Reklama

Niedziela na Podbeskidziu

Niosą miłość drugiemu człowiekowi

– Od 140 lat poprzez posługę sióstr pragniemy ukazywać w klasztorze, że najważniejsza jest miłość. Co więcej – od 20 lat droga miłości ukazywana jest ludziom młodym – podkreśla przełożona Domu Zakonnego Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia Św. Karola Boromeusza w Cieszynie s. Julia Puchała. Siostry boromeuszki – tak brzmi potoczna nazwa zgromadzenia – przybyły z Trzebnicy do Cieszyna 24 stycznia 1876 r. 20 lat temu boromeuszki reaktywowały bursę, która działa prężnie do dziś. W czwartek 29 września br. świętowały oba jubileusze

Niedziela bielsko-żywiecka 42/2016, str. 4-5

[ TEMATY ]

zgromadzenie

Monika Jaworska

Siostry Boromeuszki, bursantki i uczestnicy Eucharystii

Wchodząc na dziedziniec sióstr boromeuszek w Cieszynie, można zobaczyć kompleks budynków. – Domem Macierzystym Sióstr Boromeuszek była Trzebnica. Względy polityczne zadecydowały o tym, że w 1876 r. Matka Generalna Helena Tichy przeniosła dom generalny z Trzebnicy do Cieszyna, przenosząc jednocześnie działalność opiekuńczo-wychowawczą, oświatową. Blisko 80 lat posługi boromeuszek w Cieszynie wiązało się ze szkolnictwem. Po wojnie ze względów politycznych szkolnictwo ograniczono, a w 1955 r. ostatecznie zanikło. Siostry zajęły się opieką nad chorymi – opowiada dyrektor Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego Boromeuszek s. Fabiana Izydorczyk. W latach 50. siostry podpisały umowę z rządowym Caritasem. Prowadziły wówczas na tym terenie domy pomocy dla przewlekle chorych. Od 1989 r. działa tu Zakład Opiekuńczo-Leczniczy, posiadający kontrakt z NFZ.

Miłosierdzie dla chorych i ich bliskich

Wspólnota zakonna w Cieszynie liczy 25 sióstr. Siostry mają swoją kaplicę, prowadzą zakład opiekuńczo-leczniczy i bursę dla dziewcząt. W domu mieści się archiwum, przechowujące dokumentację szkolną z przestrzeni 80 lat oraz muzeum, zawierające różne przedmioty sakralne, a także sprzęty codziennego użytku, znalezione na strychach i innych pomieszczeniach klasztoru. Od blisko 2 lat siostry prowadzą także prywatny Dom Opieki „u Boromeuszek” dla osób starszych, niepełnosprawnych, samotnych oraz przewlekle chorych. Działa również Stowarzyszenie „Siloe in Nobis” pod kierunkiem pani Katarzyny Jendrzejczak, które pozyskuje dodatkowe fundusze i wspomaga działalność opiekuńczą boromeuszek m.in. poprzez wynajem sali gimnastycznej. – Obecnie Zakład Opiekuńczo-Leczniczy liczy 140 łóżek, zaś w Domu Opieki jest 18 miejsc. A choć to jeden z większych zakładów opieki w Cieszynie, i zwykle każdego miesiąca przyjmujemy po kilku pacjentów, to nie przypominam sobie, byśmy mieli kiedykolwiek wolne miejsca. Wciąż pojawiają się kolejni pacjenci wymagający opieki, coraz częściej młodsi wiekiem. Nasza placówka nie jest zwyczajnym domem seniora. Warunkiem przyjęcia chorego jest potrzeba całodobowej opieki, leczenia, pielęgnacji i rehabilitacji. Ideą zakładów opiekuńczo-leczniczych jest, aby po leczeniu szpitalnym poprzez rehabilitację przywrócić chorego do funkcjonowania w społeczeństwie – mówi s. Fabiana.

Personel Zakładu liczy 130 osób, w tym 3 siostry zakonne. – Choć większość naszych pacjentów to starsi ludzie, to jednak u nas starość nie jest smutna. Miłosierdziem obejmujemy nie tylko chorych, ale i ich bliskich – mówi s. Fabiana. – W telewizji często takie domy są pokazywane w negatywnym świetle. My staramy się rozmawiać z rodzinami, zarówno przed przyjęciem chorego, jak i później, poznać się, wzbudzić zaufanie. Miłość i dobro, którymi są obdarowywani przychodzący do nas, wraca do nas w postaci wciąż nowych zgłoszeń, a także w różnych formach wdzięczności. Tutaj miłosierdzie szeroko się rozchodzi i wraca.

Reklama

Był żart. Jest bursa

Siostry, reaktywując 20 lat temu bursę, powróciły do dawnych tradycji oświatowych. – Choć obchodzimy 20-lecie bursy, to tak po prawdzie powinnyśmy obchodzić 100-lecie działalności opiekuńczo-wychowawczej, gdyż siostry przyszły do Cieszyna 140 lat temu z wychowankami i służyły w działalności oświatowej przez 80 lat. Reaktywacja bursy nastąpiła w 1996 r. za sprawą ówczesnej przełożonej s. Fabiany i s. Wiktorii – mówi dyrektor Bursy s. Laura Zielińska. – Bursa powstała – mogę powiedzieć – z żartów. Poszłam z s. Wiktorią Leszczyńską do ks. Henryka Satławy – ówczesnego proboszcza parafii św. Marii Magdaleny. Ksiądz zapytał: „Co słychać?” A ja na to żartem: „Otwieramy bursę”. Miałyśmy wówczas niezagospodarowany budynek. Ja zażartowałam, a ksiądz to odebrał poważnie i od tego się zaczęło. Otworzyłyśmy bursę i dziś świętujemy 20 lat jej istnienia – dopowiada s. Fabiana Izydorczyk. Obecnie w bursie mieszka 31 uczennic i 7 studentek. – Panuje tutaj miła atmosfera. Możemy się spotkać z koleżankami w jednym pokoju, aby pograć na gitarze, pośpiewać. Rozwijamy pasje muzyczne i aktorskie. Odkrywamy nowe talenty. Pomagamy sobie po koleżeńsku, bez zazdroszczenia jedna drugiej – mówi licealistka z cieszyńskiego „Szybina” Gabriela Drzewiecka. – Moje bratowe mieszkały w bursie, podkreślając, że to był dla nich najmilszy czas. Tym zmotywowały mnie, żebym też tu zamieszkała – dodaje szkolna koleżanka Gabrieli – Agnieszka Legierska z Koniakowa. – Obok mnie mieszka dziewczyna, maturzystka, która jest w 4 klasie liceum. Mamy wspaniały kontakt, przychodzi do nas porozmawiać. Mieszkanki bursy przyjaźnią się ze sobą – dodaje Olga Buda z Jastrzębia Zdroju ucząca się w I klasie Liceum Plastycznego w Cieszynie.

Czas w bursie jest uporządkowany. – Od 6.15 do 8 możemy zjeść śniadanie. Po powrocie ze szkoły robimy sobie same obiad, uczymy się od 17.00 do 19.00. Mamy też wyznaczone sprzątanie, np. wycieranie korytarza, wynoszenie śmieci. Każdy pokój w bursie ma swojego patrona, ja mam św. Marię Magdalenę – mówi Marysia Juroszek z Istebnej z I klasy cieszyńskiego „Kopernika”. – Kolacje siostry nam zapewniają. Pod wieczór mamy czas dla siebie, na świetlicę, integrację, wspólny śpiew i rozmowy – dodaje Kasia Pietrzyńska z Brennej. W bursie przebywają też dziewczyny z Francji, które przyjechały w ramach wymiany szkół ponadgimnazjalnych. 4 czerwca br. odbył się I Zjazd Absolwentek Bursy.

Najważniejsza miłość

Dziewczyny z bursy z s. Laurą zadbały o oprawę muzyczną Mszy św. w czwartek 29 września, podczas której dziękowano za 20 lat historii bursy Boromeuszek w Cieszynie i 140 lat przybycia boromeuszek do Cieszyna. Mszę św. celebrował proboszcz parafii św. M. Magdaleny ks. kan. Jacek Gracz wraz z ks. dziekanem Stefanem Sputkiem, dyrektorem Katolickiego LO i Gimnazjum im. św. M. Grodzieckiego w Cieszynie ks. Tomaszem Sroką, ks. wikarym Bartoszem Łackiem z parafii św. M. Magdaleny i ks. Krzysztofem Rębiszem z parafii św. Małgorzaty i św. Katarzyny w Kętach. – Siostry boromeuszki przynoszą światu, miastu i drugiemu człowiekowi konkretną miłość, która pochyla się nad biedą drugiego człowieka – podkreślił w homilii ks. Tomasz Sroka. Wraz z boromeuszkami w uroczystościach uczestniczyła Matka Generalna Zgromadzenia s. Ezechiela Ściskała, Asystentka Generalna s. Felicja, byłe dyrektorki bursy, przedstawiciele władz miasta z burmistrzem Ryszardem Macurą oraz powiatu i szkolnictwa, delegacje, goście z Francji – Bretanii, gdzie bursa była na dwutygodniowej wymianie w czerwcu w 2015 r., rada rodziców, absolwentki bursy i inni. Po Mszy św. dziewczyny zaprezentowały spektakl słowno-muzyczny: „Z nich zaś największa jest miłość”. – Zaprzyjaźniłyśmy się ze sobą. Cieszymy się, że mogłyśmy wystąpić z koleżankami z okazji jubileuszu – mówią Anna Haratyk z Koniakowa i Kinga Patyk z Jaworzynki. S. Laura zauważa, że na zorganizowanie uroczystości miały niecały miesiąc. W przedstawieniu brały udział uczennice pierwszych klas – siostra podkreśliła jaki potencjał jest w tych młodych dziewczętach. – Jako Siostry Miłosierdzia św. Karola Boromeusza, składamy dodatkowy ślub, czyli miłosierdzie. W Roku Miłosierdzia chciałyśmy pokazać z bursantkami, że najważniejsza jest miłość. Dlatego w spektaklu starałyśmy się oddać ducha miłosierdzia i miłości – mówi s. Laura Zielińska.

Reklama

Więcej o działalności boromeuszek na www.boromeuszki.cieszyn.pl.

2016-10-13 10:16

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Biskupi wenezuelscy wsparli Juana Guaidó

[ TEMATY ]

prezydent

episkopat

zgromadzenie

wenezuela

źródło: pixabay.com

Flaga Wenezueli

Wenezuelscy biskupi wsparli wybranego ponownie przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego, a zarazem tymczasowego prezydenta Juana Guaidó. Spotkali się z nim 8 stycznia podczas obrad 113. zgromadzenia plenarnego konferencji episkopatu Wenezueli. Guaidó towarzyszyli dwaj wiceprzewodniczący Zgromadzenia Narodowego, jego sekretarz i podsekretarz - nowo wybrane władze parlamentu.

Po spotkaniu konferencja episkopatu oświadczyła, że odrzuca wydarzenia z 5 stycznia, gdy Gwardia Narodowa i zwolennicy obalonego prezydenta Nicolasa Maduro nie dopuścili do sali obrad Zgromadzenia Narodowego deputowanych opozycji. Pod ich nieobecność, bez wymaganego kworum, wybrano paralelne władze na czele z Luisem Parrą. Hierarchowie napisali, że był to „haniebny czyn”, który stał się dla Wenezuelczyków powodem do pogłębienia braku nadziei i poczucia bezsilności.

Niewpuszczeni na obrady deputowani, którzy posiadali kworum, zebrali się w jednym z hoteli, gdzie w głosowaniu przedłużyli Guaidó mandat przewodniczącego.

Biskupi wspomnieli także o wydarzeniach z 7 stycznia, gdy te same grupy próbowały nie dopuścić do wejścia „prawomocnie wybranych deputowanych” do gmachu Zgromadzenia na zaprzysiężenie Guaidó na drugą kadencję, co się im jednak nie udało.

Zdaniem biskupów wydarzenia te są „nowymi przejawami totalitarnej ideologii”, a zarazem zamachem na instytucje państwa. Skrytykowali oni także akty przemocy ze strony wojska wobec niektórych deputowanych i wezwali je „w imię Boga”, by stanęło „po stronie konstytucji i ludu, których przysięgało bronić”.

Episkopat zaapelował o respektowanie legalności Zgromadzenia Narodowego, wybranego przez naród w 2015 r., gdyż jako „jedyna instytucja polityczna i władzy publicznej” cieszy się ono legitymizacją.

CZYTAJ DALEJ

Watykan: Niezwykła pamiątka Cudu nad Wisłą w kaplicy w Castel Gandolfo

2020-08-14 09:52

[ TEMATY ]

sztuka

Watykan

Castel Gandolfo

adoyle / Foter.com / CC BY

W kaplicy papieskiej rezydencji w Castel Gandolfo pod Rzymem, zamienionej ostatnio na muzeum można zobaczyć fresk przedstawiający symboliczne wydarzenie Cudu nad Wisłą ­- bitwę pod Ossowem z centralną postacią księdza Ignacego Skorupki z krzyżem w ręce. W piątek, 14 sierpnia, mija sto lat od bitwy pod Ossowem.

Malowidło ścienne wykonał w 1933 roku Jan Henryk Rosen (1891-1982) na prośbę papieża Piusa XI, którego osobista historia i posługa były w niezwykły sposób związane z pierwszymi latami niepodległości Polski.

Późniejszy papież, Achille Ratti został mianowany w kwietniu 1918 roku przez Benedykta XV wizytatorem apostolskim w Polsce i na Litwie. W czerwcu 1919 roku, ponad pół roku po odzyskaniu niepodległości przez Polskę arcybiskup Ratti został nuncjuszem apostolskim w Warszawie.

Podczas Bitwy Warszawskiej w 1920 roku abp Ratti, jako jeden z dwóch przedstawicieli dyplomatycznych innych państw, obok ambasadora Turcji, pozostał w stolicy i nie wyjechał z zagrożonego miasta w obliczu ofensywy Armii Czerwonej.

Historycy podkreślają, że nuncjusz jako naoczny świadek tych dramatycznych wydarzeń, zakończonych polskim zwycięstwem nad nacierającymi Sowietami rozumiał jego znaczenie i wpływ na losy Europy.

W uznaniu dla jego postawy, uznanej za heroizm oraz dowód wielkiego przywiązania do Polski, kardynał Achille Ratti został odznaczony Orderem Orła Białego nadanym mu przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego 2 lutego 1922 roku. Cztery dni później purpurat został wybrany na konklawe i jako papież przyjął imię Piusa XI.

O talencie młodego malarza z Warszawy Jana Henryka Rosena opowiedział papieżowi podczas wizyty w Watykanie zwierzchnik archidiecezji ormiańskokatolickiej we Lwowie arcybiskup Józef Teodorowicz, który zlecił mu wykonanie fresków w swojej świątyni.

Pius XI, który jako biskup Rzymu dalej czuł się bardzo związany z Polską i był nawet nazywany przez Polaków „polskim papieżem” postanowił zaprosić Rosena. Powierzył mu wyjątkowe zadanie: wykonania dwóch malowideł w kaplicy letniej rezydencji w Castel Gandolfo. Papież poprosił artystę o to, aby jego prace w tym szczególnym miejscu miały wymowę chrześcijańską i zarazem historyczną.

Rosen namalował w 1933 roku dwa freski. Przedstawiają one księdza przeora Augustyna Kordeckiego podczas obrony Jasnej Góry w czasie potopu szwedzkiego w 1655 roku i księdza Ignacego Skorupkę z wysoko podniesionym w górę krzyżem na czele żołnierzy polskich podczas walk z Armią Czerwoną w 1920 r.

Artysta pracował nad malowidłami rok i to pod czujnym, jak relacjonują historycy, okiem samego papieża.

Bohaterem fresku upamiętniającego Cud nad Wisłą Rosen uczynił urodzonego w 1893 roku w Warszawie księdza Ignacego Skorupkę, który był kapelanem 236. ochotniczego pułku piechoty, złożonego przede wszystkim z gimnazjalistów i studentów. Ten młody ksiądz ochotniczo wstąpił do wojska na wiadomość o tym, że Warszawa jest zagrożona przez bolszewików. Ze swoim oddziałem stacjonował na Pradze. 13 sierpnia 1920 roku wyruszył z koszar na front; przez Ząbki i Rembertów przedostał się do Ossowa. Przyłączył się do bitwy, w której zginął 14 sierpnia ranny od strzału w głowę.

Śmierć 27-letniego kapłana, który według przekazów trzymał do ostatniej chwili życia krzyż w ręku, stała się jednym z symboli Bitwy Warszawskiej.

O nadzwyczajnej pamiątce w kaplicy w Castel Gandolfo przypominał Jan Paweł II, który wiele czasu spędzał w tej rezydencji.

Podczas pielgrzymki do Polski 13 czerwca 1999 roku powiedział w trakcie Liturgii Słowa na warszawskiej Pradze po wizycie w Radzyminie: „Nie mógłbym stąd odjechać, nie wspominając jeszcze jednego ważnego szczegółu. Wielu Polaków przyjeżdża do Rzymu, niektórzy odwiedzają też Castel Gandolfo. Kiedy znajdą się w kaplicy domowej w tej rezydencji papieża, o dziwo, spotkają się tam z freskami na ścianach bocznej kaplicy, upamiętniającymi dwa wydarzenia z dziejów naszych, polskich”.

„Pierwszy- mówił- to Obrona Jasnej Góry, a drugi to Cud nad Wisłą. Jak się to stało, jak do tego doszło? Otóż te malowidła kazał w kaplicy w Castel Gandolfo wymalować Papież Pius XI, który podczas Bitwy Warszawskiej w 1920 roku był nuncjuszem apostolskim w Warszawie”.

„Ta jego decyzja, jego inicjatywa sprawiła, że papież Polak zastał tam w swej kaplicy dzieje swojego narodu, a w szczególności wydarzenia tak bardzo mi bliskie, bo – jak już powiedziałem w Radzyminie – właśnie wtedy, w 1920 r., gdy bolszewicy szli na Warszawę, wtedy się urodziłem”- dodał Jan Paweł II.

Podkreślił również: „Wobec tych, którzy polegli w bitwie o Warszawę, w Cudzie nad Wisłą, zaciągnąłem szczególny dług wdzięczności. I to chciałem wam powiedzieć, a raczej wyznać tu właśnie, w waszej nowej diecezji warszawsko-praskiej, gdzie znajduje się Radzymin i gdzie ślady tego olbrzymiego wysiłku żołnierzy, oficerów, generałów, marszałka, wszystko to razem jest tam wpisane w te mogiły, które po nich pozostały”.

Z Rzymu Sylwia Wysocka(PAP)

CZYTAJ DALEJ

W Krakowie w wieku 79 lat zmarła w piątek piosenka Ewa Demarczyk - poinformował PAP w sobotę dyrektor Piwnicy pod Baranami Bogdan Micek.

2020-08-15 13:02

[ TEMATY ]

śmierć

piosenkarz

wikipedia

W Krakowie w wieku 79 lat zmarła w piątek piosenka Ewa Demarczyk .

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję