Z Jasnej Góry

Na paulińskiej pustyni

Pobłogosław nam, św. Pawle Pustelniku

W ostatnim dniu Nowenny do św. Pawła Pierwszego Pustelnika przypada w Zakonie Paulinów tzw. zewnętrzna uroczystość, która obchodzona jest z licznym udziałem wiernych. Ten dzień w tym roku przypadł 19 stycznia i na Jasnej Górze miał szczególnie uroczysty charakter. Metropolita częstochowski abp Wacław Depo przewodniczył odpustowej Sumie w Bazylice Jasnogórskiej, licznie koncelebrowali ojcowie paulini na czele z generałem o. Izydorem Matuszewskim i przeorem Jasnej Góry o. Romanem Majewskim. W homilii abp Depo zwrócił uwagę: – Łaska to jest Chrystus, który udziela się człowiekowi, to On dotknął nas swoim życiem, śmiercią i zmartwychwstaniem bardzo osobiście, tak jak zawołał na pustynię św. Pawła Pierwszego Pustelnika.

Oprawę muzyczną przygotował Jasnogórski Chór Mieszany pod dyrekcją Marcina Lauzera.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Tego dnia miało miejsce ostatnie nabożeństwo „Pawełek”, połączone z błogosławieństwem dzieci. Świątynię wypełniły licznie dzieci wraz z rodzicami, babciami i dziadkami. Przybyły także młode kobiety oczekujące dziecka lub modlące się o dar potomstwa. Św. Paweł Pierwszy Pustelnik, uznawany za patriarchę Zakonu Paulinów, uważany jest także za szczególnego orędownika i patrona dzieci oraz matek oczekujących potomstwa. Stąd paulini co roku na zakończenie 9-dniowych uroczystości ku jego czci organizują szczególne nabożeństwo dla najmłodszych. Od lat na to „Pawełkowe” nabożeństwo przybywa bp Antoni Długosz z Częstochowy, nazywany „biskupem od dzieci”. – Dzisiaj przeżywamy wyjątkowe święto, bo tutaj, na Jasnej Górze, w domu naszej Mamy, Matki Bożej, jesteśmy wielką rodziną Pana Jezusa – mówił w kazaniu bp Długosz. – Jest z nami tatuś z mamą, jest babcia i dziadek, i dziękujemy Panu Jezusowi za to, że dał nam bardzo ciekawego świętego w osobie św. Pawła Pierwszego Pustelnika.

Po kazaniu bp Długosz udzielił zgromadzonym błogosławieństwa relikwiarzem z relikwiami świętego, a potem błogosławił indywidualnie wszystkie dzieci i ich opiekunów.

Jak podkreślił o. Izydor Matuszewski, generał Zakonu Paulinów, dzieci przyciąga na Jasną Górę w tym dniu zarówno wypracowana przez lata tradycja, jak i osoba bp. Antoniego Długosza, a także upominki, które otrzymują – w tym roku prezenty przygotowane przez sieć księgarni i sklepów z pamiątkami „Claromontana” z dyrektorem o. Arkadiuszem Niedziułką, a ufundowane przez przeora Jasnej Góry o. Romana Majewskiego. – Trzeba się dzielić tym, co się ma – dobrem duchowym i materialnym – zauważył o. generał Matuszewski. Najmłodsi otrzymali przygotowane przez paulinów obrazki i słodycze. Przygotowano ok. 2 tys. paczuszek.

Oprawę muzyczną zapewnił Jasnogórski Chór Chłopięco-Męski „Pueri Claromontani”. Zagrała Jasnogórska Orkiestra Dęta pod dyrekcją Marka Piątka.

Kolędowanie na Jasnej Górze

„Lira” i „Ziemia Kroczycka”

Chór „Lira”, działający przy sanktuarium i parafii prowadzonej przez paulinów w Wieruszowie, w diecezji kaliskiej, zaśpiewał 18 stycznia w Kaplicy Matki Bożej. – Byliśmy na przeglądzie kolęd w Będzinie i przyjechaliśmy pokłonić się Maryi i pośpiewać – mówi br. Franciszek Bulanda, paulin, dyrygent chóru od 25 lat. – Chór liczy ok. 30 osób, to młodzi ludzie, którzy angażują się bardzo mocno w śpiewanie. Zdobyliśmy wiele nagród i wyróżnień, współpracujemy z orkiestrami smyczkowymi, z kwartetami, mamy salę chórów, mamy swoją bibliotekę... Chór „Lira” koncertuje, śpiewa i tworzy w Wieruszowie już od ponad 85 lat.

Zespół Pieśni i Tańca „Ziemia Kroczycka” wystąpił 19 stycznia podczas Mszy św. w Bazylice Jasnogórskiej, dał również krótki koncert kolęd. Zespół działa na terenie Kroczyc – niewielkiej gminy na pograniczu powiatów zawierciańskiego, częstochowskiego i myszkowskiego. Powstał przed blisko 60 laty, od początku opierając swój repertuar głównie na utworach powstałych w regionie Jury Krakowsko-Częstochowskiej, z którego wywodzą się członkowie zespołu. Opiekę artystyczną nad „Ziemią Kroczycką” sprawuje Piotr Hankus, na co dzień solista Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk”. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uhonorował zespół „Ziemia Kroczycka” złotym medalem „Zasłużony dla kultury polskiej”, a Sejmik Województwa Śląskiego – złotą odznaką „Za zasługi dla woj. śląskiego”.

Zapowiedzi

1 lutego godz. 17.30, Bazylika Jasnogórska, Noworoczny Koncert Jasnogórskiej Orkiestry Dętej – wstęp wolny

2 lutego – Pielgrzymka Parlamentarzystów Polskich

2 lutego godz. 16.30 – Kaplica Różańcowa, projekcja filmu pt. „Tajemnica tajemnic”. To prawdziwa historia ocalenia Polski i świata przez Matkę Bożą, której całkowicie zawierzyli kard. Stefan Wyszyński i Ojciec Święty Jan Paweł II.

3-6 lutego – Rekolekcje Duszpasterzy Ludzi Pracy

8 lutego – Pielgrzymka Maturzystów Diecezji Pelplińskiej

11 lutego – obchody Światowego Dnia Chorego

www.jasnagora.com

Jasnogórski telefon zaufania (34) 365-22-55 czynny codziennie od 20.00 do 24.00

Radio Jasna Góra UKF FM 100,6 MHz

Urodził się około 349 r. w Antiochii w Syrii (dzisiaj Antakya na południu Turcji), tam też podejmował posługę kapłańską przez około 11 lat, aż do 397 r., gdy został mianowany biskupem Konstantynopola. W stolicy cesarstwa pełnił posługę biskupią do czasu dwóch wygnań, które nastąpiły krótko po sobie - między 403 a 407 r. Dzisiaj ograniczymy się do spojrzenia na lata antiocheńskie Chryzostoma. W młodym wieku stracił ojca i żył z matką Antuzą, która przekazała mu niezwykłą wrażliwość ludzką oraz głęboką wiarę chrześcijańską. Odbył niższe oraz wyższe studia, uwieńczone kursami filozofii oraz retoryki. Jako mistrza miał Libaniusza, poganina, najsłynniejszego retora tego czasu. W jego szkole Jan stał się wielkim mówcą późnej starożytności greckiej. Ochrzczony w 368 r. i przygotowany do życia kościelnego przez biskupa Melecjusza, przez niego też został ustanowiony lektorem w 371 r. Ten fakt oznaczał oficjalne przystąpienie Chryzostoma do kursu eklezjalnego. Uczęszczał w latach 367-372 do swego rodzaju seminarium w Antiochii, razem z grupą młodych. Niektórzy z nich zostali później biskupami, pod kierownictwem słynnego egzegety Diodora z Tarsu, który wprowadzał Jana w egzegezę historyczno-literacką, charakterystyczną dla tradycji antiocheńskiej. Później udał się wraz z eremitami na pobliską górę Sylpio. Przebywał tam przez kolejne dwa lata, przeżyte samotnie w grocie pod przewodnictwem pewnego „starszego”. W tym okresie poświęcił się całkowicie medytacji „praw Chrystusa”, Ewangelii, a zwłaszcza Listów św. Pawła. Gdy zachorował, nie mógł się leczyć sam i musiał powrócić do wspólnoty chrześcijańskiej w Antiochii (por. Palladiusz, „Życie”, 5). Pan - wyjaśnia jego biograf - interweniował przez chorobę we właściwym momencie, aby pozwolić Janowi iść za swoim prawdziwym powołaniem. W rzeczywistości, napisze on sam, postawiony wobec alternatywy wyboru między trudnościami rządzenia Kościołem a spokojem życia monastycznego, tysiąckroć wolałby służbę duszpasterską (por. „O kapłaństwie”, 6, 7), gdyż do tego właśnie Chryzostom czuł się powołany. I tutaj nastąpił decydujący przełom w historii jego powołania: został pasterzem dusz w pełnym wymiarze! Zażyłość ze Słowem Bożym, pielęgnowana podczas lat życia eremickiego, spowodowała dojrzewanie w nim silnej konieczności przepowiadania Ewangelii, dawania innym tego, co sam otrzymał podczas lat medytacji. Ideał misyjny ukierunkował go, płonącą duszę, na troskę pasterską. Między 378 a 379 r. powrócił do miasta. Został diakonem w 381 r., zaś kapłanem - w 386 r.; stał się słynnym mówcą w kościołach swego miasta. Wygłaszał homilie przeciwko arianom, następnie homilie na wspomnienie męczenników antiocheńskich oraz na najważniejsze święta liturgiczne. Mamy tutaj do czynienia z wielkim nauczaniem wiary w Chrystusa, również w świetle Jego świętych. Rok 387 był „rokiem heroicznym” dla Jana, czasem tzw. przewracania posągów. Lud obalił posągi cesarza, na znak protestu przeciwko podwyższeniu podatków. W owych dniach Wielkiego Postu, jak i wielkiej goryczy z powodu ogromnych kar ze strony cesarza, wygłosił on 22 gorące „Homilie o posągach”, ukierunkowane na pokutę i nawrócenie. Potem przyszedł okres spokojnej pracy pasterskiej (387-397). Chryzostom należy do Ojców najbardziej twórczych: dotarło do nas jego 17 traktatów, ponad 700 autentycznych homilii, komentarze do Ewangelii Mateusza i Listów Pawłowych (Listy do Rzymian, Koryntian, Efezjan i Hebrajczyków) oraz 241 listów. Nie uprawiał teologii spekulatywnej, ale przekazywał tradycyjną i pewną naukę Kościoła w czasach sporów teologicznych, spowodowanych przede wszystkim przez arianizm, czyli zaprzeczenie boskości Chrystusa. Jest też ważnym świadkiem rozwoju dogmatycznego, osiągniętego przez Kościół w IV-V wieku. Jego teologia jest wyłącznie duszpasterska, towarzyszy jej nieustanna troska o współbrzmienie między myśleniem wyrażonym słowami a przeżyciem egzystencjalnym. Jest to przewodnia myśl wspaniałych katechez, przez które przygotowywał katechumenów na przyjęcie chrztu. Tuż przed śmiercią napisał, że wartość człowieka leży w „dokładnym poznaniu prawdziwej doktryny oraz w uczciwości życia” („List z wygnania”). Te sprawy, poznanie prawdy i uczciwość życia, muszą iść razem: poznanie musi się przekładać na życie. Każda jego mowa była zawsze ukierunkowana na rozwijanie w wierzących wysiłku umysłowego, autentycznego myślenia, celem zrozumienia i wprowadzenia w praktykę wymagań moralnych i duchowych wiary. Jan Chryzostom troszczył się, aby służyć swoimi pismami integralnemu rozwojowi osoby, w wymiarach fizycznym, intelektualnym i religijnym. Różne fazy wzrostu są porównane do licznych mórz ogromnego oceanu: „Pierwszym z tych mórz jest dzieciństwo” (Homilia 81, 5 o Ewangelii Mateusza). Rzeczywiście, „właśnie w tym pierwszym okresie objawiają się skłonności do wad albo do cnoty”. Dlatego też prawo Boże powinno być już od początku wyciśnięte na duszy, „jak na woskowej tabliczce” (Homilia 3, 1 do Ewangelii Jana): w istocie jest to wiek najważniejszy. Musimy brać pod uwagę, jak ważne jest, aby w tym pierwszym etapie życia człowiek posiadł naprawdę te wielkie ukierunkowania, które dają właściwą perspektywę życiu. Dlatego też Chryzostom zaleca: „Już od najwcześniejszego wieku uzbrajajcie dzieci bronią duchową i uczcie je czynić ręką znak krzyża na czole” (Homilia 12, 7 do Pierwszego Listu do Koryntian). Później przychodzi okres dziecięcy oraz młodość: „Po okresie niemowlęcym przychodzi morze okresu dziecięcego, gdzie wieją gwałtowne wichury (…), rośnie w nas bowiem pożądliwość…” (Homilia 81, 5 do Ewangelii Mateusza). Potem jest narzeczeństwo i małżeństwo: „Po młodości przychodzi wiek dojrzały, związany z obowiązkami rodzinnymi: jest to czas szukania współmałżonka” (tamże). Przypomina on cele małżeństwa, ubogacając je - z odniesieniem do cnoty łagodności - bogatą gamą relacji osobowych. Dobrze przygotowani małżonkowie zagradzają w ten sposób drogę rozwodowi: wszystko dzieje się z radością i można wychowywać dzieci w cnocie. Gdy rodzi się pierwsze dziecko, jest ono „jak most; tych troje staje się jednym ciałem, gdyż dziecko łączy obie części” (Homilia 12, 5 do Listu do Kolosan); tych troje stanowi „jedną rodzinę, mały Kościół” (Homilia 20, 6 do Listu do Efezjan). Przepowiadanie Chryzostoma dokonywało się zazwyczaj podczas liturgii, w „miejscu”, w którym wspólnota buduje się Słowem i Eucharystią. Tutaj zgromadzona wspólnota wyraża jeden Kościół (Homilia 8, 7 do Listu do Rzymian), to samo słowo jest skierowane w każdym miejscu do wszystkich (Homilia 24, 2 do Pierwszego Listu do Koryntian), zaś komunia Eucharystyczna staje się skutecznym znakiem jedności (Homilia 32, 7 do Ewangelii Mateusza). Jego plan duszpasterski był włączony w życie Kościoła, w którym wierni świeccy przez fakt chrztu podejmują zadania kapłańskie, królewskie i prorockie. Do wierzącego laika mówi: „Również ciebie chrzest czyni królem, kapłanem i prorokiem” (Homilia 3, 5 do Drugiego Listu do Koryntian). Stąd też rodzi się fundamentalny obowiązek misyjny, gdyż każdy w jakiejś mierze jest odpowiedzialny za zbawienie innych: „Jest to zasada naszego życia społecznego (…) żeby nie interesować się tylko sobą” (Homilia 9, 2 do Księgi Rodzaju). Wszystko dokonuje się między dwoma biegunami, wielkim Kościołem oraz „małym Kościołem” - rodziną - we wzajemnych relacjach. Jak możecie zauważyć, Drodzy Bracia i Siostry, ta lekcja Chryzostoma o autentycznej obecności chrześcijańskiej wiernych świeckich w rodzinie oraz w społeczności pozostaje również dziś jak najbardziej aktualna. Módlmy się do Pana, aby uczynił nas wrażliwymi na nauczanie tego wielkiego Nauczyciela Wiary.