Reklama

Polska

Przez krzyż do chwały

Był wyjątkowym kapłanem, w latach PRL-u dziewięciokrotnie więzionym za obronę krzyża, za nauczanie religii, za tajne duszpasterstwo w Wierzbicy

Powszechnie wiedziano o brawurowej akcji uwolnienia przez ks. Józefa Wójcika aresztowanej kopii Cudownego Obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej w latach Nawiedzenia. Kapłan romantyk, który umiłował duszpasterstwo, oddając wszystkie siły Bogu i ludziom, a jednocześnie „partyjnym” się nie kłaniał. Był nie tylko wzorowym proboszczem, ale także działaczem sportowym, charytatywnym, przyjacielem polityków, dla wszystkich opiekunem i bratem.

Nie dał się złamać

Każdego zaskakiwał pogodą ducha. Żartował, że pierwsza parafia po święceniach kojarzy mu się z jego pierwszym uwięzieniem. Faktycznie, liczba jego uwięzień to nawet w PRL-u przypadek bez precedensu. Za „przestępstwa”, jakie popełnił, poszedł zapewne prosto do Nieba. Przypomnę je: 3 miesiące po święceniach, w 1958 r., będąc wikarym w Ożarowie k. Ostrowca Świętokrzyskiego, „podburzał” dzieci i rodziców do zawieszania krzyży w szkole; potem, w latach 1962-68, bronił świątyni w Wierzbicy, którą przejął zbuntowany kapłan, popierany przez Urząd ds. Wyznań oraz Służbę Bezpieczeństwa (tajną milicję); wreszcie wspomniane uwolnienie Obrazu Nawiedzenia. Kiedy ks. Wójcik opowiadał o tym fakcie, widziałem zawsze łzy szczęścia w jego oczach. Ponieważ za ten ostatni „wyczyn” nie spotkało go więzienie, mówił, że „Duch Święty pouczył go, jak odpowiadać przesłuchującym go esbekom. Ale i sama Matka Boża musiała interweniować w jego sprawie, bo przecież wszystko to zrobił dla Jej większej chwały”.

Co ważne, nękany przez komunistycznych urzędników, przez oficerów Służby Bezpieczeństwa, nie tylko nie dał się złamać, przeciwnie: szykany umocniły go w duszpasterskiej posłudze. Wielokrotne uwięzienia – za obronę krzyża, za nauczanie religii, sprawowanie sakramentów, jednym słowem: za wolność religijną – stały się szczególnym wyrazem owej „błogosławionej winy” („beatum scelus”), która zawsze przynosi błogosławione owoce Kościołowi. Kiedy Prymas Wyszyński spotykał się w latach siedemdziesiątych z ks. Wójcikiem, pozdrawiał go słowami: „Witaj, Józefie, umiłowany przez władzę ludową!”.

Reklama

Za obronę krzyża

Kiedy z końcem lipca 1958 r. ks. Józef Wójcik – jako neoprezbiter – został skierowany do parafii w Ożarowie, po raz pierwszy zetknął się tam osobiście z działalnością komunistycznych urzędników. Podczas wakacji w miejscowej szkole podstawowej usunięto krzyże z klas. Skończyła się, jak z tego widać, odwilż po Październiku 1956 i komunistyczna władza uznała, że obecność krzyży w szkołach jest „prowokacją ze strony Episkopatu”, dlatego należało rozpocząć akcję „dekrucyfikacyjną”. Władze nie zamierzały w tym względzie tolerować jakichkolwiek sprzeciwów. Kierowników szkół, którzy odmówili usunięcia „emblematów religijnych”, zwalniano z pracy.

To wówczas w Ożarowie młody kapłan – ks. Józef Wójcik z ambony w niedzielę 1 września skomentował akcję usuwania krzyży ze szkół słowami: „Dzieci, Polska to nie Rosja. Jeżeli tam usunięto krzyże, to nie znaczy, że i u nas mają być usunięte. Jeżeli tam uczą dzieci bez krzyży, to nie znaczy, że i wy macie uczyć się bez krzyży w klasach. Konstytucja PRL gwarantuje nam wszystkim prawo do wolności sumienia i wyznania. Jeżeli te prawa zostały pogwałcone, to moim obowiązkiem jest domagać się sprawiedliwości, domagać się tego, aby wasze uczucia religijne były uszanowane”.

Następnego dnia dzieci zgromadzone przed szkołą oświadczyły, że będą tu stały tak długo, aż krzyże wrócą na dawne miejsca. Na pytanie kierownika szkoły, dlaczego nie wchodzą do klas, jeden z ministrantów odpowiedział: – My w chlewie nie chcemy się uczyć. Zostały pozdejmowane krzyże, więc nie mamy po co wchodzić!

Reklama

Pod naciskiem rodziców kierownik zgodził się zawiesić krzyże. Matki przyniosły gwoździe, młotek i wszystkie krzyże w salach wróciły na swoje miejsce. Kierownik zawiadomił milicję, ta z kolei prokuraturę w Kielcach, która rozpoczęła dochodzenie. Ustalono, że inspiratorem zajść jest ksiądz wikary, który „nawoływał do rewolucji”. W konsekwencji ks. Wójcik został skazany na miesiąc więzienia. Wyrok odsiedział w Kielcach.

Pobyt w więzieniu wykorzystał duszpastersko: spowiadał więźniów, modlił się z nimi. Oddziałowy, widząc to, dokuczał mu i przeszkadzał, próbował przesadnie utrzymać go w ryzach więziennego regulaminu, straszył słowami: – Oj, żebyś ty siedział przed Październikiem, to ja nauczyłbym cię karności! Nie podskakiwałbyś tak! Poznałbyś, co to jest więzienie!

Walka z krzyżami, wycofanie nauczania religii ze szkół, inwigilacja księży i wiernych świeckich generalnie wzmocniły duchowo katolików, dlatego komuniści szukali nowych sposobów walki z Kościołem.

Za obronę świątyni

W 1962 r. ks. Józef Wójcik jako ochotnik zgłosił się do pracy w parafii Wierzbica k. Radomia – to słynna w latach sześćdziesiątych sprawa buntu parafian i wikarego ks. Zdzisława Kosa przeciwko proboszczowi, zakończona utworzeniem przy pomocy Służby Bezpieczeństwa niezależnej od biskupa parafii. To w Wierzbicy rozpoczęła się prawdziwa epopeja więzienna ks. Józefa Wójcika. W sumie w latach 1962-68 pod zarzutem organizowania nielegalnych zgromadzeń, a konkretnie Mszy św., otrzymał 18 wyroków i 9 razy przebywał w więzieniu.

Po oderwaniu parafii od diecezji dochodziło w Wierzbicy do regularnych walk o świątynię między parafianami wiernymi biskupowi a tymi, którzy przeszli na stronę zbuntowanego kapłana. Przysyłanych przez Kurię Biskupią z Sandomierza księży proboszczów i wikarych zwolennicy „niezależnej” parafii wyrzucali, bili, szydzili z nich, a władze państwowe karały ich wysokimi grzywnami za odprawianie Mszy św. w prywatnych domach, w końcu zamykały ich w więzieniu.

Prymas Wyszyński od początku interesował się wydarzeniami w Wierzbicy, zabiegał o jedność parafii, domagał się tego w korespondencji z najwyższymi władzami PRL. Świadczy o tym nie tylko jego korespondencja, ale także dzielenie się wiadomościami o konflikcie z papieżem Pawłem VI podczas II sesji Soboru Watykańskiego II. To Paweł VI polecił Prymasowi Polski udać się do Wierzbicy i przekazać tamtejszym wiernym papieskie błogosławieństwo. Kard. Wyszyński pozostawał również w stałym kontakcie z ks. Wójcikiem, który będąc „nielegalnym” wikariuszem w Wierzbicy, informował go o rozwoju wydarzeń, a także zaprosił na uroczystość Bożego Ciała.

28 maja 1964 r., po odprawieniu uroczystej procesji Bożego Ciała w Warszawie, Ksiądz Prymas przyjechał do „nielegalnej” kaplicy w Wierzbicy. Zwolennicy zbuntowanego ks. Kosa zamierzali tego dnia porwać Prymasa i zmusić go do ustanowienia ich księdza proboszczem. Na szczęście ks. Wójcik dowiedział się o tym i zmienił trasę przejazdu Prymasa. Nie wiedząc o tym manewrze, „kosowcy”, widząc zbliżający się samochód z księżmi, zagrodzili mu drogę i zatrzymali. Sądząc, że jest wśród nich Prymas, potraktowali wszystkich jak zakładników. Zanim się zorientowali, że zatrzymali samochód z ojcami paulinami, Prymas głosił już kazanie na gospodarskim podwórku państwa Błaszczyków. W Mszy św. oraz procesji wzięło udział ok. 10 tys. wiernych. Uważa się, że to był moment decydujący o dalszym rozwoju wydarzeń. Finałem jednak był Wielki Tydzień 1968 r., kiedy to biskup Piotr Gołębiowski przybył do Wierzbicy i, gotów tam oddać swoje życie, doprowadził zbłąkanych katolików do jedności wiary.

Za obronę Jasnogórskiej Ikony

Będąc wikariuszem w Radomiu, w 1972 r., ks. Józef Wójcik naraził się kolejny raz władzom, uwalniając „aresztowaną” przez komunistów kopię Cudownego Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Ta brawurowa akcja przyniosła ks. Wójcikowi powszechne uznanie i stała się kanwą spektaklu Pawła Woldana pt. „Złodziej w sutannie”.

Akcja ta wymagała nie lada odwagi, Obraz Nawiedzenia bowiem był zamknięty za kratą w kaplicy na Jasnej Górze i pilnowany dzień i noc przez milicjantów. Ale udało się. Razem z kolegą kapłanem oraz dwiema siostrami służkami 13 czerwca 1972 r. Obraz wywieziono o świcie z Jasnej Góry. Dzięki temu 18 czerwca, podczas rozpoczynającej się peregrynacji w Radomiu, przed kościołem Opieki Najświętszej Maryi Panny (obecnie jest to katedra radomska) zdumionym dziesiątkom tysięcy wiernych ukazał się Obraz Nawiedzenia, niesiony przez kardynałów Wyszyńskiego i Wojtyłę oraz kilku biskupów.

W 2013 r., po 40 latach od tego wydarzenia, ukazało się w tomie 4. „Przeglądu Archiwalnego” Instytutu Pamięci Narodowej opracowanie B. Noszczaka: „Kryptonim «Fala» – Działania SB prowadzone w związku z potajemnym wywiezieniem Obrazu Nawiedzenia z Jasnej Góry (14-20 czerwca 1972 r.)”. Wynika z niego, jak bardzo władzy zależało na ujęciu sprawców uwolnienia, a przede wszystkim na odnalezieniu Obrazu. Pracowała nad tym ekipa funkcjonariuszy SB w IV Departamencie MSW pod kierownictwem wiceministra Bogusława Stachury. O wszystkim informowano sekretarza KC PZPR Stanisława Kanię, wicepremiera Józefa Tejchmę, a potem także Edwarda Gierka. Zarządzono kontrolę pojazdów w rejonie Częstochowy, Niepokalanowa, Puław i Radomia, gdzie – jak zakładano – mógł znajdować się Obraz. Włączono do poszukiwań jednostki SB i MO. Uruchomiono na szeroką skalę agenturę. Kilka razy dziennie odbywała posiedzenie grupa koordynująca sprawę „Fala”.

Po dwóch dniach poszukiwań dzięki donosom konfidentów Służba Bezpieczeństwa trafiła na ślad ks. Józefa Wójcika, dwóch sióstr służek z Mariówki oraz samochodu „Nysa”, którym wywieziono Obraz z Jasnej Góry. Ustalone okoliczności pozwalały przypuszczać (zresztą słusznie), że Obraz pojawi się na rozpoczęciu peregrynacji w Radomiu, a następnie w całej diecezji sandomierskiej. Ponieważ nie wiedziano, gdzie się znajduje, zarządzono blokadę dróg do Radomia, wszczęto też postępowanie prokuratorskie wobec ks. Wójcika oraz sióstr Marianny Kordos i Heleny Trętowskiej. Podczas przesłuchań prokuratorowi nie udało się jednak dociec prawdy.

Władze, a przede wszystkim SB i MO, poniosły prestiżową porażkę, chcąc jednak wyjść z tego obronną ręką, oskarżyły kard. Wyszyńskiego o prowokację i wywoływanie konfliktu na linii państwo – Kościół, co miało być sprzeczne z tendencjami polityki watykańskiej i stanowiskiem papieża Pawła VI. Postanowiono, by środkami operacyjnymi kształtować wobec Stolicy Apostolskiej, wśród biskupów, niższego duchowieństwa i świeckich działaczy katolickich opinię o „nieodpowiedzialności działań” Prymasa. Po części się to udało, jednak dla samego kard. Wyszyńskiego najważniejsze było to, że Obraz Matki Bożej Częstochowskiej wrócił na szlak Nawiedzenia.

Jeszcze w tym samym roku ks. Wójcik został proboszczem w Suchedniowie, ale władze zwlekały 5 lat z jego zatwierdzeniem. W tych latach kard. Wojtyła kilkakrotnie przebywał w suchedniowskiej parafii – oficjalnie na uroczystościach, i nieoficjalnie, wstępując na plebanię w drodze z Krakowa do Warszawy, aby z właściwym sobie humorem wspominać uwolnienie z aresztowania Obrazu Nawiedzenia.

W czasie powstania „Solidarności”, a potem stanu wojennego ks. Wójcik sprawował Msze św. dla strajkujących robotników, prowadził też wielką akcję charytatywną. Na pewno pęczniała wówczas esbecka teczka na Księdza Infułata, notowano każde jego nieprawomyślne kazanie i działania, a nawet przysyłano mu listy z pogróżkami za inicjowanie modlitw podczas Mszy św. za pomordowanych w Katyniu. Pogróżki brzmiały: „Jeśli ci jest miłe życie, nie wymawiaj nigdy więcej słowa Katyń”.

Doceniony za kapłańską postawę

Kiedy po 1989 r. upadł komunizm, ks. Wójcik miał satysfakcję, że jest w tym dziele także jego cegiełka. Nie zapomniano o jego zasługach. Wśród wielu odznaczeń był m.in. Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski, przyznany przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego w 2007 r. Papież Paweł VI w uznaniu kapłańskiej postawy ks. Józefa Wójcika w obronie praw Kościoła w Polsce mianował go 22 listopada 1975 r. swoim honorowym kapelanem, czyli prałatem. W marcu 1995 r. Jan Paweł II ustanowił go protonotariuszem apostolskim, czyli infułatem. W czerwcu 2002 r. prymas Polski kard. Józef Glemp pasował w katedrze wawelskiej ks. inf. Józefa Wójcika na rycerza Grobu Bożego w Jerozolimie. W czerwcu 2003 r. ks. Wójcik został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej podczas dorocznej uroczystości religijno-patriotycznej na Wykusie k. Wąchocka.

W Suchedniowie ks. Wójcik sprawował posługę proboszczowską ponad 35 lat, do przejścia na emeryturę. Od 1997 r. był Honorowym Obywatelem Miasta i Gminy Suchedniów. W tym okresie wybudował nowy wikariat, powstał Ośrodek Kultury Chrześcijańskiej im. Jana Pawła II, odnowiono świątynię i cmentarz, ogromnym sukcesem było wzniesienie kościoła filialnego w Ostojowie pw. bł. Don Orione, jako pomnika wdzięczności za odzyskaną wolność i upadek komunizmu. Ks. Wójcik utrzymywał ożywione kontakty z biskupami, kapłanami i wiernymi z Włoch. W 1995 r. prezydent Włoch Oscar Luigi Scalfaro przyznał Księdzu Infułatowi odznaczenie Cavalliere della Repubblica Italiana za umacnianie dobrych stosunków między narodami włoskim i polskim.

W osobie ks. inf. Józefa Wójcika sprawdziła się łacińska zasada chrześcijańskiego życia: „Per crucem – ad lucem” (Przez krzyż – do chwały). Docenił to również Ojciec Święty Benedykt XVI, który 30 sierpnia 2006 r. w obecności ówczesnego biskupa radomskiego Zygmunta Zimowskiego i ówczesnego biskupa nominata zamojsko-lubaczowskiego Wacława Depo nazwał ks. Wójcika: „Vero Confessore” – Prawdziwy Wyznawca.

2014-02-25 14:32

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zmarł śp. ks. prof. dr hab. Henryk Szmulewicz

2020-08-07 16:27

[ TEMATY ]

zmarły

Tarnów

Portal Diecezjii Tarnowskiej

Ks. prof. dr hab. Henryk Szmulewicz

Zmarł śp. ks. prof. dr hab. Henryk Szmulewicz, były pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Teologicznego Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Pełnił m.in. obowiązki ojca duchownego w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie oraz kierownika administracyjnego Katolickiego Ośrodka Studiów Społecznych w Lipnicy Murowanej. Był cenionym wykładowcą, autorem wielu książek i artykułów oraz promotorem prac naukowych. Miał 56 lat.

Msza święta pogrzebowa w kaplicy cmentarnej pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego na cmentarzu w Szczucinie zostanie odprawiona w poniedziałek (10 sierpnia) o godz. 14.00, po której ciało Zmarłego zostanie złożone na miejscowym cmentarzu.

Ks. prof. dr hab. Henryk Szmulewicz urodził się 2 września 1963 roku w Dąbrowie Tarnowskiej. Pochodził z parafii Szczucin. Egzamin dojrzałości złożył w I Liceum Ogólnokształcącym w Tarnowie w 1982 roku, po czym wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Po ukończeniu studiów filozoficzno - teologicznych, otrzymał święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Jerzego Ablewicza w dniu 12 czerwca 1988 roku w Tarnowie.

Jako wikariusz pracował w następujących parafiach: Limanowa – Matki Boskiej Bolesnej (od 28 lipca 1988 roku do 20 czerwca 1991 roku) oraz Tarnów – Miłosierdzia Bożego (od 21 czerwca 1991 roku do 29 czerwca 1992). W latach 1992-1995 podjął studia specjalistyczne z teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Nawarry w Pampelunie (Hiszpania), które uwieńczył doktoratem w 1995 roku.

W dniu 1 lutego 1996 roku został mianowany sekretarzem naukowym Biskupa Tarnowskiego Józefa Życieńskiego. Z dniem 10 marca 1997 roku otrzymał nominację na urząd Delegata do spraw Ekumenizmu w Diecezji Tarnowskiej. Ponadto sprawował obowiązki prefekta oraz ojca duchownego w Wyższym Seminarium Duchownym w Tarnowie, wicedyrektora Biblioteki Seminaryjnej, członka Diecezjalnej Komisji Kaznodziejskiej oraz cenzora do oceny ksiąg treści religijnej. Pełnił także obowiązki ojca duchownego w Centrum Formacji Misyjnej w Warszawie (w latach 2001-2002) oraz kierownika administracyjnego Katolickiego Ośrodka Studiów Społecznych w Lipnicy Murowanej (w latach 2002-2003). Z dniem 26 sierpnia 2003 roku podjął posługę egzorcysty, którą pełnił do 2013 roku. Dekretem z dnia 1 grudnia 2019 roku został mianowany członkiem Komisji Teologicznej V Synodu Diecezji Tarnowskiej.

Od 1996 roku był związany z Instytutem Teologicznym w Tarnowie jako opiekun roku w studium dla świeckich. W 1999 roku został mianowany adiunktem Instytutu Teologicznego w Tarnowie. Był wykładowcą na Wydziale Teologicznym Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, a ponadto wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Kamieniecko-Podolskiej na Ukrainie.

21 stycznia 2004 roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk teologicznych w zakresie teologii dogmatycznej na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Z dniem 1 lutego 2008 roku objął stanowisko profesora nadzwyczajnego Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. Ponadto 1 listopada 2015 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nauk teologicznych na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. Był autorem wielu książek i artykułów naukowych oraz promotorem prac naukowych.

Za gorliwie pełnioną posługę kapłańską otrzymał w dniu 27 marca 1997 roku diecezjalne odznaczenie Expositorium Canonicale, a w dniu 9 sierpnia 2014 roku został obdarzony godnością Kanonika Gremialnego Kapituły Kolegiackiej św. Wawrzyńca Męczennika w Wojniczu.

CZYTAJ DALEJ

Patriarcha Cyryl pogratulował Łukaszence, nie czynią tego zwierzchnicy lokalnych Kościołów na Białorusi

2020-08-11 19:13

[ TEMATY ]

Białoruś

patriarcha Cyryl

Aleksandr Łukaszenka

Artur Stelmasiak

Pomimo, że gratulacje Łukaszence złożył patriarcha Cyryl, nie uczynili tego białoruscy zwierzchnicy Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, ani żadnego z innych Kościołów obecnych na Białorusi.

W poniedziałek wieczorem patriarcha moskiewski i całej Rusi, Cyryl (Gundiajew) pogratulował Aleksandrowi Łukaszence „zwycięstwa w wyborach na prezydenta Republiki Białoruskiej”.

Patriarcha Cyryl zwraca się do Łukaszenki jako do tego, któremu naród białoruski już powierzył szóstą kadencję prezydencką, zwracając się do niego następującymi słowami: „Pan niezmiennie poświęca wiele uwagi sprawom stanu duchowo-moralnego ludzi, o czym świadczy szczególnie owocna współpraca organów władzy państwowej z Egzarchatem Białoruskim». Patriarcha wyraża nadzieję na kontynuację współpracy: «mającej za cel przyczynie się do konsolidacji ludzi, realizacji ważnych społecznie projektów i inicjatyw, edukacji i wychowania patriotycznego młodego pokolenia, umocnienia w społeczeństwie trwałych ideałów miłosierdzia, pokoju, dobroci i sprawiedliwości». Telegram gratulacyjny wysłano, ujawniając jego fragmenty na oficjalnej stronie patriarchatu dopiero po gratulacjach wysłanych przez Prezydenta Federacji Rosyjskiej, Władymira Putina.

Gratulacje patriarchy Cyryla nie zostały jednak opublikowane na stronach filii tego patriarchatu: Egzarchatu Białoruskiego, ani Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego PM. W istniejącej sytuacji ich zwierzchnicy wstrzymują się od złożenia gratulacji Aleksandrowi Łukaszence podobnie jak arcybiskup metropolita mińsko-mohylewski Tadeusz Kondrusiewicz, metropolita staroobrzędowców Korneliusz (Titow) i zwierzchnicy Kościołów protestanckich we wszystkich krajach poradzieckich.

Dziś na Białorusi rozpoczął się masowy strajk przeciwko wyborom. Stanęły załogi największych zakłady przemysłu metalurgicznego i maszynowego, na czele z Zakładami Biełaz w Żodinie produkującymi czołgi, autobusy, kombajny kopalniane i rolnicze, a również największe na świecie ciężarówki torowe „Biełaz” i mińskimi Zakładami Traktorowymi.

CZYTAJ DALEJ

Szef UdSKiOR nawiedzi grób bohaterskiego ks. Ignacego Skorupki

2020-08-12 18:07

[ TEMATY ]

pamięć

grób

Ks. Ignacy Skorupka

wikipedia.pl

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Jan Józef Kasprzyk 13 sierpnia nawiedzi grób bohatera wojny polsko-bolszewickiej ks. Ignacego Skorupki w przededniu 100. rocznicy śmierci kapłana. Złoży także kwiaty na grobie gen. Kazimierza Sosnkowskiego, ministra spraw wojskowych podczas Bitwy Warszawskiej.

W czwartek 13 sierpnia Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odda hołd dwóm wielkim Polakom, nieodłącznie związanym z Bitwą Warszawską 1920 roku – ks. Ignacemu Skorupce, w przededniu 100. rocznicy bohaterskiej śmierci Kapłana, oraz gen. broni Kazimierzowi Sosnkowskiemu, ówczesnemu ministrowi spraw wojskowych. W tym dniu wspomnimy również o krajach, które wsparły Polskę w walce z bolszewicką Rosją podczas wernisażu wystawy „Polska 1920 – Przyjaciele”.

O godz. 11.00 na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych złoży wieniec na grobie ks. mjr. Ignacego Jana Skorupki, w przededniu 100. rocznicy Jego bohaterskiej śmierci. Kapelan I batalionu 236. pułku piechoty Armii Ochotniczej, który zginął od kul bolszewickich w czasie walk pod Ossowem 14 sierpnia 1920 roku, stał się jednym z symboli Bitwy Warszawskiej, uwiecznionym m.in. na obrazie Jerzego Kossaka „Cud nad Wisłą”. W komunikacie Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, wydanym dwa dni po śmierci kapłana, napisano, iż „w stule z krzyżem w ręku przodował atakującym oddziałom”. Tym samym ks. Ignacy Skorupka stał się również symbolem poświęcenia kapelanów kierowanych do oddziałów walczących z bolszewikami, by podnosić morale polskich żołnierzy.

O godz. 12.00 w Bazylice Archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie Szef UdSKiOR Jan Józef Kasprzyk złoży wieniec na grobie gen. broni Kazimierza Sosnkowskiego, który w kluczowych dniach wojny polsko-bolszewickiej w sierpniu 1920 roku, był ministrem spraw wojskowych i członkiem Rady Obrony Państwa. W obydwu miejscach pamięci narodowej podczas ceremonii składania kwiatów wojskową asystę honorową zapewni Dowództwo Garnizonu Warszawa.

O godz. 13.00 w Galerii Plenerowej przy Krakowskim Przedmieściu 64 odbędzie się wernisaż wystawy przygotowanej przez Centralną Bibliotekę Wojskową „Polska 1920 – Przyjaciele”, traktującej o różnych formach wsparcia udzielanego Polsce z zagranicy podczas wojny polsko-bolszewickiej. Program uroczystości przewiduje m.in. otwarcie ekspozycji, przemówienia okolicznościowe (w tym min. Jana Józefa Kasprzyka) oraz ceremonię uhonorowania medalami „Pro Bono Poloniae” i „Pro Patria” osób zasłużonych w kultywowaniu pamięci o polskiej drodze do Niepodległości.

Prekursorska wystawa przygotowana przez Centralną Bibliotekę Wojskową im. Marszałka Józefa Piłsudskiego z okazji 100. rocznicy Bitwy Warszawskiej, przedstawia m.in. pomoc humanitarną i materiałową USA, Francuską Misję Wojskową i wsparcie materiałowe Francji; pomoc Węgier (m.in. amunicja, która dotarła do Polski przed Bitwą Warszawską); współpracę wojskową polsko-łotewską (ochrona północno-wschodniej granicy) oraz polsko-ukraińską w tworzeniu niepodległej Ukrainy, a także udział amerykańskich pilotów-ochotników.

Na wystawie zostaną zaprezentowane fotografie, mapy, schematy, grafiki i plakaty pochodzące ze zbiorów Centralnej Biblioteki Wojskowej.

Ekspozycja prezentowana będzie w Galerii Plenerowej na Krakowskim Przedmieściu do 12 września.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję