Zakończył się XVII Festiwal Twórczości Religijnej „Psallite Deo”, odbywający się w dniach 16-19 października w Domu Kultury w Kętach. Tegoroczną edycję festiwalu można uznać za wyjątkową. Konkursom muzycznym towarzyszyły bowiem wystawy, gościnne koncerty, spektakle, spotkania i seanse filmowe. Grand Prix Festiwalu powędrowało na Białoruś.
Tradycyjnie największym zainteresowaniem cieszył się sobotni przegląd muzyczny. Na scenie DK zaprezentowało się 25 wykonawców: zespołów, chórów i solistów, w sumie 250 osób. Konkursowe występy oceniali jurorzy: Beata Bednarz, Bożena Grudzińska-Kubik i ks. Stanisław Joneczko. Decyzją jury w kategorii solistów dzieci i młodzieży drugie miejsce zajęli ex aequo Aleksandra Nykiel i Adam Płonka. Miejsce pierwsze przyznano Marcie Jasek. W kategorii dziecięcych zespołów wokalno-instrumentalnych miejsce trzecie zajął zespół „Owieczki Pana”, drugie zespół „Roztańczone Nutki”, a pierwsze zespół „Pinokio”. W kategorii zespołów wokalno-instrumentalnych jury przyznało wyróżnienie zespołowi „Prokoncepcja Agnus Dei”. Miejsce trzecie zajęły „Włóczykije”, drugie zespół „Biały Ptak”, a pierwsze zespół „Attacca”. Wśród chórów pierwsze miejsce zajął chór „Fiaccola”. Nagrodę Specjalną Dyrektora Domu Kultury zdobył zespół „Biały Ptak”. Nagrodę główną Grand Prix XVII Festiwalu Twórczości Religijnej „Psallite Deo” 2014 otrzymał „Głos Duszy” z Białorusi.
Patronat medialny nad festiwalem sprawowali: „Gość Niedzielny”, „Kęczanin”, „Kronika Beskidzka”, „Niedziela”, TVP Katowice, Radio Anioł Beskidów oraz portale internetowe: Religia.tv, Wrota Małopolski, Nowa Wieś w Gminie Kęty, oświęcimskie24.pl, Ichtis, regionalna.tv, Opoka, beskidzka24, bb365info, MamNewsa.
Historia z długą deską, zarówno na podłodze, jak i zawieszoną między dachami, doskonale ilustruje, jak różne sytuacje mogą wywoływać w nas strach. Choć deska jest ta sama, perspektywa zmienia wszystko. Lęk staje się narzędziem, które może nas paraliżować i ograniczać nasze działania. Tak jak w życiu, gdzie nowe wyzwania mogą wydawać się przerażające, ale ich pokonanie otwiera przed nami nowe możliwości.
Przeszłość często niesie ze sobą bagaż, który może nas przytłaczać, ale warto pamiętać, że trudne doświadczenia mogą prowadzić do przemiany. Historia Jacques’a Fescha, który w celi więziennej przeżył nawrócenie i odnalazł wiarę, jest tego dowodem. Nawet w najtrudniejszych chwilach Bóg może działać, przynosząc dobro z pozornie negatywnych sytuacji.
Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów.
Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek.
Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.
Pracownicy i wolontariusze "Źródełka" z bpem Jackiem Kicińskim.
Centrum Rozwoju Dzieci i Młodzieży „Źródełko” od 25 lat działa przy parafii św. Jadwigi na wrocławskiej Leśnicy.
Nową wyremontowaną siedzibę poświęcił bp Jacek Kiciński. – To bardzo ważne miejsce dla wszystkich dzieci, które przychodziły kiedyś i będą tu jeszcze przychodzić. Pięknie wyremontowane pomieszczenia na pewno zachęcają, ale tym, co tworzy największą wartość tego miejsca są ludzie: opiekunowie i same dzieci – mówił biskup pomocniczy archidiecezji wrocławskiej.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.