Reklama

Niedziela Lubelska

Benedyktynki z Chełmskiej Góry

„Promieniują na całą Polskę modlitwą, świętym życiem i pracą dla Kościoła” – tak o Siostrach Benedyktynkach Misjonarkach mówił kard. Stefan Wyszyński. Prawie 100-letnia historia Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Misjonarek charakteryzuje się ofiarną i nieugiętą postawą miłości matki założycielki Jadwigi Kuleszy oraz sióstr. Przez lata służą one Chrystusowi najlepiej jak mogą poprzez modlitwę, działalność apostolską i wychowawczą. Od ponad 45 lat obecne są również w parafii mariackiej w Chełmie

Jako pierwsze do grodu n. Uherką przybyły wczesnym rankiem 7 września 1968 r. siostry: przełożona Hiacynta oraz Lidia i Agata. Towarzyszyła im ekonomka Karolina, która miała pomóc w organizacji nowej placówki. Siostry pojawiły się w wigilię święta Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. „Miasto zrobiło na nas wrażenie wielkiej wsi, prowizoryczności, jakiegoś rozmachu w planowaniu, który zastygł w połowie drogi i jednocześnie zaniedbania. Zupełnie niepodobne do miast na zachód od Warszawy” – napisała w kronice zakonnej s. Lidia. Zaraz po przyjściu na Górę Chełmską siostry zapukały do drzwi kościoła. „Byłyśmy pierwszymi pątniczkami, które przybyły na uroczystości odpustowe. Zostałyśmy przysłane przez wielebną Matkę, aby pozostać u stóp chełmskiej Maryi i wiecznie z Jej pomocą służyć Chrystusowi Królowi, którego chcemy szukać w duszach wiernych parafii mariackiej” – zapisały siostry. Tuż po porannej Mszy św. siostry spotkały się z ówczesnym proboszczem ks. Marcelim Mrozkiem.

Pierwsze kroki w Chełmie nie były łatwe. Brakowało wszystkiego, nawet łóżek i żywności. Pomimo ogromnego zmęczenia i wielu trudności, benedyktynki włączyły się aktywnie w prace związane z funkcjonowaniem parafii. Przełożona Hiacynta miała uczyć dzieci religii, s. Lidia pracować w kancelarii parafialnej, a s. Agata opiekować bielizną kościelną i gotować posiłki. Z początków swojej pracy siostry dobrze zapamiętały pierwszą Pasterkę. W Boże Narodzenie 1968 r. Msza św. była sprawowana według nowego Mszału, twarzą do wiernych. „Udział wiernych wspaniały, parę kolęd śpiewał chór, jednak nie miał kiedy, bo lud brał żywy udział w Pasterce. Podziwiać można było wpływ Soboru Watykańskiego II. Swoją odnową liturgiczną daje ludziom przedsmak nieba w czasie sprawowania świętych obrzędów, nie tylko w Rzymie, Betlejem, lecz zwykłym polskim Chełmie Lubelskim, gdzie zresztą codziennie też Bóg się rodzi” – napisała s. Lidia.

Codzienna praca

Od samego początku siostry zajmowały się działalnością charytatywną. Przed Wielkanocą rozdawały żywność dla ubogich parafian. Tym, którzy nie mogli przyjść, same zaniosły paczki w pierwszy dzień świąt wielkanocnych. Ważną posługą było w tym czasie przygotowanie posiłków w dniu chorych. „Stoły na trawie przed plebanią udekorowane i zastawione. Po nabożeństwie chorzy przyszli na gorącą herbatę i kanapki oraz ciasto. Tyle było wszystkiego, że kto z nich był biedniejszy, to do domu jeszcze zabrał nieco żywności. Pracy było dużo, lecz chorzy byli bardzo wdzięczni” – zapisała kronikarka.

Reklama

Działalność charytatywna była szczególnie potrzebna w najtrudniejszych dla Polski latach 80. XX wieku. Podział darów, jakie napływały z całego świata, wziął na siebie Kościół. W Chełmie 1 października 1980 r. główny obowiązek sprawiedliwego rozdzielania pomocy ówczesny proboszcz ks. Kazimierz Bownik powierzył s. Lidii. „Do pomocy ma około sto osób świeckich, prawdziwy sztab ludzi. To oni wyładowują dary, układają je w magazynach i do paczek, wpisują w kartoteki oraz wysyłają pisma zawiadamiające o przydzieleniu darów. Praca to niemała, ale jeśli pozwoli przetrwać niejednemu życiu, które będzie chwalić Boga, to najważniejsze. Bo wszystko co mamy, to z dobroci Bożej, która tak porusza serca” – czytamy w kronice.

Najważniejsze wydarzenia

Oprócz codziennej pracy parafialnej, siostry znajdowały czas na śledzenie bieżących wydarzeń. Do takich należał pierwszy lot człowieka na księżyc. „Nie dla samej ciekawości, lecz wzbudził podziw dla Stwórcy, który tak wszystko urządził, że z dokładnością matematyczną można wyliczyć wymiar czasu i materii, przynajmniej w części przestrzeni. Stworzył tak wspaniałe umysły ludzkie, które są zdolne wpaść na ślad doskonałości Bożych. Można by tomy pisać o cudach Bożych, możliwych codziennie do zaobserwowania na świecie” – zapisały.

Kilka lat później siostry z wielką radością przeżywały dzień 16 października 1978 r. „Pierwszą radosną wiadomość o tym fakcie miałyśmy o godz. 19 w polskim dzienniku radiowym, ale że akurat wysiadły baterie w tym tranzystorku, którego słuchała s. Lidia, wiadomość była niepewna. Nie mogłyśmy w to wprost uwierzyć, zatem zasiadłyśmy przed telewizorem, aby obejrzeć wieczorne wydanie dziennika telewizyjnego. I rzeczywiście, na pierwszym miejscu była wiadomość z Watykanu, którą podał spiker z tajemniczą miną. Ale wpierw pokazano kominek, z którego obficie wydobywał się biały dym oraz szalejące na Placu św. Piotra tłumy. Potem dopiero z dyskretnym uśmiechem podał wiadomość, że papieżem wybrano naszego kardynała Karola Wojtyłę. Poza tym żadnych komentarzy, ale dobre i to, że podali tę wiadomość na pierwszym miejscu”. Następnego dnia opisały nastroje społeczne. „W dalszym ciągu przeżywamy wydarzenia związane z wyborem Jana Pawła II. Ludzie na ulicach, spotykając się, zaraz o tym mówią, cieszą się. Przeżywamy te wydarzenia ogromnie, nawet nie śpimy. Nasi księża również tym żyją. Codziennie na każdej Mszy św. modliliśmy się o wybór dobrego papieża. Teraz codziennie modlimy się o pomoc z nieba dla niego”.

Reklama

Obecne w pamięci

W grudniu 1978 r. nowym proboszczem parafii został ks. Kazimierz Bownik. – Kiedy po odebraniu nominacji od biskupa przybyłem do Chełma, pierwszego wieczoru zauważyłem przez okna sali katechetycznej uczącą siostrę. Ku mojemu zdziwieniu i radości dostrzegłem, że była to s. Kinga, z którą miałem okazję współpracować przed laty jako wikariusz w Puławach. Okazało się, że siostra została przeniesiona do Chełma i mianowana przełożoną domu. Było to dla mnie wielkim powodem do radości, bo nikogo tutaj jeszcze nie znałem – wspominał ks. Bownik. – Siostry od początku okazywały mi bardzo dużo serdeczności i pomocy. Od tamtej pory, a mija już ponad 30 lat, nie wyobrażam sobie funkcjonowania tak dużej parafii bez zaangażowania sióstr – podkreślał.

Wspominając lata wspólnej pracy, obecnie jako emerytowany proboszcz, mówił: – Z sióstr, które spotkałem na swojej drodze w chełmskiej parafii, ze szczególnym wzruszeniem wspominam s. Lidię. Pochodziła z Wielkopolski, ale zanim wstąpiła do zakonu, była księgową w niemieckiej cukrowni. Jako księgowa bardzo sumienna i uporządkowana pracowała wiele lat z ks. kan. Marcelim Mrozkiem, a później ze mną. Miała też zdolności poetyckie; wszelkie wierszyki dla dzieci na różne okoliczności układała sama. Przez lata prowadziła pogadanki dla przedszkolaków. Zajmowała się także całym działem pracy charytatywnej. Panie, które teraz pracują w Parafialnym Zespole Caritas, wówczas jako młode osoby pomagały siostrze w tej działalności. Za swoją pracę otrzymała od abp. Józefa Życińskiego medal „Lumen Mundi”.

Ks. inf. Kazimierz Bownik dobrze zapamiętał też s. Kingę. – Zapisała piękną kartę historii parafii jako katechetka. Niezmordowanie ucząc setki, może nawet i tysiące dzieci, z ogromnym taktem i poświęceniem oraz uśmiechem przekazywała ewangeliczne treści. Nie tak dawno odwiedziła naszą parafię. Wówczas wiele osób, dzisiaj na stanowiskach, z naszą panią prezydent Agatą Fisz, podchodziło do niej, aby ją uściskać i podziękować za wszystko – mówił Ksiądz Infułat. Obok s. Kingi w parafii pracowało wiele znakomitych katechetek: s. Maksymiliana, s. Donata, s. Zofia, s. Cypriana, s. Karmela, s. Ernesta…

Także obecnie siostry z niezmiennym poświęceniem i zapałem pracują w parafii chełmskiej. Zarówno przełożona s. Angelika, jak i pozostałe siostry: Mirosława, Bernadetta i Natanaela jako katechetki cieszą się zasłużoną opinią wśród dzieci, młodzieży i rodziców. Dla sióstr katechetek i siostry zakrystianki posiłki przygotowuje i czuwa nad domem bardzo cierpliwa i ofiarna s. Tarzycja. Nawiązując do tradycyjnej benedyktyńskiej gościnności, siostry prowadzą również Dom Pielgrzyma przy parafii mariackiej.

Praca sióstr spowodowała zainteresowanie życiem zakonnym wśród chełmskich dziewcząt. Do Zakonu Benedyktynek z terenu parafii wstąpiły dwie siostry Kwapisiewicz: Benigna i Daria; jedna obecnie pracuje w USA, zaś druga w Trąbkach k. Warszawy. Z kolei s. Leticja pracuje w Ełku, a s. Joanna w Miechowie. Jest też wiele sióstr pochodzących z okolic miasta, m.in. z parafii: Turowiec, Dorohusk i Żdżanne. Siostry czekają na kolejne dziewczęta, pragnące jak one służyć Bogu i ludziom poprzez modlitwę i pracę.

2014-03-11 14:32

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bp Przybylski: Kościół częstochowski trwa w służbie potrzebującym

„Kapłani wraz z wiernymi niosą pomoc nie tylko parafianom, ale również placówkom medycznym i opiekuńczym w swoich regionach – napisał na stronie archidiecezji częstochowskiej (archiczest.pl) bp Andrzej Przybylski, biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej.

„W ogólnodiecezjalnej kweście na rzecz pomocy szpitalowi NMP w Częstochowie organizowanej przez Caritas i fundację SMS z Nieba, wzięło udział ponad 250 księży i kilka zgromadzeń zakonnych, którzy zebrali kwotę blisko 200 tysięcy złotych. Pozwoli to na zakup przynajmniej jednego respiratora i innego potrzebnego sprzętu medycznego” – pisze bp Przybylski i dodaje, że kapłani z poszczególnych regionów archidiecezji częstochowskiej wsparli m.in. szpital w Myszkowie, Radomsku, Wieluniu, Zawierciu, Częstochowie.

Biskup podkreśla, że „swoją normalną służbę wykonuje Caritas Archidiecezji Częstochowskiej, która w tym czasie nie przestała wydawać posiłków dla ubogich i dla seniorów. Tym ostatnim posiłki do domów zanosili również wolontariusze z KSM”.

„Obecnie Caritas przygotowuje się na niesienie pomocy osobom tracącym pracę. Posiłki ubogim wydają również niektóre parafie m.in.: Archikatedralna Parafia Świętej Rodziny, św. Zygmunta, Miłosierdzia Bożego w Częstochowie” – kontynuuje bp Przybylski.

Biskup zaznacza, że najtrudniejsza sytuacja związana jest z Domami Opieki Społecznej. „Wiele z nich prowadzonych jest przez zgromadzenia zakonne. Pieczołowita troska i stosowanie zasad sanitarnych sprawiły dotychczas, że większość częstochowskich DPS – ów wolnych jest od wirusa. Wyjątkowo trudną sytuację przeżyli pensjonariusze Domu Świętej Barbary w Kleszczowie. Z uwagi na powszechną epidemię dom został zamknięty, mieszkańcy zostali ewakuowani do szpitali w Bełchatowie, Zgierzu, Łodzi i Radomsku” – napisał biskup.

„Dom Miłosierdzia przy ul. Ogrodowej w Częstochowie przyjął siedmiu mieszkańców z DPS w Woźnikach. Z powodu braku personelu stałą opieką nad tymi osobami zajęli się ks. Marek Bator, dyrektor Caritas Archidiecezji Częstochowskiej, diakon Zbigniew Wojtysek, o. Wojciech – benedyktyn z Tyńca oraz siostry zakonne ze zgromadzenia Apostołek Jezusa Ukrzyżowanego, Klaretynek z Aleksandrii i Nazaretanek. Nie licząc tych DPS –ów, w których na co dzień posługują siostry zakonne, dołączają one również do innych domów, jak np. w DPS Eden w Myszkowie pomagają siostry Felicjanki” – kontynuuje bp Przybylski.

„Kościół w Archidiecezji Częstochowskiej działa przede wszystkim w swojej najistotniejszej misji. Otwarte są kościoły, sprawowane są Msze święte, w których udział może wziąć coraz większa liczba osób. Kapłani posługują w konfesjonale, a w sytuacjach zagrożenia życia służą posługą sakramentalną. Ufamy, że po stopniowym odmrażaniu zasad sanitarnych również i życie Kościoła wróci do swojego normalnego rytmu” – pisze bp Przybylski.

Zobacz więcej

CZYTAJ DALEJ

Irlandia Północna: zwycięstwo aktywistki z zespołem Downa w sprawie aborcji niepełnosprawnych

2020-06-04 15:07

[ TEMATY ]

aborcja

aborcja eugeniczna

christian.org.uk

Zgromadzenie Irlandii Północnej przyjęło poprawkę sprzeciwiającą się legalizacji aborcji narzuconej jej przez władze w Londynie. Determinującą rolę odegrało zaangażowanie 24-letniej Heidi Crowter, od urodzenia cierpiącej na zespół Downa. Napisała ona list do parlamentarzystów, w którym przekonywała, że wprowadzona przez brytyjskie władze ustawa aborcyjna jest jawnym aktem dyskryminacji osób niepełnosprawnych, takich jak ona.

Decyzja parlamentarzystów przynajmniej na razie nic nie zmienia z punktu widzenia prawa. Jest jednak czytelnym przesłaniem dla władz w Londynie, które w ubiegłym roku narzuciły nowe zasady, wykorzystując do tego poważny kryzys instytucjonalny, jaki targał wówczas Irlandią Północną. Obecne głosowanie pokazało, że Irlandczycy nie są jednak zgodni z tą linią. Dowodzić tego może także fakt, że wszystkie wcześniejsze kampanie mające doprowadzić do „demokratycznego” zalegalizowania aborcji zakończyły się tam fiaskiem. W czasie głosowania podkreślono, że w sprawie legalizacji aborcji Irlandia Północna została „potraktowana z pogardą” przez brytyjski rząd.

Nowe bardzo liberalne zasady aborcyjne weszły w życie w Irlandii Północnej 31 marca. Od tego dnia do 22 maja, jak poinformował minister zdrowia, przeprowadzono tam 129 legalnych aborcji. Najbardziej kontrowersyjny paragraf nowego prawa stanowi, że aborcji można dokonywać bez jakichkolwiek ograniczeń w przypadku każdej niepełnosprawności i każdego upośledzenia dziecka. Także wówczas, gdy nie zagraża to jego życiu. Takim casusem jest m.in. zespół Downa, na który chora jest Heidi Crowter. Stąd właśnie jej batalia, sprzeciwiająca się rzezi niepełnosprawnych dzieci i domagająca poszanowania ich praw. Wskazuje ona, że nie może być tak, że jej kraj łamie jej prawa i dyskryminuje ją, mówiąc, że nie chce jej na tym świecie.

„Jako osoba z zespołem Downa uważam tę propozycję dla Irlandii Północnej za bardzo bolesną i obraźliwą. Mówi mi ona, że nie jestem taka sama jak inni ludzie, nie jestem godna takiego samego poziomu ochrony prawnej jak ktoś, kto nie cierpi na zespół Downa lub analogiczną nie powodującą śmierci niepełnosprawność” - napisała Crowter w swym liście do parlamentarzystów Zgromadzenia Irlandii Północnej.

Wyraziła przekonanie, że prawo powinno stanowić, iż w Irlandii Północnej osoby z zespołem Downa lub inną nie powodującą śmierci niepełnosprawnością są tak samo cenne jak osoby, które nie mają takiej niepełnosprawności, jak ma to miejsce w Republice Irlandii.

Zachęcając do głosowania za życiem, wskazała, że nie jest to sprawa partyjna, ale kwestia równości praw i oporu przeciwko dyskryminacji niepełnosprawnych. „Proszę głosować za tym wnioskiem, aby Zgromadzenie Irlandii Północnej mogło powiedzieć światu, że nie zaakceptuje prawa, które próbuje zapobiec narodzinom ludzi takich jak ja; prawa, które sugeruje, że nie mamy takiej samej wartości jak ludzie, którzy nie cierpią na zespół Downa lub inną niezagrażającą życiu niepełnosprawność. Proszę głosować, aby stworzyć klimat, który będzie ułatwiał, a nie utrudniał, rozpoznanie i dostrzeżenie piękna kryjącego się za dodatkowym chromosomem” - napisała swym liście.

CZYTAJ DALEJ

Papież: troszczmy się o środowisko rezygnując z łatwych zysków

2020-06-05 14:53

[ TEMATY ]

ekologia

Franciszek

źródło: vaticanmedia

Z okazji Światowego Dnia Ochrony Środowiska papież napisał list do prezydenta Kolumbii. W stolicy tego kraju, Bogocie, miały odbyć się z tej okazji oficjalne uroczystości, jednak zostały one odwołane ze względu na pandemię. „Nie możemy odwracać wzroku obojętni na niszczenie naszej planety, często ze względu na chciwość i zysk” – napisał Franciszek.

Na terenie Kolumbii znajduje się pół miliona kilometrów kwadratowych lasów amazońskich, co sprawia, że puszcza zajmuje ponad 40 proc. jej powierzchni. Lasy deszczowe są tam zagrożone przez działalność przemysłu wydobywczego i karteli narkotykowych. „Nie możemy udawać, że jesteśmy zdrowi w świecie, który jest chory. Dbałość o środowisko wymaga spojrzenia w przyszłość, a nie zatrzymywania się jedynie na chwili obecnej, dążenia do szybkiego i łatwego zysku” – napisał Franciszek w liście do prezydenta Ivána Duque Márqueza.

Papież zaznaczył, że należy sobie w końcu zdać sprawę z powagi sytuacji. „Koszty naszych zaniedbań będą ogromne. Mamy szansę odwrócić kurs, zaangażować się w lepszy, zdrowszy świat i przekazać go przyszłym pokoleniom. Wszystko zależy od nas, czy naprawdę tego chcemy” – zauważył Ojciec Święty.

Franciszek zaznaczył, że niedawno obchodziliśmy piątą rocznicę encykliki „Laudato sí”, która przypomniała nam wołanie udręczonej Ziemi. Zaprosił mieszkańców Kolumbii do refleksji nad tym tekstem i zaangażowania się w ochronę środowiska naturalnego oraz najbardziej bezbronnych i zmarginalizowanych członków społeczeństwa. „Ufam, że wasze rozważania i wnioski, które wyciągniecie, będą sprzyjać budowaniu coraz bardziej przyjaznego świata i bardziej ludzkiego społeczeństwa, w którym każdy z nas ma swoje miejsce i nikt nigdy nie pozostaje w tyle” – zakończył papież.

Kolumbia jest drugim na świecie krajem pod względem różnorodności biologicznej, wyprzedza ją jedynie Brazylia. To miejsce, gdzie żyje najwięcej na świecie gatunków ptaków. Wylesianie jest tam poważnym problemem – rolnicy, chcąc pozyskać nowe tereny pod wypas bydła i uprawy, wdzierają się coraz głębiej w dżunglę. Wycinkę drzew prowadzą też drwale i przestępcy zajmujący się handlem narkotykami. Zdaniem WHO w najbliższym czasie może to zagrozić istnieniu nawet ponad jednej trzeciej roślin i połowy gatunków zwierząt.

Naukowcy badający problematykę ochrony lasów już kilka lat temu zwrócili uwagę na rozwiązania, jakimi powinna kierować się ludzkość w celu zapewnienia przyszłości lasom. Jednym z nich jest konieczność potraktowania niszczenia dziewiczych lasów jako problemu globalnego, a nie takiego, który dotyka tylko kraje rozwijające się. Lasy tropikalne produkują przecież tlen, którym oddycha każdy człowiek na ziemi, nie tylko mieszkańcy Amazonii.

Istotny jest też problem ochrony rdzennych społeczności, które – zdaniem naukowców – są najlepszymi strażnikami lasu. W grę wchodzi też ochrona kultury i poszanowanie praw ludzi, którzy od pokoleń żyją w harmonii z przyrodą. Wycinka stanowi dla nich poważne zagrożenie.

Lasy tropikalne, choć są daleko od nas, to odgrywają w naszym życiu ważną rolę. Nie bez przyczyny są nazywane płucami świata. Tropikalne drzewa, tak jak inne rośliny, pobierają z atmosfery dwutlenek węgla, a wydzielają tlen, którym oddycha człowiek. Sama Amazonia, według Amazońskiego Centrum Ekologicznej Edukacji i Badań, odpowiada za 20 proc. globalnego zaopatrzenia w tlen. To jeden z wielu powodów, dla których należy ją chronić. Klimatolodzy podkreślają, że sama tylko Amazonia w normalnych warunkach pochłania 1,5 miliarda ton CO2 rocznie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję