Reklama

Jan Paweł II

Papież w Polsce 1979: świat się zatrzymał na dziewięć dni

– Skończyła się polityka wschodnia, zaczęła się misja na Wschodzie – stwierdził w 1979 r. Jan Paweł II. Wciąż nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak wielkie było długofalowe znaczenie pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski – mówił na poświęconej jej konferencji dr hab. Paweł Skibiński.

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

MARIAN SZTAJNER

To było dziewięć dni, które zmieniły świat – zauważył biograf Jana Pawła II George Weigel, co przytoczył dr hab. Skibiński. Jeden z dyskutantów z sali, Grzegorz Kowalski, powiedział: - Świat się zatrzymał na dziewięć dni.

Misja na Wschodzie zamiast modus non moriendi

O tym, czy pielgrzymka Jana Pawła II była przełomem, czy kontynuacją watykańskiej polityki wschodniej, mówił referat dr. Andrzeja Grajewskiego, pod nieobecność autora odczytany przez dr. hab. Pawła Skibińskiego. Jak twierdzi historyk, celem polityki wschodniej było budowanie bezpieczeństwa w świecie, w którym komunizm wydawał się czynnikiem trwałym.

Reklama

Autor przytoczył słowa kard. Jeana Guyot, że celem watykańskiej Ostpolitik wobec Kościoła w krajach komunistycznych nie było ustalenie modus vivendi (dosł. sposobu życia), ale modus non moriendi (sposobu uniknięcia śmierci). Paweł VI mówił 12 września 1965 w rzymskich katakumbach Domicyli, że zdaje sobie sprawę z represji wobec Kościoła w krajach komunistycznych, ale powstrzymuje się od ich potępiania, by nie prowokować większego zła. Tej zasadzie podporządkowany był dialog z władzami komunistycznymi, prowadzony przede wszystkim przez kard. Agostina Casarolego. Udział Watykanu w helsińskiej Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie i uchwalony tam tzw. trzeci koszyk, obejmujący także wolność religijną, Watykan traktował jako punkt wyjścia.

Jak zauważył zastępca redaktora naczelnego „Gościa Niedzielnego”, zadawano sobie pytanie o możliwość ewentualnej koegzystencji Kościoła z systemem socjalistycznym, gdyby wyzbył się on ateizmu. Kontekstem tego pytania była rosnąca siła zachodnioeuropejskiej lewicy – socjalistycznej i komunistycznej, wówczas także w wersji zreformowanej, eurokomunistycznej – która wydawała się bliska objęcia władzy we Włoszech. Także dlatego misja watykańska w Warszawie miała być dla Stolicy Apostolskiej przyczółkiem umożliwiającym nawiązywanie kontaktów z władzami innych krajów bloku, zwłaszcza sowieckimi.

Jak zauważył dr Grajewski, wybór Jana Pawła II przekreślił te założenia, będąc dla systemu komunistycznego szokiem i źródłem zagrożenia. Dostrzegł je raport KGB z Rzymu, powstały już w miesiąc po wyborze Jana Pawła II, ostrzegający, że na czele Kościoła stanął człowiek znający komunistyczne realia. W listopadzie 1978 Sekretariat KC KPZR przyjął opracowany przez szefów KGB Jurija Andropowa i Wiktora Czebrikowa plan przewidujący dyskredytowanie nowego papieża i atakowanie go w całym świecie.

Reklama

Jak pisze dr Grajewski, pielgrzymkę do Polski zaczęto przygotowywać od samego początku pontyfikatu, a zajmował się tym kard. Casaroli, awansowany przez nowego papieża. Plan Jana Pawła II był jednak zupełnie nowy. Obejmował on nie tylko Polskę, ale i inne – jak mówił papież – „narody pobratymcze”. Do historii przeszła dodana przez niego do przygotowanego tekstu wypowiedź na Jasnej Górze, zainspirowana transparentem „Pamatuj Otče na své české deti”. O swej pamięci i modlitwie mówił też w Krakowie do Słowaków, a w istocie – jak zauważył historyk – wszystkich narodów Europy Środkowo-Wschodniej, które „papież Słowianin”, jak sam o sobie mówił, zapewniał o swej bliskości.

Nowym elementem wniesionym przez papieża z Polski było też przypomnienie o Kościele greckokatolickim, o którym Watykan nie mówił wcześniej głośno, by nie narażać dialogu z rosyjskim prawosławiem. W Polsce Jan Paweł II mówił o chrzcie Rusi w Kijowie. Już przed pielgrzymką spotkał się ze zwierzchnikiem grekokatolików kard. Josyfem Slipym, który w liście wzywał do wykorzystania nadchodzącego milenium chrztu Rusi. Przychylną odpowiedź papieża ujawniono dopiero po powrocie z Polski, by nie dać władzom sowieckim okazji do szantażu – zauważył historyk.

I tę groźbę dostrzegli lokatorzy Kremla i Łubianki, obawiający się integracji Ukraińców wokół zakazanego w ZSRR Kościoła grekokatolickiego. Dr Grajewski podejrzewa istnienie związku między tymi obawami a uruchomieniem planu zmierzającego do zabicia papieża.

Historyk przypomniał odpowiedź Jana Pawła II, gdy ktoś w Asyżu krzyknął doń, by nie zapomniał o Kościele milczenia. - Nie ma już Kościoła milczenia, ja mówię w jego imieniu – odparł papież. Z kolei tajnie wyświęconemu słowackiemu bp. Pavlovi Hnilicy na pytanie, co będzie z polityką wschodnią, odpowiedział: - Skończyła się, zaczęła się misja na Wschodzie.

Jak twierdzi dr Grajewski, efektem było przekształcenie się marksizmu w pusty rytuał, a następnie bezkrwawy upadek komunizmu w 1989 r.

Papież w Polsce po raz pierwszy od tysiąca lat

Jak zauważył w swoim wystąpieniu dr hab. Paweł Skibiński, zarówno w opracowaniach historycznych, jak i w świadomości potocznej przeważa krótko- i średniofalowa perspektywa oceny znaczenia pierwszej pielgrzymki. Wiemy o jej znaczeniu dla powstania „Solidarności”, zdajemy sobie sprawę z jej wpływu na całe pokolenie. Tymczasem – jak przekonuje dyrektor Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego – mamy do czynienia z wydarzeniem ważnym w perspektywie dużo dłuższej: pierwszą od tysiąca lat wizytą papieża w Polsce i naszym regionie.

Na opisanie tego znaczenia jest zapewne zbyt wcześnie – minęło zaledwie 35 lat. Jednak – jak zauważa historyk – warto zbadać globalny wpływ pielgrzymki. Zareagował na nią Kreml – a więc ośrodek kierowniczy nieomal połowy świata. Zareagował też Zachód. Jak twierdzi dr hab. Skibiński, to właśnie nowa papieska perspektywa zniweczyła nadzieje na „historyczny kompromis” między marksizmem a chrześcijaństwem, które w latach siedemdziesiątych były szczególnie żywe.

Zdaniem dr. Skibińskiego, trzeba pogłębić refleksję nad znaczeniem pielgrzymki dla naszego narodu i kręgu kulturowego. Dyrektor powstającego Muzeum zauważył, że Jan Paweł II ustanowił wówczas mapę polskiej wyobraźni symbolicznej – miejsc i osób – stanowiącą nie tylko opis, ale i zadanie. W sławnym kazaniu na pl. Zwycięstwa przedstawił Polskę jako wspólnotę moralną – cierpienia, pracy, wychowania, modlitwy. Jak zauważył historyk, daremnie szukać ujęć historiograficznych uwzględniających tę perspektywę. Nie ma też porządnego opisu poszczególnych dziedzin życia naszego narodu – choćby szkolnictwa czy opieki nad słabymi. Nie ma nawet monografii samej pielgrzymki. To wszystko są zadania dla polskiej humanistyki – zauważył mówca. Jego zdaniem, powinniśmy wykroczyć poza perspektywę socjologiczną i zająć się np. wpływem publicznej modlitwy na nasze dzieje, co bynajmniej nie wykracza poza perspektywę historyka.

W perspektywie Kościoła powszechnego do opisania pozostaje wciąż – zdaniem historyka – znaczenie pielgrzymki z roku 1979 jako zaczynu dziesięć lat późniejszej pokojowej rewolucji. O tym znaczeniu to my Polacy powinniśmy opowiedzieć – wzywał dr Skibiński.

Wielki prymas i wielki papież

„Wielkie dni Polski rozpoczynają się dziś” – napisał w swych Pro memoria kard. Wyszyński tuż przed wyjazdem na lotnisko na powitanie Jana Pawła II. Zacytował te słowa prof. Jan Żaryn, szkicując na podstawie notatek prymasa relacje obu wielkich Polaków w tym czasie.

Historyk zauważa charakterystyczne usunięcie się prymasa Wyszyńskiego z pierwszego planu, gdy Jan Paweł II wraca do swej niedawnej diecezji. „Wydaje mi się, że w Krakowie powinien witać Ojca św. abp Macharski. Tam jedynym punktem odniesienia ma być Ojciec Święty. Nie chcę tworzyć rozdźwięku”. [...] Będę przy nim tam, gdzie idzie o cel ogólnopolski; tam zaś, gdzie są osobiste potrzeby serca – pozostawię Papieża ‘sam na sam’ z Jego diecezją i porywami serca” – wyjaśnia prymas na własny użytek. Dlatego pozostał dłużej na Jasnej Górze, by dotrzeć do Krakowa dopiero na kulminacyjną Mszę na Błoniach na dziewięćsetlecie św. Stanisława, nawiasem mówiąc – najliczniejsze zgromadzenie w historii Polski (2,5 mln ludzi).

Historyk nazwał tę postawę wielkiego prymasa „odwagą pokory”, niełatwą dla człowieka, który od wielu lat pozostawał w centrum. Prymas zaakceptował to, że wraz z nastaniem Jana Pawła II to on w istocie stanął na czele Kościoła w Polsce.

Prof. Żaryn przedstawił też notatkę z maja 1979 ze spotkania, podczas którego sowieccy dygnitarze ukazywali swym polskim towarzyszom zagrożenia płynące z nadchodzącej wizyty. Ich zdaniem, gość przekaże pozytywną wizję religijnej wizji człowieka, która może znacząco osłabić znaczenie marksizmu-leninizmu. Zauważają, że ten człowiek może stać się ideowym przywódcą ludzkości, ma tego świadomość i do tego dąży. Czy chcecie mu to ułatwiać? – retorycznie pytają towarzysze sowieccy, dostrzegając – jak mówił historyk – większą atrakcyjność chrześcijaństwa niż ich własnej ideologii.

Konferencję naukową „Pielgrzymka wolności”, upamiętniającą trzydziestą piątą rocznicę pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski, zorganizowały Instytut Pamięci Narodowej oraz Muzeum Jana Pawła II i Prymasa Wyszyńskiego. Odbyła się 29 października w warszawskim Centrum Edukacyjnym IPN im. Janusza Kurtyki.

2014-10-29 19:59

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Trzebnickie ślady Wojtyły i Wyszyńskiego

2020-05-26 18:07

Niedziela wrocławska 22/2020, str. IV

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

wystawa

Trzebnica

kard. Wyszyński

Grzegorz Kryszczuk

Wystawa zdjęć dokumentujących obecność kard. Wojtyły i kard. Wyszyńskiego w Trzebnicy

Trzebnica świętowała setną rocznicę urodzin św. Jana Pawła II i wspominała kard. Stefana Wyszyńskiego, którego beatyfikacja miała się odbyć 7 czerwca. Ci dwaj wielcy Polacy kilkukrotnie odwiedzali tutejsze sanktuarium.

Uroczystej Mszy św. 24 maja przewodniczył ks. Piotr Filas SDS, proboszcz parafii św. Bartłomieja Apostoła i św. Jadwigi w Trzebnicy. Na błoniach przed bazyliką ustawiono wystawę zdjęć dokumentujących obecność u grobu patronki Śląska kard. Wojtyły i kard. Wyszyńskiego.

CZYTAJ DALEJ

Sprawa Profesor Ewy Budzyńskiej nie dotyczy studentów, to spór o wolność akademicką

2020-05-30 12:02

[ TEMATY ]

wolność

Ordo Iuris

prof. Ewa Budzyńska

źródło: https://ordoiuris.pl/

Prokuratura i Policja w Katowicach prowadzą dochodzenie w sprawie nieprawidłowości postępowania dyscyplinarnego wszczętego przeciwko prof. Ewie Budzyńskiej. Wszczęte z urzędu przez organy ścigania postępowanie nie jest wymierzone przeciwko studentom, a jego celem jest ustalenie czy nie doszło do popełnienia przestępstwa z art. 235 kodeksu karnego, czyli „tworzenia fałszywych dowodów lub innych podstępnych zabiegów powodujących prowadzenie przeciwko określonej osobie ściganie o przewinienie dyscyplinarne”. Prawnicy Ordo Iuris informowali wcześniej o ujawnionych w toku postępowania dyscyplinarnego rażących nieprawidłowościach w działaniach Rzecznika Dyscyplinarnego Uniwersytetu Śląskiego, w tym o udostępnianiu świadkom protokołów zeznań innego przesłuchiwanego.

Prawnicy Ordo Iuris reprezentują prof. Ewę Budzyńską, jako osobę pokrzywdzoną zarówno w prowadzonym przeciwko niej postępowaniu dyscyplinarnym, jak i w toku czynności policyjnych, jako osobę pokrzywdzoną przestępstwem z art. 235 kodeksu karnego. Udział prawników pani profesor w przesłuchaniach świadków wynika wprost z przepisów kodeksu postępowania karnego i jest standardowym działaniem profesjonalnych pełnomocników. Zaniechanie udziału w tych czynnościach byłoby nie tylko naruszeniem zasad starannej reprezentacji pokrzywdzonej wykładowczyni, ale także stanowiłoby wykroczenie przeciwko zasadom etyki adwokackiej.

„Toczące się postępowanie ma na celu ustalenie, czy do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec Pani Profesor nie doszło na skutek tworzenia fałszywych dowodów lub innych podstępnych zabiegów, między innymi po stronie Rzecznika Dyscyplinarnego Uniwersytetu Śląskiego. Postępowanie w najmniejszym stopniu nie zagraża studentom” – podkreśla mec. Magdalena Majkowska z Ordo Iuris.

Wedle oceny przedstawionej przez Instytut Ordo Iuris, postępowanie dyscyplinarne toczące się wobec prof. Ewy Budzyńskiej na Uniwersytecie Śląskim zagraża konstytucyjnej zasadzie wolności akademickiej. Prof. Ewa Budzyńska prowadziła zajęcia pt. „Międzypokoleniowe więzi w rodzinach światowych”. Celem wykładów było zapoznanie studentów z rodziną jako elementem struktury społecznej oraz przedstawienie, jakie formy przyjmowała ona na przestrzeni dziejów w zależności od kształtującej ją kultury lub religii. Uczestnicy zajęć poznawali odmienności kulturowe rodzin wyznawców chrześcijaństwa, islamu, judaizmu czy hinduizmu. Po zajęciach dotyczących rodziny w świetle nauki chrześcijańskiej, grupa studentów złożyła do władz uczelni skargę na prof. Ewę Budzyńską. Zarzucali jej rzekome narzucanie słuchaczom „ideologii anti-choice, poglądów homofobicznych, antysemityzmu, dyskryminacji wyznaniowej, informacji niezgodnych ze współczesną wiedzą naukową oraz promowanie poglądów radykalno-katolickich".

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik Dyscyplinarny za niezasadny uznał zarzut antysemityzmu, a także odrzucił zarzut przekazywania podczas wykładu „informacji niezgodnych z aktualnym stanem wiedzy”. Pomimo tego, zażądał od Komisji Dyscyplinarnej Nauczycieli Akademickich Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach ukarania prof. Ewy Budzyńskiej dyscyplinarną naganą. W geście protestu, wobec całkowitego braku wsparcia ze strony władz uczelni, pani profesor po latach działalności zawodowej zrezygnowała z pracy akademickiej.

W toku postępowania wyjaśniającego przed skierowaniem wniosku o ukaranie Rzecznik Dyscyplinarny Uniwersytetu Śląskiego prof. Wojciech Popiołek dopuścił się szeregu rażących uchybień proceduralnych
.

Dochodziło do udostępniania protokołu zeznań poprzedniego świadka kolejnemu świadkowi w toku przesłuchania, by następnie ze zbieżnych zeznań świadków, wyprowadzić wniosek o ich prawdziwości. Przekroczono też 6-miesięczny termin, w ciągu którego Rzecznik Dyscyplinarny powinien zakończyć postępowanie. Pomimo takiej zwłoki postępowanie dowodowe było bardzo ograniczone. W toku postępowania wyjaśniającego nie doszło do formalnego przedstawienia przez Rzecznika zarzutów prof. Ewie Budzyńskiej, nie zostało też precyzyjnie sformułowane przewinienie dyscyplinarne - szczególnie wobec uznania za bezzasadny zarzutu nienaukowości wykładu.

Sprawa prof. Ewy Budzyńskiej wywołała ogólnopolską debatę na temat akademickiej cenzury wykładowców opowiadających się po stronie naturalnego ładu społecznego i takich wartości jak ochrona życia przed narodzeniem, konstytucyjna tożsamość małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny, ochrona praw rodziców do wychowania ich dzieci czy wolność słowa i wolność prowadzenia badań oraz publikowania ich wyników.

W związku ze sprawą prof. Ewy Budzyńskiej, Instytut Ordo Iuris opublikował projekt ustawy o ochronie wolności akademickiej. Niedługo potem podobne rozwiązania zaprezentowało Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

W raporcie opublikowanym przez Instytut Ordo Iuris przedstawiono ponad dwadzieścia rażących przykładów cenzury akademickiej wymierzonej w przedstawicieli świata nauki na przestrzeni ostatnich lat. Wśród przykładów podano odwołanie konferencji „Wyzwania i zagrożenia bioetyczne XXI wieku” na UMK w Toruniu, odwołanie konferencji „Prawa poczętego pacjenta: aspekty medyczne oraz prawne” na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, odwołanie przez Uniwersytet Warszawski spotkań z mec. Rebeccą Kiessling, która na temat ochrony życia dyskutowała ze studentami na najważniejszych uczelniach USA. Innymi przykładami było odwołanie po interwencji lewicowych dziennikarzy zatrudnienia na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym dr. Tomasza Terlikowskiego czy postępowania dyscyplinarne wobec prof. Aleksandra Nalaskowskiego i prof. Jacka Bartyzela.

„Wszystkie te ataki na wolność akademicką łączy brak proporcjonalnej surowości wobec przedstawicieli radykalnej lewicy, wystarczy przypomnieć udostępnianie sal akademickich na przygotowania do czarnych protestów czy odmowę wstępną prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko prof. Kochanowskiemu, który publicznie i skrajnie niecenzuralnie nazwał młodego chłopca pokojowo protestującego przeciwko paradzie równości” – przypomina mec. dr Bartosz Lewandowski, Dyrektor Centrum Interwencji Procesowej Ordo Iuris.

Wyrazem ogromnego wsparcia społecznego jest choćby podpisanie petycji w obronie wykładowcy przez ponad 38 000 osób. Związek Zawodowy „Solidarność” Uniwersytetu Śląskiego wystosował do władz uczelni pismo w obronie pani Profesor. List w obronie prof. Ewy Budzyńskiej sformułowali również członkowie Rady Naukowej Instytutu Ordo Iuris.

„Treści wykładów nie mogą być wyłącznie dostosowane do przekonań słuchaczy. Wszelkie podejmowane ostatnio działania, które de facto mają na celu doprowadzenie do zaniechania wyjaśnienia wszystkich wątpliwości pojawiających się w niniejszym postępowaniu, stanowią wyraz bezprawnej cenzury konstytucyjnie gwarantowanej wolności akademickiej z oczywistą szkodą dla kształtowania umiejętności krytycznego myślenia” – komentowała jeszcze w styczniu sprawę mec. Magdalena Majkowska.

Pierwsze czynności Komisji Dyscyplinarnej nie doprowadziły do oczekiwanego umorzenia postępowania lub szybkiego uniewinnienia Pani Profesor. Przebieg posiedzenia spotkał się z krytyką prawników Ordo Iuris.

„Sprawa prof. Ewy Budzyńskiej nie jest konfliktem między grupą studentów a wykładowcą i prawnikami z Instytutu Ordo Iuris. Istotą sprawy jest spór o wolność akademicką i prawo do prowadzenia badań i wygłaszania uzasadnionych poglądów naukowych w środowisku akademickim. W istocie to spór pomiędzy prof. Ewą Budzyńską a Uniwersytetem Śląskim w Katowicach, na którym doszło do rażącego naruszenia konstytucyjnej zasady wolności akademickiej, kluczowej dla realizacji głównego celu uniwersytetu, jakim jest ochrona wolności prowadzenia badań naukowych i poszukiwanie prawdy. Studentom to postępowanie niczym nie grozi, a ich emocje związane z czynnościami Policji wykorzystywane są cynicznie dla ponownego uderzenia w Panią Profesor i przysłonięcia istoty tej sprawy” – komentuje mec. Jerzy Kwaśniewski, Prezes Ordo Iuris.

CZYTAJ DALEJ

Dziś uroczystość Zesłania Ducha Świętego

2020-05-31 08:47

[ TEMATY ]

Zielone Świątki

Zesłanie Ducha św.

Adobe.Stock.pl

Dziś - siedem tygodni po obchodach zmartwychwstania Jezusa Chrystusa - Kościół katolicki obchodzi uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Tym samym świętuje swoje narodziny, bo w tym dniu, jak pisze św. Łukasz w Dziejach Apostolskich, grono Apostołów zostało "uzbrojone mocą z wysoka" a Duch Święty czyni z odkupionych przez Chrystusa jeden organizm - wspólnotę. Uroczystość Zesłania Ducha Świętego kończy w Kościele okres wielkanocny.

W języku liturgicznym święto Ducha Świętego nazywa się "Pięćdziesiątnicą" - z greckiego Pentecostes, tj. pięćdziesiątka, - bo obchodzi się je 50-go dnia po Zmartwychwstaniu Pańskim.

Na zgromadzonych w Wieczerniku Apostołów, jak pisze św. Łukasz w Dziejach Apostolskich Jezus Chrystus zesłał Ducha Pocieszyciela, by Ten, doprowadził do końca dzieło zbawienia. "I stał się z prędka z nieba szum, jakoby przypadającego wiatru gwałtownego, i napełnił wszystek dom, gdzie siedzieli. I ukazały się im rozdzielone języki jakoby ognia, i usiadł na każdym z nich z osobna: i napełnieni są wszyscy Duchem Świętym i poczęli mówić rozmaitymi językami, jako im Duch Święty wymawiać dawał" (Dzieje Ap., II, 2-4).

W ten sposób rozpoczyna się nowy etap - czas Kościoła, który ożywiony darem z nieba rozpoczyna przepowiadanie radosnej nowiny o zbawieniu w Chrystusie.

Duch Święty dzięki swoim darom: mądrości, rozumu, rady, męstwa, umiejętności, pobożności i bojaźni Bożej uzdalnia wiernych do dojrzałej obecności w świecie. Kieruje losami Kościoła, kiedy wybiera do grona Apostołów w miejsce Judasza św. Macieja, kiedy prosi o wyznaczenie Barnaby i Pawła, jak pisze święty Łukasz "do dzieła, które im wyznaczyłem", czy kiedy posyła Apostołów do tego, by w określonych częściach świata głosili Ewangelię. Wprowadza wspólnotę wierzących w głębsze rozumienie tajemnicy Chrystusa, dając im zrozumienie Pisma świętego.

Uroczystość liturgiczna Zesłania Ducha Świętego sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa.

Łączono ją z Wielkanocą, a od IV w. wyodrębniono jako osobne święto, uroczyście obchodzone zarówno w Kościele Wschodnim jak i Zachodnim. Synod w Elwirze urzędowo wprowadził ją w 306 roku. W wigilię Pięćdziesiątnicy, podobnie jak w wigilię Wielkanocy, święcono wodę do chrztu świętego i udzielano chrztu katechumenom.

Papież Leon XIII wprowadził nowennę, czyli dziewięciodniowe przygotowania modlitewne na przyjście Ducha Świętego, aby dokonał przemiany w naszych sercach, tak jak przemienił Apostołów w Wieczerniku.

W Polsce w niektórych regionach Wielkanoc nazywa się Białą Paschą, a Zesłanie Ducha Świętego - Czerwoną, prawdopodobnie dlatego, że dopiero po Jego zstąpieniu Apostołowie stali się zdolni do dawania świadectwa krwi.

Uroczystość tę powszechnie nazywa się w Polsce Zielonymi Świętami, gdyż w okresie, w którym jest obchodzona, przyroda odnawia się po zimie, a zieleń jest dominującym kolorem pejzażu. Wszystkie obrzędy ludowe z nimi związane noszą piętno radości i wesela. Kościoły, domy, obejścia przybrane są "majem" - najczęściej młodymi brzózkami; posadzkę kościelną, podłogę chat i wiejskie podwórka potrząsają wonnym tatarakiem; wszędzie rozlewa się rzeźwa woń świeżej majowej zieleni.

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego kończy w Kościele katolickim okres wielkanocny.

Symbolem Ducha Świętego jest gołębica. Zwykło się też przedstawiać go w postaci ognistych języków, gdyż tak Dzieje Apostolskie opisują jego zesłanie na Apostołów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję