Reklama

Świat

Czy można być szczęśliwym bez Boga?

Ks. Ryszard Flakiewicz SDB jest rektorem Polskiej Misji Katolickiej w Sztokholmie i dyrektorem wspólnoty zakonnej salezjanów w tym mieście. Urodził się w Pile, w 1986 r. wstąpił do Towarzystwa św. Franciszka Salezego. Od 1999 r. jest misjonarzem w Szwecji. Specjalnie dla „Niedzieli” opowiada o życiu w tym kraju, nowym kardynale oraz imigrantach. W Sztokholmie z ks. Ryszardem Flakiewiczem rozmawiał Krzysztof Tadej, dziennikarz TVP

Niedziela Ogólnopolska 37/2017, str. 22-23

[ TEMATY ]

wiara

rozmowa

Krzysztof Tadej

Pejzaż Szwecji nie obfituje w kościoły

Pejzaż Szwecji nie obfituje w kościoły

KRZYSZTOF TADEJ: – W Szwecji większość ludzi nie wierzy w Boga. Czy są szczęśliwi?

KS. RYSZARD FLAKIEWICZ SDB: – Rzeczywiście Szwecja to kraj zeświecczony, w którym nie przywiązuje się wagi do wiary. W Sztokholmie oraz w innych miastach i miejscowościach Szwecji można zobaczyć uśmiechniętych i zadowolonych ludzi. Moi wierni, którzy na co dzień pracują ze Szwedami, podkreślają jednak, że często jest to szczęście okazywane na zewnątrz. We wnętrzu tych ludzi jest tęsknota za czymś więcej, za czymś głębszym niż tylko codzienne, przewidywalne życie. Ten wewnętrzny głos jest nieraz zagłuszany oszałamiającymi wakacjami, wystawnymi przyjęciami w restauracjach, niesamowitymi zakupami w centrach handlowych czy piciem alkoholu. Czy naprawdę są szczęśliwi? Nie sądzę, żeby tak było do końca. Człowiek potrzebuje wyższych wartości i żadne rzeczy materialne nie są w stanie tego zastąpić. Opowiem o swoim doświadczeniu z pogrzebów. Nieraz w nich uczestniczę, np. gdy umiera ktoś w rodzinie polsko-szwedzkiej. Na pogrzeb przychodzi wtedy wielu Szwedów i widzę, że przeżywają śmierć w inny sposób niż my.

– W inny sposób? To znaczy?

– Są niesamowicie zrozpaczeni. Trudno nawet opisać słowami, jak bardzo przeżywają te chwile. Dla nich wraz ze śmiercią wszystko się kończy. To ostatni moment życia, po którym nic już nie będzie. Na pogrzebach wspominają zmarłych. Każdy wstaje i opowiada o rozmowach i spotkaniach ze zmarłym w minionych latach. My, katolicy, mamy perspektywę zmartwychwstania. Też się smucimy i rozpaczamy, ale mamy nadzieję i myślimy o życiu wiecznym.

Reklama

– Kilka lat temu biskup Sztokholmu Anders Arborelius powiedział, że bycie katolikiem w Szwecji jest dla mieszkańców tego kraju czymś dziwnym i niezrozumiałym. Czy nadal jest to powszechne przekonanie?

– Ten pogląd powoli zmienia się. W ostatnich latach obserwuję zwiększone zainteresowanie Kościołem katolickim. Świadczy o tym chociażby jeden fakt – w ciągu roku w Szwecji jest 100 konwersji, czyli aktów przystąpienia do naszego Kościoła. To sporo jak na Szwecję, bo przecież katolików jest zaledwie 1 proc., czyli ok. 250 tys.
Zainteresowanie Kościołem katolickim wynika m.in. z tego, że Szwedzi zauważyli, jak bardzo cenimy i dbamy o niezmienne wartości dotyczące rodziny. Przez lata w Szwecji niszczono więzi rodzinne. Dzisiaj widzimy tego efekty – bardzo dużo rozwodów i wielu samotnych w domach starców. Ludzie z tego powodu cierpią. Pamiętam opowieść pielęgniarki, która pracowała w jednym z domów spokojnej starości. Jedna z mieszkających tam pań umierała. Pielęgniarka zadzwoniła do jej syna, chciała, żeby jak najszybciej przyjechał. A on powiedział: „Dlaczego zawracasz mi głowę?! Zadzwoń, jak będzie po wszystkim!”. To jeden z wielu przykładów świadczących o tym, jak zniszczone są więzi rodzinne. Dzisiaj w Szwecji następuje zmiana myślenia. Dostrzega się wartość rodziny i, jak sądzę, również dlatego zmienia się myślenie o katolikach. To w dużej mierze również zasługa obecnego kardynała Andersa Arboreliusa, który jest zapraszany do programów radiowych i telewizyjnych. Pisze książki, często spotyka się z ludźmi. Dzięki temu Kościół katolicki jest coraz bardziej rozpoznawalny w Szwecji.

– To pierwszy Szwed w historii tego kraju, który został kardynałem. Jego nominacja była dla Księdza zaskoczeniem?

– Przede wszystkim ogromną radością, bo to człowiek Boży, w pełni zasługujący na taką godność. Ma ogromną wiedzę, mówi w kilku językach. Jest osobą, która nie stwarza żadnych barier – podchodzi do ludzi, rozmawia z nimi i nie ma w tym żadnej sztuczności. Do tego jest bardzo skromny. Jeździ metrem, nie ma limuzyn.

– Mówi po polsku?

– Na razie zna tylko kilka słów i zwrotów. Ale bardzo lubi Polskę, był kilka razy w naszym kraju. Poza tym odczuwamy ogromną serdeczność z jego strony wobec Polskiej Misji Katolickiej. Chętnie uczestniczy w różnych naszych uroczystościach. Ostatnio przełożył zaplanowany wyjazd po to, aby bierzmować naszą młodzież.

– 7 kwietnia 2017 r. wszystkie najważniejsze media świata poinformowały o zamachu w centrum Sztokholmu. Napastnik wjechał ciężarówką w tłum ludzi. Zginęło 5 osób, a 8 zostało rannych. Do tego dnia Sztokholm wśród europejskich stolic był uważany za oazę spokoju... Czy dzisiaj mieszkańcy, w tym Polacy, czują się bezpiecznie w stolicy Szwecji?

– Wyczuwa się obawy o bezpieczeństwo. Szczególnie gdy mieszkańcy wiedzą o dzielnicach, w których jest niebezpiecznie i wyrażana jest opinia, że policja boi się tam wjeżdżać. Wracając do zamachu, dokonał tego człowiek, który nie dostał prawa stałego pobytu i w grudniu 2016 r. miał opuścić Szwecję. Również my w ubiegłym roku mieliśmy sygnały, że należy uważać. Na razie nic się nie stało, ale jesteśmy ostrożni.
Inne obawy związane są z napływającymi tu imigrantami – muzułmanami. Zmniejszane są dotacje na różne wydarzenia i instytucje, aby przeznaczać te środki na pomoc dla nich. Mieszkańcy widzą, że muzułmanie bardzo kultywują swoją wiarę. Nieraz się obawiają, że przybysze będą chcieli narzucać swoje wartości. Znajome przedszkolanki informowały mnie, że muzułmanie zabronili dekoracji bożonarodzeniowej choinki, bo uważali, że w przedszkolu, do którego chodzą ich dzieci, nie może być żadnych oznak religijności. Jest to jeden z faktów, z których wynika obawa, co będzie dalej. Według mnie, nie należy nikogo zbyt pochopnie oceniać. Wśród chrześcijan i muzułmanów są różni ludzie. Znam chrześcijan, którzy są nimi tylko z nazwy, a nie mają Boga w swoim sercu i nie żyją zgodnie z wiarą. Znam też muzułmanów ostro potępiających tych, którzy atakują innych ludzi. Wszystko zależy od konkretnych osób.

2017-09-06 12:16

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wiara i emocje – niebezpieczeństwa

Niedziela Ogólnopolska 36/2016, str. 34

[ TEMATY ]

wiara

fotolia.com

Życie religijne bez przeżyć, wzruszeń, uczuć, bez smutku i żalu, bez radości i uniesień byłoby niepełne i niedojrzałe.
Czy jednak emocje czasami nie deformują doświadczenia wiary?

Rzeczywiście. Dzieje się tak wtedy, gdy doświadczenie religijne zostaje zredukowane tylko do przeżycia. Oznacza to, że akcent położony jest nie na prawdę obiektywną, lecz na subiektywne jej doświadczenie, i to takie, w którym dominują stany emocjonalne. Wówczas emocje stają się cenne same w sobie, nawet te negatywne, gdyż decydują o dynamice stanów i dają złudne poczucie bogatego życia wewnętrznego. W wymiarze społecznym może się to przejawiać w poszukiwaniu ludzi, którzy podzielają te same doświadczenia. Powstają grupy, których członkowie wzmacniają wzajemnie lub wręcz indukują własne emocje. W swych wyrafinowanych formach może to dawać początek zamkniętym, „wybranym” wspólnotom. Wszystko zaś, co według tych „wybranych” sprzeciwia się takiemu rozumieniu wiary, odbierane jest jako kwestionowanie autentyczności człowieka. Wtedy w miejsce Boga pojawić się może bożek, czyli własne ego, własna osobowość czy stany uczuciowe. W każdym przypadku jest to własna subiektywność. Antropocentryzm, tak cenny w relacjach międzyludzkich, stojący na straży godności i wolności człowieka, a przeakcentowany w rozumieniu wiary, religijności i doświadczenia religijnego, obraca się przeciw człowiekowi, czyniąc z tego, co w człowieku skończone i przygodne, miarę rzeczy i istotę sensu. Innymi słowy – nie Pan Bóg, ale człowiek i jego przeżycia stają się wtedy najważniejsze, a adorując samego siebie, żyje się złudzeniem, że kontempluje się Stwórcę.

CZYTAJ DALEJ

Od Abba do Amen. Przypowieści do Ojcze nasz

2021-06-15 09:55

[ TEMATY ]

duchowość

książka

Materiał prasowy

Od Abba do Amen to zaproszenie do innego niż do tej pory zagłębienia się w modlitwę Ojcze nasz. Zachęta do spojrzenia na powszechnie znane przypowieści biblijne – m.in. o synu marnotrawnym, pannach mądrych i głupich albo talentach – w świeży, nieobarczony przyzwyczajeniami sposób. Autorzy nadają im oddające sedno tytuły i odnoszą do kolejnych siedmiu próśb Ojcze nasz. Zabieg ten pozwala odkryć na nowo powszechnie znane i ponadczasowe prawdy.

Przypowieści są małymi perłami literatury, a ich oddźwięk ma olbrzymi wpływ na kulturę europejską i światową. Znają je praktycznie wszyscy. My też je znamy i chyba na tym w dużym stopniu polega problem z ich rozumieniem. Znamy je tak dobrze, że już dawno przestaliśmy ich słuchać – pisze Dariusz Kubuj. I dodaje:

CZYTAJ DALEJ

Bangladesz: przy okazji gry wideo uczniowie muzułmańscy zabili kolegę chrześcijanina

2021-06-15 16:37

[ TEMATY ]

muzułmanie

gra komputerowa

Adobe Stock.pl

Grupa 11 uczniów muzułmańskich ciężko pobiła swego kolegę – chrześcijanina Joya Haldara, uczęszczającego do kolegium katolickiego w mieście Savar w stołecznym dystrykcie Dhaki. W następstwie odniesionych ran po 22 dniach od pobicia chłopiec zmarł. Bezpośrednią przyczyną całego zajścia był spór po obejrzeniu komputerowej gry wideo PUBG, bardzo popularnej wśród miejscowej młodzieży.

Do zdarzenia doszło 16 maja na placu w miejscowości Palu na terenie parafii protestanckiej Dharanda. Według świadków 11 młodych muzułmanów, niezadowolonych z wypowiedzi swego kolegi na temat gry, zaczęło dzwonić do niego telefonicznie, grożąc mu śmiercią, po czym wynajęli mały domek w pobliżu jego mieszkania. W dniu, w którym zaplanowali napaść na niego, otoczyli go, gdy przebywał w towarzystwie trzech przyjaciół i zaczęli ich bić laskami i kijami. Największe rany – w głowę i cały tułów – odniósł właśnie 18-letni Joy, którego napastnicy pozostawili nieprzytomnego na placu, a sami szybko uciekli kilkoma skuterami. Chłopiec wkrótce trafił w stanie bardzo ciężkim do szpitala i tam zmarł po 22 dniach 6 czerwca.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję