Obecnie na terenach misyjnych pracuje 7 kapłanów z naszej diecezji: w Republice Południowej Afryki: ks. Piotr Kaliciński, ks. Marek Młynarczyk i ks. Tomasz Wargacki oraz w Ekwadorze: ks. Marcin Chłopek, ks. Tomasz Furmanek, ks. Wiesław Podgórski i ks. Maciej Rączkiewicz. Do wyjazdu na misje przygotowuje się ks. Andrzej Nowakowski i ks. Grzegorz Kasprzycki. Nie możemy o nich zapominać. Towarzyszymy im modlitwą i duchową obecnością nie tylko w tym tygodniu, ale przez cały czas. O tym jak wygląda praca misjonarza, do kogo jest posłany i co czuje to właśnie nasi diecezjalni kapłani – misjonarze opowiadają młodzieży. Na stronach 4. i 5. mamy obszerny panel dyskusyjny o ich posłudze.
Koła misyjne
Animacja misyjna w diecezji owocuje powstawaniem grup dzieci, młodzieży i dorosłych, którzy żywo interesują się pracą misjonarzy i wspierają ich duchowo oraz materialnie. Jest wiele pięknie działających wspólnot pamiętających o misjach. My pokażemy tylko dwie.
W Gorzycach pod opieką Beaty Kocur działa ok. 10-15 osób ze szkoły podstawowej i gimnazjum. – Jest jeszcze młodzież ze szkoły średniej bardziej wspierająca modlitwą. Spotykamy się 2 razy na miesiąc. Wtedy oczywiście oprócz modlitwy są zabawy integracyjne, czytanie czasopism misyjnych oraz rozmawiamy o życiu misjonarzy. Czasami mamy również możliwość spotkania z misjonarzami, jak np. pochodzącym z naszej parafii ks. Tomaszem Furmankiem. Poprzez akcję kolędnicy misyjni, gdzie 6 stycznia nasi podopieczni przebrani za dzieci misyjne idą, by śpiewać kolędy i prosić o pomoc dla pracujących na misjach. Inną formą pozyskiwania funduszy jest wykonywanie i rozprowadzanie kadzidła oraz kredy dla parafian. Także o misjach mówimy w szkołach podczas prowadzonych animacji misyjnych. W ubiegłym roku w naszej parafii gościliśmy dzieci i młodzież na Diecezjalnej Niedzieli Misyjnej – informuje Beata Kocur.
Inna grupę misyjną spotykamy w Stalowej Woli przy parafii Trójcy Przenajświętszej. Prowadzącą spotkania jest Aneta Trzpis. Jak możemy się dowiedzieć: – W naszym kole działa ok. 15-20 osób, od szkoły podstawowej do średniej. Spotykamy się co dwa tygodnie, aby modlić się i rozmawiać o pracy na terenach misyjnych. Grupa nasza działa przy parafii prowadzonej przez księży michalitów i dzięki temu możemy częściej spotykać osoby, które pracują na misjach lub na Wschodzie. Jako grupa misyjna podejmujemy się animacji modlitwy różańcowej w październiku, akcji kolędników misyjnych czy zbiórek pieniężnych na pomoc dla misji. Zdarzają się również wyjazdy integracyjne czy spotkania na zlotach z innymi grupami misyjnymi z diecezji.
Co możemy zrobić?
Odpowiedzialnym z sprawy misyjne w diecezji jest ks. Daniel Koryciński. Jak nas informuje: – W tegorocznym Tygodniu Misyjnym w sposób szczególny chcemy solidaryzować się z siostrami i braćmi cierpiącymi z powodu prześladowań na Bliskim Wschodzie. Pomocą będzie służyła modlitwa różańcowa, dobrowolne wyrzeczenia i post. Bardziej zwracamy uwagę na ewangelizację, dlatego poprzez wspólną modlitwę, jak również poprzez różnego rodzaju wystawy, koncerty i spotkania pragniemy prosić o nowe powołania do pracy misyjnej z naszej diecezji. Chcemy też wpierać tych, którzy posługują na misjach. Szczególną postacią, od której możemy się uczyć ewangelizowania, jest kard. Adam Kozłowiecki SJ, rodak naszej ziemi, który stając się obywatelem świata, nie tylko ukazywał aktualność Ewangelii, ale dał przykład, jak na co dzień nią żyć. Dzielenie się wiarą staje się świadectwem, i jak podaje papież Franciszek w tegorocznym Orędziu na Dzień Misyjny, „dojrzałość i solidność wiary poznaje się po gotowości i umiejętności dzielenia się nią z innymi ludźmi”. W Tygodniu Misyjnym ogarniamy pamięcią modlitewną misjonarzy pracujących w krajach misyjnych, prosząc dla nich o silną wiarę i błogosławieństwo. Dlatego zachęcam do jak najliczniejszego włączenia się w obchody tego tygodnia w poszczególnych parafiach i szkołach, aby dzielić się świadectwem wiary – zachęca ks. Koryciński.
Iwo Hélory żył w latach 1253 -1303 we Francji, w Bretanii. Urodził się w Kermartin, w pobliżu Tréguier. Po ukończeniu 14. roku życia studiował w Paryżu na Wydziale Sztuk Wyzwolonych, później na Wydziale Prawa Kanonicznego i Teologii, a w Orleanie na Wydziale Prawa Cywilnego.
Po trwających 10 lat studiach powrócił do rodzinnej Bretanii. Do 30. roku życia pozostawał - jako człowiek świecki - na stanowisku oficjała diecezjalnego w Rennes, sprawując w imieniu biskupa funkcje sędziowskie. Zasłynął jako człowiek sprawiedliwy i nieprzekupny, obrońca interesów biedaków, za których nieraz sam opłacał koszty postępowania, a także - jako doskonały mediator w sporach.
Później poszedł za głosem powołania i po przyjęciu święceń kapłańskich skupił się na pracy w przydzielonej mu parafii. Biskup powierzył mu niewielką parafię Trédrez, a po roku 1293 nieco większą - Louannec. Iwo od razu zjednał sobie parafian, dając przykład ubóstwa i modlitwy. W czasach, kiedy kapłani obowiązani byli odprawiać Mszę św. tylko w niedziele i święta, Iwo czynił to codziennie, niezależnie od tego, gdzie się znajdował. Często, chcąc pogodzić zwaśnionych, zanim zajął się sprawą jako sędzia, odprawiał w ich intencji Mszę św. - po niej serca skłóconych w jakiś cudowny sposób ulegały przemianie i jednali się bez rozprawy. Nadal chętnie służył wiedzą prawniczą wszystkim potrzebującym, sam żyjąc bardzo skromnie. Był doskonałym kaznodzieją. Iwo Hélory zmarł 19 maja 1303 r. W 1347 r. papież Klemens VI ogłosił go świętym. Jego kult rozpoczął się zaraz po jego śmierci i bardzo szybko rozprzestrzenił się poza granice Bretanii. Kościoły i kaplice jemu dedykowane zbudowano m.in. w Paryżu i w Rzymie. Wiele wydziałów prawa i uniwersytetów obrało go za patrona, m.in. w Nantes, Bazylei, Fryburgu, Wittenberdze, Salamance i Louvain. Został pochowany w Treguier we Francji, które jest odtąd miejscem corocznych pielgrzymek adwokatów w dniu 19 maja.
Warto też dodać, że do Polski kult św. Iwona dotarł stosunkowo wcześnie. Już 25 lat po jego kanonizacji, w 1372 r. jeden z kanoników wrocławskiej kolegiaty św. Idziego, Bertold, ze swej pielgrzymki do Tréguier przywiózł relikwie świętego. Umieszczono je w jednym z bocznych ołtarzy kościoła św. Idziego. Również po relikwie św. Iwona pojechał opat Kanoników Regularnych Henricus Gallici. Na jego koszt do budującego się wówczas kościoła Najświętszej Maryi Panny na Piasku dobudowano kaplicę św. Iwona, w której umieszczono ołtarzyk szafkowy z relikwiami. Niestety, nie dotrwały one do naszych czasów, w przeciwieństwie do kultu, który, przerwany na początku XIX wieku, ożył w 1981 r. Od tego czasu w każdą pierwszą sobotę miesiąca w kaplicy św. Iwona zbierają się prawnicy wrocławscy na Mszy św. specjalnie dla nich sprawowanej.
Drugim ważnym miejscem kultu św. Iwona w Polsce jest Iwonicz Zdrój, gdzie znajduje się jedyny w Polsce, jak się wydaje, kościół pw. św. Iwona, z przepiękną rzeźbioną w drewnie lipowym statuą Świętego.
Warto też wspomnieć o zakładanych w XVII i XVIII wieku bractwach św. Iwona, gromadzących w swych szeregach środowiska prawnicze, a mających przyczynić się do ich odnowy moralnej. Bractwa te istniały przede wszystkim w miastach, gdzie zbierał się Trybunał Koronny: w Piotrkowie Trybunalskim (zał. w 1726 r.) i w Lublinie (1743 r.). W obydwu do dziś zachowały się obrazy przedstawiające Świętego: w Piotrkowie - w kościele Ojców Jezuitów, w Lublinie - w kościele parafialnym pw. Nawrócenia św. Pawła. Istniały też bractwa w Przemyślu (XVII w.), prawdopodobnie w Krakowie (zachował się XVIII-wieczny obraz św. Iwona w zakrystii kościoła Ojców Pijarów), w Warszawie i we Lwowie. W diecezji krakowskiej czczono św. Iwona w Nowym Korczynie (w 1715 r. w kościele Ojców Franciszkanów konsekrowano ołtarz św. Iwona) oraz w Nowym Sączu, w kręgach związanych z Bractwem Przemienienia Pańskiego.
Natomiast we Wrocławiu, w kaplicy kościoła pw. Najświętszej Marii Panny na Piasku, znajduje się witraż wyobrażający św. Iwo. Został on ufundowany w 1996 r. przez adwokatów dolnośląskich z okazji 50-lecia tamtejszej adwokatury.
Z okazji rocznicy inauguracji pontyfikatu Papieża, w swoim przesłaniu prezydent Włoch Sergio Mattarella złożył życzenia Leonowi XIV i podkreślił, że jego apele „o znaczenie współpracy i rozwoju, o potrzebę inwestowania w edukację i kształcenie” oraz „o zaangażowanie każdego na rzecz wspólnoty i szacunku dla bliźniego” budzą zaufanie w obliczu „wyzwań współczesności”.
Prezydent Mattarella napisał w okolicznościowym liście, że „w obliczu szerzącego się bezprawia i przemocy” wezwanie Leona XIV, by „traktować pokój jako dobro trudne do osiągnięcia, ale możliwe”, konkretnie inspiruje „codzienne postępowanie”, a jego nieustanne apele, „aby zamilkła broń i aby wszędzie przywrócono zasady sprawiedliwości i dialogu, budzą nadzieję”, dodając otuchy tym, którzy są zaniepokojeni powierzchownością, z jaką wojna dziś zagraża, a czasem jest prowadzona, z tragicznymi konsekwencjami i niedopuszczalnymi kosztami ludzkimi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
