Reklama

Wiadomości

Caritas rozdała Tornistry Pełne Uśmiechów

Tak niewiele trzeba, by na twarzach dzieci zagościł choćby jeden uśmiech. O tym mógł się przekonać każdy, kto 27 sierpnia br. był obecny na Rynku Wielkim w Zamościu. Ten hetmański gród stał się miejscem finału akcji Caritas „Tornister pełen uśmiechów”

Niedziela Ogólnopolska 37/2017, str. 56

[ TEMATY ]

Caritas

prezentacja

Małgorza Godzisz

Wolontariusze Caritas Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej z min. Anną Zalewską

Minister Edukacji Narodowej, Rzecznik Praw Dziecka oraz Lubelski Kurator Oświaty złożyli wizytę w Zamościu, by wspólnie wyprawić uczniów do szkół. Dzięki akcji „Tornister pełen uśmiechów” pomoce trafią do ponad 50 tys. dzieci z Polski, ale też z Ukrainy, Białorusi czy Litwy.

Anna Zalewska – minister edukacji narodowej podkreśliła wartość wolontariatu i pomocy niesionej przez Caritas. Przypomniała, że ogłosiła m.in. ubiegły rok szkolny Rokiem Wolontariatu i wprowadziła wolontariat do podstaw programowych i do prawa oświatowego. Mówiąc o tegorocznej akcji Caritas „Tornister pełen usmiechów”, zwróciła uwagę, że razem z nią wiceministrowie ufundowali po jednym tornistrze. – Ogromną radość sprawiło wkładanie do nich wszystkich przedmiotów. Stwierdziliśmy, że robimy to dla siebie, bo rzeczywiście jest to radość, że coś się komuś daje. Na szczęście jesteśmy tymi, którzy wspierają Caritas, która daje nie tylko przez chwilę. Jest wolontariuszem przez cały rok. To jest ważne tym bardziej, że ta akcja, którą podsumowaliśmy w Zamościu, jest już akcją cykliczną – podkreśliła min. Zalewska.

Nie tylko mówić

Na Rynku Wielkim w Zamościu pojawiło się tysiące mieszkańców, rodzin wdzięcznych za okazaną pomoc, ale także wolontariuszy. W spotkaniu uczestniczył też rzecznik praw dziecka Marek Michalak. – Staram się wspierać to, co jest dobre, a to jest naprawdę bardzo dobra akcja, jak zresztą wiele innych działań Caritas, np. „Skrzydła”, „Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom” i pomoc uchodźcom. To są te inicjatywy, które Caritas podejmuje i jest skuteczna. Tak też jest z „Tornistrem”, który się rozrasta. Tych tornistrów nie tylko jest dużo, ale też są one dobre jakościowo. I trafiają do potrzebujących wsparcia dzieci, a takie dzieci zawsze są i należy je otoczyć dodatkową troską. Mam tę przyjemność, że każdego roku przekazuję kilka tych wyprawek, żeby nie tylko mówić, ale i działać. Przygotowujemy wyprawki z moimi współpracownikami i moimi dziećmi. To duża radość, kiedy można z taką nadzieją, że komuś to sprawi przyjemność, ale także da mu pomoc, włączyć się w taki cel – przyznał.

Reklama

Z nowym tornistrem do zreformowanej szkoły

„Bieg po wyprawkę”, występy przedstawicieli zamojskich placówek kulturalnych czy pokazy karate – to tylko kilka z wielu atrakcji, które przygotowali uczniom organizatorzy. Po raz pierwszy na scenie Rynku Wielkiego młode wolontariuszki Caritas zadawały pytania prezydentowi Zamościa, pani minister i panu rzecznikowi dotyczące ich pracy, a nawet dzieciństwa. Najważniejszym punktem programu było jednak wręczenie tornistrów.

Znani i lubiani wspierają akcję „Tornister pełen uśmiechów”, dzięki której co roku wyprawki szkolne otrzymuje kilkadziesiąt tysięcy dzieci z mniej zamożnych rodzin. W tym roku wyprawki spakowali m.in.: Para Prezydencka, minister edukacji narodowej Anna Zalewska, rzecznik praw dziecka Marek Michalak, Olga Bończyk, Krzysztof Ziemiec, Karol Okrasa, Mikołaj Roznerski czy Przemysław Babiarz. Spotkanie poprowadził dziennikarz Rafał Patyra, a całe wydarzenie zwieńczył koncert Arki Noego na scenie Rynku Wielkiego.

Wyprawki od Pary Prezydenckiej, rzecznika praw dziecka czy minister edukacji narodowej trafiły w ręce dzieci z diecezji zamojsko-lubaczowskiej. 4 września br. uczniowie rozpoczną edukację nie tylko z nowymi tornistrami, ale też w zreformowanej szkole.

Reklama

Finał „Tornistra pełnego uśmiechów” już za nami, ale akcję cały czas można wspierać. Wystarczy wysłać SMS o treści „TORNISTER” pod numerem 72052.

2017-09-06 12:16

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wysoka mierzy coraz wyżej

Niedziela sosnowiecka 39/2019, str. 6-7

[ TEMATY ]

prezentacja

Jarosław Ciszek

Ks. Jacek Michalak, proboszcz parafii z Wysokiej

Na najwyższym wzniesieniu w całej okolicy znajduje się niewielka miejscowość, której nazwa wywodzi się właśnie od miejsca położenia, a chodzi o Wysoką. „Niedziela Sosnowiecka” odwiedziła proboszcza parafii Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych ks. Jacka Michalaka, który powoduje, że Wysoka, i duchowo, i materialnie wspina się naprawdę wysoko, wysoko...

Trudno się dziwić, skoro ksiądz proboszcz, który wkroczył w 3. rok duszpasterzowania w parafii, swoją pracę opiera na autorytetach, z którymi w przeszłości bezpośrednio się zetknął. Mowa o proboszczach, swego rodzaju mentorach, od których tak wiele się nauczył, z których doświadczeń korzysta i których metody stosuje. Dlaczego? – Bo mimo upływu lat działają! – zaznacza ks. Jacek. Chciałoby się dodać: zwłaszcza w połączeniu z charyzmatyczną osobowością samego Proboszcza z Wysokiej.

3xK

A ten w sposób szczególny wspomina swojego proboszcza z rodzinnego Mstowa, ks. Stanisława Boreckiego, który był „mistrzem świata”, jeśli chodzi o kapłana. To za jego czasów swoje powołanie odkryło 7 przyszłych kapłanów i kilka sióstr zakonnych z podczęstochowskiego Mstowa. W tym gronie był ks. Jacek Michalak. Pozytywne piętno na młodym księdzu wycisnęła osoba ks. prał. Stefana Gibały, pierwszego proboszcza, z którym ks. Jacek współpracował 6 lat na Syberce. – Ksiądz Prałat nauczył mnie zasady 3xK: Katecheza – Konfesjonał – Kancelaria. W tych trzech miejscach kapłan może rozwinąć swoje duszpasterskie skrzydła i przynieść ludziom pomoc w wielu dziedzinach życia. Proboszcz parafii w Wysokiej we wdzięcznej pamięci ma także osoby innych kapłanów, m.in. ks. Stanisława Sapilewskiego i ks. Stanisława Gajewskiego, którzy choć zupełnie różni osobowościowo pokazali mu, jak otwierać się na drugiego człowieka, jak być tolerancyjnym i jak mimo podeszłego wieku być wciąż młodym duchem. Ks. Jacek jako wikariusz pracował w typowo miejskich parafiach, jak u św. Mateusza w Czeladzi, ale i w typowo wiejskich, jak wspólnota w Sułoszowej, gdzie na Mszach św. obecne były wszystkie stany wiekowe.

Ksiądz ma tyle pracy, ile chce

Z bagażem różnorakich doświadczeń 9 czerwca 2017 r. znalazł się w Wysokiej. – Wiedziałem, że jest taka parafia, jednak gdzie, to musiałem sprawdzić. Potem wybrałem się tam „na nawigacji” i zostałem niezwykle serdecznie przyjęty przez mojego poprzednika ks. Marka Cudę oraz przez moich nowych parafian. Pomyślałem: „Cóż, czas najwyższy na samodzielne zarządzanie parafią”. Zupełnie nie przeszkadzało mi, że to mała parafia, bo to że mała, nie oznacza, że w niej mało pracy. Zresztą, jak mawiał niezapomniany ks. Borecki: „Ksiądz ma tyle pracy, ile chce”.

A ks. Jacek od razu przystąpił do działania. Priorytetami w pracy stały się rodziny oraz dzieci i młodzież. To z nimi jest związany od początku swego kapłańskiego życia. Zaszczepiona na Syberce Oaza jest w nim do dzisiaj, tak samo jak Tatry i Zakopane. Przed tym nigdy nie ucieknie! Podobnie jak przed pielgrzymowaniem na Jasną Górę. Wszystko było do ogarnięcia na nowym miejscu. Nowy proboszcz pobłogosławił w Wysokiej aż 17 związków, które do tej pory miały status niesakramentalnych. – Trzeba było im pomóc, wyjaśnić zawiłości prawne, uświadomić pewne rzeczy, wytłumaczyć, że można, że trzeba, no i pobłogosławić na nową drogę życia w sakramentalnym już związku – zaznacza ks. Michalak. Po raz 21. wybrał się do Zakopanego, zabierając tym razem 129 młodych ludzi z obecnej parafii oraz z poprzednich. A gdzie? Tam, gdzie zawsze, do ośrodka prowadzonego przez rodzinę skoczka narciarskiego Klimka Murańki. Na tym jednak nie koniec. Dzięki inicjatywie ks. Jacka po raz pierwszy w historii z dekanatu Łazy wyruszyła grupa czerwona, która stała się częścią pieszej pielgrzymki sosnowieckiej na Jasną Górę. Dekanat do tej pory nie miał swojej grupy pielgrzymkowej i z tej części diecezji nie było tradycji pielgrzymowania.

Księdza potrzebują i młodzi, i starsi

Ksiądz Jacek od 30 lat jest katechetą. – To błogosławieństwo być dla dzieci nie tylko w kościele, ale też w szkole. Tu, w Wysokiej, mam kontakt ze swoimi, bo wszystkie dzieci z parafii chodzą do tej szkoły, każdego znam z imienia i nazwiska. Dzieci i młodzież mają swoją Eucharystię w niedzielę. Rozpoczęliśmy też regularne przygotowania dla klas VI, VII i VIII do sakramentu bierzmowania. Na uwagę zasługuje wzorowy kontakt na linii parafia – szkoła objawiający się we wspólnym przeżywaniu uroczystości szkolno-parafialnych, jak m.in.: Dzień Nauczyciela, Dzień Papieski, jubileusze szkolne czy rekolekcje parafialne – zaznacza proboszcz parafii w Wysokiej. – Młodzież oczekuje tego, aby z nimi być, aby dać czas, chcieć rozmawiać na różne tematy. Oni doskonale czują, kiedy człowiek chce uciec, kiedy tylko udaje zainteresowanie i zaangażowanie. Młodzież chce się angażować i włączać w działania parafialne, trzeba dać im szansę i być cierpliwym, bo owoce często przychodzą po latach i na nie liczę – dodaje. Tymczasem księdza potrzebują też starsi, którzy z uwagi na stan zdrowia są poza bezpośrednim oddziaływaniem religijnym. To do 28 osób z parafii co miesiąc z racji pierwszych piątków miesiąca spieszy ks. Jacek, aby ich odwiedzić, porozmawiać, wyspowiadać i by mogli przyjąć eucharystycznego Chrystusa. Nowy proboszcz wprowadził także modlitwę różańcową przed każdą Mszą św. wieczorną w tygodniu, a od września br. w każdy czwartek po Mszy św. wprowadzona została godzinna adoracja Najświętszego Sakramentu. – To takie nasze „parafialne nowości”, które, zdaje się, że się przyjęły, bo nie zdarzyło się do tej pory, bym na Różańcu czy na adoracji był sam – podkreśla ks. Michalak.

Po pierwsze – rodzina

Parafia to także sprawy materialne, a że ksiądz ma tyle pracy, ile chce, to i tutaj się dzieje. We wrześniu zamontowany został cały system grzewczy w kościele w postaci stałych kaloryferów. Na przełomie października i listopada położona zostanie kostka brukowa wokół kościoła i plebanii. W kościele uruchomione zostały też multimedia, a dwa lata temu powstały z granitu ołtarz, ambona i chrzcielnica. Ściany kościoła wypełniło 10 obrazów świętych. Przed parafią natomiast istotna i kosztowna inwestycja – wymiana konstrukcji i poszycia dachu. A w życiu duszpasterskim? – Priorytetem zawsze będzie rodzina, dzieci i młodzież, z troską pochylał się będę także nad chorymi i cierpiącymi – zaznacza ks. Jacek Michalak.

CZYTAJ DALEJ

81 lat temu zmarła św. Urszula Ledóchowska

[ TEMATY ]

św. Urszula Ledóchowska

Archiwum Sióstr Urszulanek SJK

M. Urszula Ledóchowska była matką dla zakonnic, ale też najlepszą opiekunką, zatroskaną jak matka o najmłodszych

Dziś przypada 81. rocznica śmierci m. Urszuli Ledóchowskiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego, Matki Niepodległości zasłużonej w kształtowaniu opinii elit europejskich na temat Polski, "apostołki uśmiechu". W 1983 r. Urszula Ledóchowska została beatyfikowana a w 2003 r. kanonizowana przez Jana Pawła II. W kalendarzu liturgicznym 29 maja przypada jej wspomnienie.

Żyła na przełomie wieków (1865-1939) i czasów. Na jej oczach zmieniała się Europa i świat. W pracy apostolskiej matka Urszula niejednokrotnie decydowała się na rozwiązania awangardowe, na owe czasy wręcz rewolucyjne, które do dziś nie straciły na aktualności, przeciwnie – znalazły pełne potwierdzenie w tendencjach i zaleceniach II Soboru Watykańskiego.

Julia Ledóchowska urodziła się 17 kwietnia 1865 r. w Loosdorf w austriackiej diecezji Sankt Pölten. Jej rodzicami byli Antoni Ledóchowski, polski emigrant polityczny i Józefina ze szwajcarskiej rodziny Salis-Zizers. Uczęszczała do szkoły, prowadzonej przez Instytut Panien Angielskich w Sankt Pölten, tam też przyjęła pierwszą Komunię świętą oraz sakrament bierzmowania. Dzięki atmosferze domu rodzinnego miała szczęśliwe dzieciństwo. Pobierała lekcje malarstwa, literatury i języków obcych, lubiła sport, jeździła konno i na łyżwach, pływała, chętnie tańczyła. Co najważniejsze jednak, od najwcześniejszych lat doświadczała i uczyła się wzajemnej miłości, dobroci i radości. Z tym kapitałem weszła w dorosłe życie.

Głębokie życie religijne rodziców, umiłowanie obowiązku i otwartości na potrzeby innych sprzyjały w rodzinie Ledóchowskich rozwojowi wybitnych osobowości. Spośród siedmiorga rodzeństwa troje najstarszych Bóg powołał do swojej służby: Maria Teresa (beatyfikowana w 1975 r.) założyła Sodalicję Św. Piotra Klawera dla Misji Afrykańskich, Julia dała początek nowej gałęzi urszulańskiej, a Włodzimierz wstąpił do zakonu jezuitów, w którym w latach 1915-42 pełnił funkcję generała. Ich stryjem był prymas Polski, kard. Mieczysław Ledóchowski.

W 1883 r. rodzina przeniosła się do Lipnicy Murowanej w pobliżu Krakowa. W wieku 21 lat Julia wstąpiła w 1886 r. do zakonu urszulanek w Krakowie i przy obłóczynach otrzymała imię Urszula. Jednocześnie prowadziła bardzo ożywioną działalność pedagogiczną. Była pełna poświęcenia i dobroci dla młodzieży i współsióstr.

W 1907 r. przedstawiła papieżowi Piusowi X projekt zmian w konstytucjach zakonnych oraz zamiar stworzenia instytucji wychowawczej dla młodzieży polskiej na terenie Rosji. Projekt zyskał aprobatę papieża. W tym samym jeszcze roku, na prośbę proboszcza polskiej parafii św. Katarzyny wyjechała do Petersburga, aby objąć kierownictwo internatu dla dziewcząt przy parafialnym gimnazjum. W dwa lata później rozszerzyła zakres działalności wychowawczej i apostolskiej na Finlandię, dokąd przeniosła się na stałe w 1911 r. po zintensyfikowaniu wymierzonych w nią represji ze strony władz rosyjskich w Petersburgu. Nad Zatoką Fińską powstał Merentähti (Gwiazda Morza) – dom dla wspólnoty i realizujące idee pedagogiczne m. Urszuli gimnazjum z internatem dla dziewcząt.

Z chwilą wybuchu I wojny światowej w 1914 r. została wydalona z imperium rosyjskiego jako poddana austriacka; wyjechała do Sztokholmu, a następnie do Danii. Wkrótce rozpoczęła działalność apostolską: gromadziła katoliczki na dyskusje religijne i rekolekcje, założyła Sodalicję Mariańską dla pań, zaczęła wydawać miesięcznik „Solglimtar” (Iskry Słoneczne) – jedyne wówczas czasopismo katolickie w Szwecji. Jeździła też z odczytami oraz organizowała placówki wychowawcze i charytatywne. Uczyła się języków tych wszystkich krajów, w których przebywała. Wraz z siostrami zorganizowała m.in. szkołę dla skandynawskich dziewcząt, potem m.in. ochronkę dla sierot po polskich emigrantach. Włączyła się też w życie miejscowego Kościoła i środowiska oraz podjęła współpracę z Komitetem Pomocy Ofiarom Wojny, założonym w Szwajcarii przez Henryka Sienkiewicza.

Miała świadomość, jak ważne jest ukształtowanie opinii elit na temat walczącej o niepodległość Polski, dlatego starała się nawiązać kontakty z intelektualistami, politykami, działaczami społecznymi. Byli wśród nich pisarka i aktywistka ruchu kobiecego Ellen Key czy ceniony poeta i pisarz szwedzki Verner von Heidenstam. Dotarła do szwedzkiego i norweskiego dworu królewskiego. W kolejnych miejscach tworzyła lokalne komitety pomocy Polsce. W Szwecji wchodziły w ich skład takie osobistości, jak pisarka i noblistka Selma Lagerlöf, dyrektor Muzeum Narodowego Oscar Montelius, wybitny slawista Alfred Jensen. W skład komitetu kopenhaskiego weszli zaś: Harald Ostenfeld, naczelny biskup ewangelicki, biskup katolicki Johennes von Euch oraz nadrabin kopenhaski. Matka Ledóchowska doskonale współpracowała też z socjalistą Ignacym Daszyńskim czy Georgiem Brandesem, żydowskim wolnomyślicielem, wielkim przyjacielem Polski, którego pozyskała dla sprawy mimo okresu jego wrogości i krytycyzmu wobec Polaków.

Docierała też do prasy – w ciągu jej sześcioletniej emigracji (1914-1920) ukazało się w prasie skandynawskiej około 180 publikacji prasowych życzliwych Polsce. Potrafiła zrobić ze swych odczytów wydarzenia medialne. W ramach popularyzacji swojego kraju zainicjowała wydanie kilkujęzycznego zbioru tekstów, poświęconych Ojczyźnie, który ukazał się w 1917 r. pod tytułem „Polonica”. Ellen Key napisała esej o „Chłopach” Reymonta, zamieszczono artykuły o twórczości Matejki i Szopena, o Kościuszce i królowej Jadwidze. Wstęp do książki podpisali Duńczyk Aage Meyer Benedictsen, Norweg Jens Raabe, Szwed Alfred Jensen – znani tłumacze i akademicy.

Jednak największe wrażenie robiła akcja odczytowa m. Ledóchowskiej. Ta, jak mówiła o sobie, „jałmużnica, prosząca za Polską”, która dysponowała „ głosem-królem”, starsza kobieta – opowiadała o dziejach swojego narodu, zapewniała, że Polska zawsze będzie istniała, bo żyje w sercach swoich dzieci, choćby los rzucił je do miast amerykańskich czy na Saharę. „Wszystkie państwa wojujące mniemają, że niepodległość Polski jest koniecznością. Przyłączcie się do tej opinii i powiedzcie również, że Polska powinna być wolna” – apelowała w 1916 roku w Danii. Pytana o powody swego niecodziennego jak na zakonnicę zaangażowania, odpowiadała: „To Bóg chce, bym Polsce pomagała”.

Do Polski m. Ledóchowska wróciła w 1920 r. Zyskała aprobatę Kościoła dla założonej przez nią polskiej gałęzi urszulanek. Osiadła w Pniewach koło Poznania i wraz z siostrami włączyła się w odbudowę kraju ze zniszczeń, zwłaszcza poprzez działalność edukacyjno-wychowawczą, mającą na celu formowanie przyszłych obywateli, zaangażowanych – jak mówiła – na rzecz „ojczyzny ziemskiej” i „ojczyzny niebieskiej”.

Siostry prowadziły szkoły i zakłady wychowawcze dla dzieci i młodzieży od przedszkola aż po uniwersytet, katechizację w szkołach państwowych, organizowały kursy dla katechetek świeckich i zakonnych, zajmowały się formacją religijną dzieci (m. Urszula zaszczepiła na grunt polski Krucjatę Eucharystyczną – dziś: Eucharystyczny Ruch Młodych), prowadziły stołówki dla studentów i ludzi samotnych, kuchnie dla bezrobotnych itp. Prace te miały często prawdziwie misyjny charakter, rozwijane były w trudnych warunkach na najbardziej zaniedbanych terenach – przedmieściach wielkich miast (Warszawa, Łódź, Rzym), czy na Polesiu, którego ludność podatna była na propagandę komunistyczną. Siostry podejmowały pracę apostolską w różnych środowiskach, zwłaszcza wśród ludzi potrzebujących będąc przekonane, że „dziś świat unika zakonów, więc zakony powinny iść między ludzi”.

Taki proces „wtapiania się w środowisko” kryje niejedno niebezpieczeństwo. Toteż matka Urszula ukazywała jednocześnie źródła, które dodadzą sił i pomogą w odczytywaniu znaków czasu: głębokie zjednoczenie z Bogiem, szukanie w działaniu przede wszystkim woli Bożej, odkrywanie tej woli przez codzienny kontakt z Chrystusem w Ewangelii i Eucharystii, pokorna służba bliźnim. Na znak tej służby habit sióstr szarych urszulanek wzorowany jest na fartuchu służącej.

Powszechnie ceniono ją i szanowano za poświęcenie dla innych (zwłaszcza dzieci) oraz pogodę ducha, którą sama uznawała za świadectwo więzi z Chrystusem.

W 1930 r. Józef Piłsudski uhonorował ją Krzyżem Niepodległości.

Urszula Ledóchowska zmarła w opinii świętości 29 maja 1939 r. podczas wizyty w Rzymie. Już wówczas mówiono, że „zmarła święta”. Jan Paweł II beatyfikował ją 20 czerwca 1983 r. w Poznaniu, a kanonizował 18 maja 2003 r. w Rzymie.

W 1989 r., w 50. rocznicę śmierci, zachowane od zniszczenia ciało bł. Urszuli zostało przewiezione z Rzymu do Pniew i złożone w kaplicy domu macierzystego, który odtąd stał się jej sanktuarium. „Długa była Twoja droga, która Cię z ziemi ojczystej wyprowadziła. Wyprowadziła na szlaki Ewangelii” – mówił Jan Paweł II 11 maja 1989 r. modląc się podczas nabożeństwa majowego przy relikwiach bł. Urszuli.

Zgromadzenie zapoczątkowane i kierowane przez matkę Urszulę rozwijało się dynamicznie w Polsce, we Włoszech i Francji. W chwili śmierci Założycielki liczyło 35 placówek i ok. 800 sióstr. Obecnie Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego (urszulanek szarych) liczy ponad 900 sióstr w 14 krajach: w Polsce, we Włoszech (od 1928), Francji (od 1930), a także w Kanadzie, Argentynie, Brazylii, Finlandii, Niemczech, na Ukrainie, Białorusi, w Tanzanii, na Filipinach oraz w Boliwii i w Rosji.

W 1997 r. bł. Urszula została ogłoszona patronką archidiecezji poznańskiej i Polskiego Towarzystwa Ziemiańskiego. W 2016 roku, w 77. rocznicę śmierci świętej, za swoją patronkę obrały ją Pniewy – miasto, z którym była związana przez 19 lat i – jak podkreślił przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, abp Stanisław Gądecki - znacząco zasłużyła się dla jego społeczności, zwłaszcza w sferze społeczno-wychowawczej.

Imieniem św. Urszuli Ledóchowskiej nazwano parafie m.in. na lubelskim Węglinie, bydgoskim Miedzyniu, w Chełmie Pomorskim oraz w Gdyni. Jej imię noszą też hospicja, szkoły, przedszkola, czy drużyny harcerskie. Od 2006 r. św. Urszula jest patronką Sieradza, a od 2009 r. ma swoją ulicę w Warszawie. W warszawskiej Świątyni Opatrzności znajdują się też od 2015 roku relikwie świętej. Św. Urszula jest pierwszą kobietą, której szczątki zostały wprowadzone do Panteonu wielkich Polaków.

O Urszuli i Teresie Ledóchowskich pamięta też ich rodzinna parafia. W kościele parafialnym przy ulicy Ledóchowskiej w austriackim Loosdorf znajduje się figura dwóch sióstr Ledóchowskich: Urszuli oraz Marii Teresy (1863-1922), która w 1894 r. w Salzburgu założyła Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Św. Piotra Klawera (klawerianek) i została beatyfikowana w 1975 r. Od dnia kanonizacji Urszuli Ledóchowskiej figury sióstr otaczają ogromne bukiety białych lilii i płonące światła.

Dom przy Albrechtsberger Strasse 6, w którym w Loosdorf mieszkała rodzina Ledóchowskich, odwiedzają często pielgrzymi z Polski i Ukrainy sądząc, że zorganizowano tam muzeum. Jest to tylko jeden niewielki pokój, w którym znajduje się dokumentacja fotografii z życia św. Urszuli. W domu rodzinnym w Loosdorf pozostały po niej jedynie książeczki do nabożeństwa i skórzana teczka. „Od dziecka czytałam Biblię” – zanotowała w swoim dzienniku. Willę, w której przyszła na świat trójka Ledóchowskich: Urszula, Maria Teresa oraz Ignacy Kazimierz (późniejszy generał Wojska Polskiego), zamieszkuje obecnie kilka rodzin.

CZYTAJ DALEJ

Sprawa Profesor Ewy Budzyńskiej nie dotyczy studentów, to spór o wolność akademicką

2020-05-30 12:02

Prokuratura i Policja w Katowicach prowadzą dochodzenie w sprawie nieprawidłowości postępowania dyscyplinarnego wszczętego przeciwko prof. Ewie Budzyńskiej. Wszczęte z urzędu przez organy ścigania postępowanie nie jest wymierzone przeciwko studentom, a jego celem jest ustalenie czy nie doszło do popełnienia przestępstwa z art. 235 kodeksu karnego, czyli „tworzenia fałszywych dowodów lub innych podstępnych zabiegów powodujących prowadzenie przeciwko określonej osobie ściganie o przewinienie dyscyplinarne”. Prawnicy Ordo Iuris informowali wcześniej o ujawnionych w toku postępowania dyscyplinarnego rażących nieprawidłowościach w działaniach Rzecznika Dyscyplinarnego Uniwersytetu Śląskiego, w tym o udostępnianiu świadkom protokołów zeznań innego przesłuchiwanego.

Prawnicy Ordo Iuris reprezentują prof. Ewę Budzyńską, jako osobę pokrzywdzoną zarówno w prowadzonym przeciwko niej postępowaniu dyscyplinarnym, jak i w toku czynności policyjnych, jako osobę pokrzywdzoną przestępstwem z art. 235 kodeksu karnego. Udział prawników pani profesor w przesłuchaniach świadków wynika wprost z przepisów kodeksu postępowania karnego i jest standardowym działaniem profesjonalnych pełnomocników. Zaniechanie udziału w tych czynnościach byłoby nie tylko naruszeniem zasad starannej reprezentacji pokrzywdzonej wykładowczyni, ale także stanowiłoby wykroczenie przeciwko zasadom etyki adwokackiej.

„Toczące się postępowanie ma na celu ustalenie, czy do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Pani Profesor nie doszło na skutek tworzenia fałszywych dowodów lub innych podstępnych zabiegów, między innymi po stronie Rzecznika Dyscyplinarnego Uniwersytetu Śląskiego. Postępowanie w najmniejszym stopniu nie zagraża studentom” – podkreśla mec. Magdalena Majkowska z Ordo Iuris.

Wedle oceny przedstawionej przez Instytut Ordo Iuris, postępowanie dyscyplinarne toczące się wobec prof. Ewy Budzyńskiej na Uniwersytecie Śląskim zagraża konstytucyjnej zasadzie wolności akademickiej. Prof. Ewa Budzyńska prowadziła zajęcia pt. „Międzypokoleniowe więzi w rodzinach światowych”. Celem wykładów było zapoznanie studentów z rodziną jako elementem struktury społecznej oraz przedstawienie, jakie formy przyjmowała ona na przestrzeni dziejów w zależności od kształtującej ją kultury lub religii. Uczestnicy zajęć poznawali odmienności kulturowe rodzin wyznawców chrześcijaństwa, islamu, judaizmu czy hinduizmu. Po zajęciach dotyczących rodziny w świetle nauki chrześcijańskiej, grupa studentów złożyła do władz uczelni skargę na prof. Ewę Budzyńską. Zarzucali jej rzekome narzucanie słuchaczom „ideologii anti-choice, poglądów homofobicznych, antysemityzmu, dyskryminacji wyznaniowej, informacji niezgodnych ze współczesną wiedzą naukową oraz promowanie poglądów radykalno-katolickich".

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik Dyscyplinarny za niezasadny uznał zarzut antysemityzmu, a także odrzucił zarzut przekazywania podczas wykładu „informacji niezgodnych z aktualnym stanem wiedzy”. Pomimo tego, zażądał od Komisji Dyscyplinarnej Nauczycieli Akademickich Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach ukarania prof. Ewy Budzyńskiej dyscyplinarną naganą. W geście protestu, wobec całkowitego braku wsparcia ze strony władz uczelni, pani profesor po latach działalności zawodowej zrezygnowała z pracy akademickiej.

W toku postępowania wyjaśniającego przed skierowaniem wniosku o ukaranie Rzecznik Dyscyplinarny Uniwersytetu Śląskiego prof. Wojciech Popiołek dopuścił się szeregu rażących uchybień proceduralnych
.

Dochodziło do udostępniania protokołu zeznań poprzedniego świadka kolejnemu świadkowi w toku przesłuchania, by następnie ze zbieżnych zeznań świadków, wyprowadzić wniosek o ich prawdziwości. Przekroczono też 6-miesięczny termin, w ciągu którego Rzecznik Dyscyplinarny powinien zakończyć postępowanie. Pomimo takiej zwłoki postępowanie dowodowe było bardzo ograniczone. W toku postępowania wyjaśniającego nie doszło do formalnego przedstawienia przez Rzecznika zarzutów prof. Ewie Budzyńskiej, nie zostało też precyzyjnie sformułowane przewinienie dyscyplinarne - szczególnie wobec uznania za bezzasadny zarzutu nienaukowości wykładu.

Sprawa prof. Ewy Budzyńskiej wywołała ogólnopolską debatę na temat akademickiej cenzury wykładowców opowiadających się po stronie naturalnego ładu społecznego i takich wartości jak ochrona życia przed narodzeniem, konstytucyjna tożsamość małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny, ochrona praw rodziców do wychowania ich dzieci czy wolność słowa i wolność prowadzenia badań oraz publikowania ich wyników.

W związku ze sprawą prof. Ewy Budzyńskiej, Instytut Ordo Iuris opublikował projekt ustawy o ochronie wolności akademickiej. Niedługo potem podobne rozwiązania zaprezentowało Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

W raporcie opublikowanym przez Instytut Ordo Iuris przedstawiono ponad dwadzieścia rażących przykładów cenzury akademickiej wymierzonej w przedstawicieli świata nauki na przestrzeni ostatnich lat. Wśród przykładów podano odwołanie konferencji „Wyzwania i zagrożenia bioetyczne XXI wieku” na UMK w Toruniu, odwołanie konferencji „Prawa poczętego pacjenta: aspekty medyczne oraz prawne” na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, odwołanie przez Uniwersytet Warszawski spotkań z mec. Rebeccą Kiessling, która na temat ochrony życia dyskutowała ze studentami na najważniejszych uczelniach USA. Innymi przykładami było odwołanie po interwencji lewicowych dziennikarzy zatrudnienia na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym dr. Tomasza Terlikowskiego czy postępowania dyscyplinarne wobec prof. Aleksandra Nalaskowskiego i prof. Jacka Bartyzela.

„Wszystkie te ataki na wolność akademicką łączy brak proporcjonalnej surowości wobec przedstawicieli radykalnej lewicy, wystarczy przypomnieć udostępnianie sal akademickich na przygotowania do czarnych protestów czy odmowę wstępną prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko prof. Kochanowskiemu, który publicznie i skrajnie niecenzuralnie nazwał młodego chłopca pokojowo protestującego przeciwko paradzie równości” – przypomina mec. dr Bartosz Lewandowski, Dyrektor Centrum Interwencji Procesowej Ordo Iuris.

Wyrazem ogromnego wsparcia społecznego jest choćby podpisanie petycji w obronie wykładowcy przez ponad 38 000 osób. Związek Zawodowy „Solidarność” Uniwersytetu Śląskiego wystosował do władz uczelni pismo w obronie pani Profesor. List w obronie prof. Ewy Budzyńskiej sformułowali również członkowie Rady Naukowej Instytutu Ordo Iuris.

„Treści wykładów nie mogą być wyłącznie dostosowane do przekonań słuchaczy. Wszelkie podejmowane ostatnio działania, które de facto mają na celu doprowadzenie do zaniechania wyjaśnienia wszystkich wątpliwości pojawiających się w niniejszym postępowaniu, stanowią wyraz bezprawnej cenzury konstytucyjnie gwarantowanej wolności akademickiej z oczywistą szkodą dla kształtowania umiejętności krytycznego myślenia” – komentowała jeszcze w styczniu sprawę mec. Magdalena Majkowska.

Pierwsze czynności Komisji Dyscyplinarnej nie doprowadziły do oczekiwanego umorzenia postępowania lub szybkiego uniewinnienia Pani Profesor. Przebieg posiedzenia spotkał się z krytyką prawników Ordo Iuris.

„Sprawa prof. Ewy Budzyńskiej nie jest konfliktem między grupą studentów a wykładowcą i prawnikami z Instytutu Ordo Iuris. Istotą sprawy jest spór o wolność akademicką i prawo do prowadzenia badań i wygłaszania uzasadnionych poglądów naukowych w środowisku akademickim. W istocie to spór pomiędzy prof. Ewą Budzyńską a Uniwersytetem Śląskim w Katowicach, na którym doszło do rażącego naruszenia konstytucyjnej zasady wolności akademickiej, kluczowej dla realizacji głównego celu uniwersytetu, jakim jest ochrona wolności prowadzenia badań naukowych i poszukiwanie prawdy. Studentom to postępowanie niczym nie grozi, a ich emocje związane z czynnościami Policji wykorzystywane są cynicznie dla ponownego uderzenia w Panią Profesor i przysłonięcia istoty tej sprawy” – komentuje mec. Jerzy Kwaśniewski, Prezes Ordo Iuris.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję