Reklama

Niedziela Przemyska

Kapłaństwo było jego marzeniem

Niedziela przemyska 10/2017, str. 4-5

[ TEMATY ]

pogrzeb

Archiwum Pielgrzymki

Ks. Krzysztof Zygar. Takim go zapamiętają pielgrzymi Pieszej Pielgrzymki Przemyskiej na Jasną Górę

Ks. Krzysztof Zygar. Takim go zapamiętają pielgrzymi Pieszej Pielgrzymki
Przemyskiej na Jasną Górę

Stukam do nieba, proszę o wiarę, ale nie o taką z płaczem na ramieniu, taką co liczy gwiazdy, a nie widzi kury, taką jak motyl na jeden dzień, ale zawsze świeżą, bo nieskończoną, taką co biegnie jak owca za matką, nie pojmuje, ale rozumie, ze słów wybiera najmniejsze, nie na wszystko ma odpowiedź i nie przewraca się do góry nogami, jeżeli ktoś odchodzi.

Stukam do nieba i proszę o wiarę dla Rodziców ks. Krzysztofa, dla Mamy i Taty, aby umieli przyjąć krzyż, już nie tylko cierpienia włożony na ramiona ich syna przez Boga przed prawie czterema laty. Lecz również, aby mieli siłę żyć dalej po dzisiejszym dniu i cieszyć się każdym następnym dniem jak miało to miejsce do tej pory, choć sam Krzysztof mówił do nich w czasie choroby w rodzinnym domu „Jak wy dacie radę”. Czy można zachwiać się w ufności i wierze w Boga, spoglądając na umieranie i śmierć własnego dziecka? Można, gdyż śmierć dziecka jest zawsze trudna i sam ojciec powiedział w niedzielę, gdy wychodziłem wieczorem z ich domu: Proszę księdza, On powinien nami się opiekować i nas pochować, a nie my jego. A mama dodała w poniedziałek po śmierci: Myślałam, że Krzysztof będzie się modlił i sprawował Msze św. za nas, gdy przejdziemy przez bramę śmierci i odejdziemy z tego świata.

Reklama

I dalej ty, Mamo, będziesz modlić się za niego, ale wierzę, że gdy będzie Wam ciężko, a tak jest i często będzie, to modlić się będziecie też do niego. A ja stukam do nieba i proszę o głęboką wiarę w świętych obcowanie dla Ciebie, Matko, i dla Ciebie, Ojcze, gdy przyjdą trudne dni, godziny i chwile, proszę, szukajcie odpowiedzi w Biblii. Czytając historię Hioba słuchającego o śmierci ukochanych dzieci, wypowiadajcie słowa: „Dał Pan i zabrał Pan, niech będzie imię Pańskie błogosławione”.

Stukam do nieba i proszę o wiarę dla rodzeństwa i ich najbliższych, a szczególnie małej Karolinki, która w poniedziałek na Różańcu, spoglądając na wujka w trumnie była spokojna i cicha, gdyż myślała, że wujek śpi, a dwa ostatnie miesiące tak bardzo przyzwyczaiła się do jego obecności w domu dziadków, że każdorazowo przyjeżdżając, najpierw kierowała swoje małe kroczki do pokoju, gdzie on przebywał.

Stukam do nieba i proszę o wiarę dla parafian Manasterza i Czerwonej Woli, gdzie przez ostatnie prawie półtora roku dane było ks. Krzysztofowi pracować jako administrator i proboszcz i zostawić ogrom dobroci swego kochającego, kapłańskiego, pokornego serca, i znaki swoich stóp na tamtej ziemi. Tak bardzo się cieszył, że mianowany tam był proboszczem. Tyle miał planów, marzeń i zamierzeń, o których opowiadał na ostatnich przeżywanych w lipcu imieninach. W październiku pytał, czy przed zimą rozpoczynać budowę kaplicy cmentarnej, wszak uprawomocniła się decyzja, i jaką wybrać budowlaną firmę. Do szkoły poszedł w czwartek pierwszego grudniu po powrocie z chemioterapii w Rzeszowie, wszak nie mogło braknąć jego osoby, dzieci dwóch klas czekają. A one czekały, jak i cała szkoła, że będzie prowadził katechezę ze swą towarzyszącą mu całe życie gitarą.

Reklama

Stukam do nieba i proszę o wiarę taką mocną, świeżą i nieskończoną, jak pisał ks. Jan Twardowski w wierszu, o wiarę dla nas, dla Ciebie i dla mnie, dla nas wszystkich znających Krzysztofa jako sąsiada, kuzyna, kolegę ze szkolnej ławy, księdza w parafiach, w których pracował jako wikariusz, katechetę, proboszcza czy kolegę kursowego, z którym rozpoczęliśmy przygotowania do kapłaństwa 13 września 1990 r. i w Dniu Matki 26 maja w 1996 r. cieszyliśmy się wraz z Kazikiem, jak nazywaliśmy go na kursie, przyjętymi święceniami. A choć ostatni był alfabetycznie na roku, to dziś jego pierwszego przychodzi nam żegnać na ziemi i odprowadzać na parafialny cmentarz. Napisałeś, Księże Krzysztofie, na prymicyjnym obrazku słowa psalmu ósmego: „O Panie nasz, Panie, jak przedziwne Twe imię po całej ziemi”. Powiedział papież Benedykt, że „Wierzyć to nic innego jak w nocy świata dotknąć reki Boga i tak w ciszy słuchać słowa i dostrzec miłość”. Dostrzegałeś codziennie Boga. Odkrywałeś Jego imię. Poznawałeś Go coraz mocniej i piękniej, i dzieliłeś się Jego osobą z wszystkimi, których spotykałeś na drodze swojego życia.

Rozpocząłeś swój szczególny adwent, czas oczekiwania na przyjście i spotkanie Pana, ufając, wierząc i nie tracąc nadziei, ale zupełnie inaczej, też świadomie, że życie się powoli chyba kończy, że kapłaństwo na ziemi dobiega końca, że przyjdzie stanąć przed Jezusem, a to spotkanie już nie będzie chyba tylko przez dar Pasterki, szopki, śpiewanych kolęd czy piękna choinek i zwyczajów Bożego Narodzenia. Wracałeś po dwudziestu latach do rodzinnego domu, do mamy i taty nie na wakacje czy czas urlopu, jak czyniłeś to zawsze, nie na chwilę, jak przez 18 lat posługi wikariusza, aby zobaczyć i spotkać się z najbliższymi, a później szybko wracać do parafii, w których pracowałeś: do Białobrzeg, Przysietnicy, Sanok-Dąbrówki, Strachociny, Przeworska-Gorliczyny, Dukli, Rzepedzi, Rakszawy i Manasterza, ale wracałeś do rodzinnego domu tak inaczej, z cierpieniem na twarzy, ale i nadzieją w sercu, aby wśród najbliższych, w ich obecności i bliskości wędrować wraz z Chrystusem na Golgotę. Twój pokój, gdzie przebywałeś, stał się wieczernikiem, rodzinny stół ołtarzem, na którym codziennie mocą twych z biegiem dni coraz ciszej wypowiadanych słów konsekracji: bierzcie i jedzcie – biały chleb stawał się Bożym Ciałem; bierzcie i pijcie – wino stawało się Krwią Jezusa, a Ty przy ogromnej pomocy sprawujących z tobą Eucharystię kapłanów, szczególnie ks. proboszcza Tadeusza, codziennie, coraz bardziej świadomie przygotowywałeś się w Twoim Adwencie na spotkanie z Panem. I każdorazowo z Golgoty cierpienia, ale w ciszy i bez narzekania, w skupieniu schodziłeś do wieczernika. Wszyscy, którzy Cię znali i towarzyszyli w ostatnich latach, szczególnie miesiącach, dniach i tygodniach, wierzyli, że jeszcze powrócisz, że będziesz zdrowy, że może pójdziesz, jak przed dwoma laty choć kilka dni w grupie bł. Urszuli z Pieszą Przemyską Pielgrzymką na Jasną Górę. Wierzyli i czekali Twoi Parafianie, że wrócisz do Manasterza, aby dalej być proboszczem wśród tych, do których przez pasterza diecezji zostałeś posłany. W tę trzecią niedzielę adwentu czytaliśmy w Kościele Ewangelię, w której Jezus mówił o Janie Chrzcicielu: „Coście wyszli oglądać na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Po coście więc wyszli? Proroka zobaczyć? Tak, powiadam wam, nawet więcej niż proroka. On jest tym, o którym napisano: Oto Ja posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę. I znów wyprzedziłeś nas wszystkich. Powiedział Jezus w Ewangelii: „Przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie...”. I przyszedł Pan, stanął i powtórnie zawołał: Pójdź za Mną, a ks. Krzysztof poszedł jak wówczas, gdy wezwał go Bóg z tej urodzajnej w powołania kapłańskie ziemi do swojej winnicy i poszedł. Bo gdy Bóg woła, trzeba iść. Poszedł w tej godzinie miłosierdzia, wierząc w Boże Miłosierdzie. Odszedłeś do Pana, zostawiając po sobie dobro, które świadczyłeś, uśmiech i spokój, którymi emanowałeś, radość i serce, którymi tak ochotnie się dzieliłeś.

A my wszyscy zgromadzeni w tej świątyni w Pustynach pod przewodnictwem pasterza archdiecezji Arcybiskupa Metropolity Adama, chcemy Bogu wypowiedzieć słowa dziękczynienia za dar Twojego życia, za dar Twojego kapłaństwa. I stukając do Miłosiernego Bożego Serca prosić: Dobry Jezu, a nasz Panie, daj mu wieczne spoczywanie.

Kazanie wygłoszone w czasie Mszy św. pogrzebowej śp. ks. Krzysztofa Zygara.

2017-03-01 12:59

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Czcigodnemu jaćmierskiemu Rodakowi…

Niedziela przemyska 44/2012, str. 2

[ TEMATY ]

pożegnanie

pogrzeb

śmierć

Archiwum

Ksiądz Prałat spoczął na przemyskim cmentarzu głównym w grobowcu Kapituły Archikatedralnej

Ksiądz Prałat spoczął na przemyskim cmentarzu głównym w grobowcu Kapituły Archikatedralnej

Takie oto słowa zostały zapisane w dedykacji umieszczonej w książce, którą otrzymałem od ks. prał. Zdzisława Majchra z okazji obłóczyn. Od tamtego momentu wielokrotnie stawał on na mojej drodze powołania. Towarzyszył w życiu seminaryjnym, wspierał modlitwą i rozmową, na którą zawsze znajdował czas pomimo licznych swoich obowiązków. Był obecny w dniu moich święceń kapłańskich i koncelebrował ze mną Mszę św. prymicyjną. Dziś, po kilku latach od otrzymanej dedykacji, w kilku myślach i wspomnieniach pragnę przywołać postać czcigodnego jaćmierskiego Rodaka.
Ks. prał. dr Zdzisław Majcher przyszedł na świat jako syn Andrzeja i Marii z domu Żebrackiej, 15 stycznia 1929 r. w Bażanówce, należącej do parafii Jaćmierz. Szkołę powszechną ukończył w Jaćmierzu, a gimnazjum w Sanoku. Po otrzymaniu świadectwa dojrzałości w 1948 r., wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu. Uwieńczeniem formacji intelektualno-duchowej było przyjęcie z rąk bp. Franciszka Bardy, 21 czerwca 1953 r., święceń prezbiteratu. Jako młody kapłan został skierowany do parafii Szebnie. Po roku posługi podjął studia z prawa kanonicznego w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1958 r. rozpoczął pracę w Kurii Biskupiej w Przemyślu jako notariusz. Powierzoną funkcję wypełniał do roku 1970. Równocześnie spełniał funkcję kapelana bp. Franciszka Bardy, a następnie bp. Ignacego Tokarczyka. Był obrońcą węzła małżeńskiego i promotorem sprawiedliwości. W latach 1968-71 był wikariuszem ekonomicznym parafii Nehrybka. Następnie pełnił funkcję wicekanclerza (1970-76), a później kanclerza Kurii Przemyskiej (1977-92). W latach 1992-2005 był oficjałem Sądu Biskupiego. Po przejściu na emeryturę pełnił funkcję adwokata. W dowód wdzięczności za gorliwą pracę na rzecz Kościoła przemyskiego mianowano go kanonikiem gremialnym Przemyskiej Kapituły Metropolitarnej (1970) oraz honorowym Prałatem Jego Świątobliwości (1990). Do końca chętnie śpieszył z pomocą duszpasterską w parafiach przemyskich oraz w zgromadzeniu Sióstr Sług Jezusa. Zmarł 30 maja br. w przemyskim szpitalu. Jego ciało 1 czerwca spoczęło w grobowcu Kapituły Archidiecezjalnej na cmentarzu głównym przy ul. Słowackiego w Przemyślu.
Święty Rafał Kalinowski, karmelita, stwierdził, że „świętość to nic innego jak tylko pełnienie zwyczajnych obowiązków z niezwyczajną gorliwością”. Powyższe słowa bardzo dobrze odzwierciedlają życie i pracę śp. ks. Zdzisława. Wszystkie obowiązki, zadania, jakie zostały mu zlecone, wykonywał z wielką gorliwością i zaangażowaniem. Nigdy nie pozwalał sobie na bylejakość w tym, czego się podejmował. W jego mieszkaniu zawsze panowała atmosfera pracy, nawet gdy był już na emeryturze. Mimo wielu zajęć potrafił znaleźć czas na rozmowę przy herbacie. Udzielał wtedy różnych wskazówek, akcentował potrzebę modlitwy w życiu kapłańskim. Mówił, że bez rozmowy z Panem Bogiem nasze życie traci sens i jakiekolwiek znaczenie. Słowa te potwierdzał swoją codziennością. Wielokrotnie można było go zastać w kaplicy, gdzie szukał umocnienia i wsparcia, trzymając w swych dłoniach różaniec czy modlitewnik. Troska o bliźnich motywowała go do częstej posługi w konfesjonale. Postrzegano go jako cierpliwego i wytrwałego sługę Bożego miłosierdzia oraz człowieka o wielkim sercu.
Największy podziw budziła jego prostota, pokora i skromność. Przez całe życie pełnił ważne kościelne funkcje i urzędy. Często odpowiadał za powierzonych mu ludzi, musiał mądrze i roztropnie rozwiązywać trudne zadania i problemy. Współpracował z kolejnymi przemyskimi biskupami. Nie czynił jednak tego z zarozumiałością i niewłaściwą dumą. Zawsze wychodził do innych z dobrym słowem i życzliwością. Dzięki takiej postawie zaskarbił sobie wielu przyjaciół.
W ostatni Wielki Czwartek, tak jak zawsze z uśmiechem na ustach i życzliwością wypisaną na twarzy podszedł, aby porozmawiać, zapytać o znajomych i złożyć świąteczne życzenia. Nikt nie przypuszczał, że będzie to ostatnie spotkanie, bo miał jeszcze tak wiele do opowiedzenia i podzielenia się swoim życiowym doświadczeniem.
Śmierć nie jest jednak końcem naszego istnienia, ale przejściem do życia wiecznego z Bogiem. Dziękując za piękne życie i kapłańskie powołanie realizowane przez 59 lat, za każde słowo, gest dobroci, uśmiech i pracę w archidiecezji, polecamy Cię, Czcigodny jaćmierski Rodaku, Bogu pełnemu miłosierdzia. Świadomi, że Twój pogrzeb odbył się w pierwszy piątek czerwca, ufamy, że Serce Jezusa, które uwielbiałeś słowami litanii, nazywając Je życiem i zmartwychwstaniem, da Ci radość życia wiecznego. Odpoczywaj w pokoju.

CZYTAJ DALEJ

Koncert "Abba Ojcze" pod patronatem "Niedzieli" z Feniksem 2021!

2021-09-26 07:41

[ TEMATY ]

koncert

Feniks

Łukasz Krzysztofka /Niedziela

Uroczysta gala wręczenia nagród Stowarzyszenia Wydawców Katolickich Feniks 2021 odbyła się w sobotę w katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie. Nagrodę główną otrzymał ks. prof. Jerzy Szymik, teolog i poeta, profesor nauk teologicznych. Wśród nagrodzonych w tym prestiżowym plebiscycie znalazły się TVP S.A. i Klasztor Jasnogórski za widowisko muzyczne "Abba Ojcze - Pielgrzymi śpiewają ulubione piosenki Jana Pawła II", który odbył się w 2020 r. pod patronatem "Niedzieli"

Podczas gali wyróżnienie zdobyła również książka "Selfie smartfonem Boga" naszego redakcyjnego kolegi Damiana Krawczykowieskiego. 

CZYTAJ DALEJ

Już dziś wielkie uwielbienie

2021-09-26 15:46

[ TEMATY ]

Hubert Kowalski

Leopold Twardowski

ZWLM

Katarzyna Krawcewicz

Trwają V Zielonogórskie Warsztaty Liturgiczno-Muzyczne. Już za kilka godzin w kościele św. Urbana rozpocznie się koncert uwielbieniowy.

Warsztaty prowadzą Hubert Kowalski i Leopold Twardowski. To przede wszystkim ich kompozycje pojawiły się w repertuarze. Z racji, że to już piąta edycja, a zatem mały jubileusz, powtórzone zostały największe hity z poprzednich lat.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję