Ojciec Święty Jan Paweł II napisał: „Nie możemy być spokojni, gdy pomyślimy o milionach naszych braci i sióstr, tak jak my odkupionych krwią Chrystusa, którzy żyją nieświadomi Bożej miłości” (RMis 86).
Te słowa inspirują nas, by tegoroczna Niedziela Misyjna i następujący po niej Tydzień Misyjny były dla nas czasem intensywnej modlitwy oraz przekazywania darów duchowych i materialnych, aby orędzie o Bożym miłosierdziu dotarło do wszystkich zakątków świata. Jesteśmy bowiem świadomi, że wielu naszych braci nie zna jeszcze Boga bogatego w miłosierdzie, nie może umacniać się Jego darami duchowymi, nie potrafi Mu zaufać i zawierzyć swego życia. Wiemy również, że w wielu miejscach potrzebna jest misyjna posługa Kościoła wyrażona nie tylko w głoszeniu, ale i w praktycznej realizacji miłosierdzia przez pracę z chorymi, upośledzonymi, więźniami, prześladowanymi, głodującymi, szukającymi nadziei w lepszej edukacji itd.
Dyrekcja Krajowa Papieskich Dzieł Misyjnych dziękuje wszystkim, którzy w minionym roku włączyli się w dzieło misyjne Kościoła, wspierając je darami duchowymi i ofiarami finansowymi. Zbiórka z Niedzieli Misyjnej w roku 2012 oraz indywidualne ofiary pieniężne w Polsce wyniosły łącznie 1 041 042,95 USD, co umożliwiło przekazanie konkretnej pomocy misjom w Gwinei, Rwandzie i Tajlandii.
Reklama
Dla porównania spójrzmy na ofiary zebrane w krajach, w których chrześcijanie są prześladowani:
NIGERIA (ok. 21 mln katolików) - 362 246,17 USD
INDIE (ok. 18 mln katolików) - 1 608 087 USD
WIETNAM (ok. 6 mln katolików) - 260 000 USD
I jeszcze przykład naszych południowych sąsiadów:
CZECHY (ok. 3 mln katolików) - 693 327 USD.
Zapraszamy serdecznie wszystkich do włączenia się w przeżywanie tegorocznej Niedzieli Misyjnej i Tygodnia Misyjnego, których hasłem będą słowa: „Boże Miłosierdzie dla całego świata”.
Niech nasze zaangażowanie potwierdzi, że jesteśmy członkami dojrzałych wspólnot, które celebrują swoją wiarę z radością i niosą ją na „peryferie”, do tych, którzy nie znają Chrystusa i Jego miłosierdzia (por. Orędzie Ojca Świętego Franciszka na Światowy Dzień Misyjny 2013).
Niedziela Misyjna jest dniem wyjątkowym, poświęconym wyłącznie powszechnemu dziełu misyjnemu. Przypomina o tym Kongregacja ds. Ewangelizacji Narodów, która w imieniu Ojca Świętego, troszczy się o Kościoły misyjne, czyli nowo założone i rozwijające się. Zaznacza też, że w Niedzielę Misyjną nie zbiera się ofiar na inne cele, nawet na inne cele misyjne! W tym dniu, w duchu solidarności z Kościołami lokalnymi na terenach misyjnych, nie należy zbierać ofiar materialnych na wsparcie konkretnych misjonarzy lub placówek misyjnych poszczególnych zgromadzeń zakonnych czy diecezji. Właściwy sposób działania w tym zakresie niech nam wskażą słowa: „Boże Miłosierdzie dla całego świata”.
W setną rocznicę śmierci Antonia Gaudiego, postulator procesu beatyfikacyjnego twórcy bazyliki Sagrada Família w Barcelonie podkreślił duchowe motywacje katalońskiego architekta. Proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 1995 roku.
W rozmowie z niemieckim tygodnikiem katolickim „Die Tagespost” z 6 czerwca o. Josep M. Blanquet powiedział, że w procesie beatyfikacyjnym Gaudiego nacisk kładzie się nie tylko na jego twórczość architektoniczną, ale przede wszystkim na jego życie osobiste. Podczas wizyty w Barcelonie 10 czerwca, w setną rocznicę śmierci Gaudiego, papież Leon XIV poświęci nowo ukończoną Wieżę Chrystusa w Sagrada Família.
Stałość w wierze jest jedną z najważniejszych cnót. Chodzi o niegasnącą gotowość do kochania Boga i ludzi. Perseverantia to cierpliwe trwanie przy Bogu, we wszelkich przeciwnościach losu. Nie psychologiczny optymizm, ale kurczowe trzymanie Jezusa „za rękę”, duchowe dojrzewanie w otaczającej nas niekiedy ciemności i w czasie próby. W przypadku relacji między ludźmi chodzi o konkretną postawę: bardziej czyn niż słowo (choć ono jest czasem niezastąpione), bardziej długotrwały trud niż efemeryczne poruszenie emocji, czasochłonny wysiłek, a nie ubolewanie. Prorok Ozeasz opisuje postawę Izraela wobec Boga – przyznajmy, że często także naszą. To obraz znikających nagle chmur o świtaniu i porannej rosy w upalny dzień. Gdy chodzimy letnim rankiem po trawie, czujemy przyjemny chłód wilgoci. Jest jej mnóstwo, niczym wody w zbiorniku. A jakież zdziwienie nas ogarnia, gdy po wschodzie Słońca nagle ten bezmiar wilgoci ustępuje miejsca przejmującej suchości, chłód zmienia się w gorąc, a przyjemna miękkość zieleni – w twardość podłoża przypominającego skałę. Jak to możliwe w tak krótkim czasie? – pytamy zaskoczeni. Niemal identycznie dziwi się Ozeasz postawie ludu Bożego wybrania. Wielkie słowa, zapewnienia o wierności Bogu i Jego przymierzu, liczne ofiary, modlitwy, uroczystości oraz święte zwołania... i nagle pustka. Więcej nawet: odwrót! Zwrot ku pogańskiemu kultowi, ku Baalowi, nikczemne zachowanie nielicujące z rangą wybrania i Dekalogiem, złożonymi ślubami i obietnicami. Słomiany zapał – mawiamy w takiej sytuacji, wzruszając ramionami. Konsekwencje stygnięcia wiary Izraela były widoczne w życiu publicznym, gdzie sojusze polityczne były ważniejsze niż zaufanie Bogu. Panował chaos, mnożyły się społeczne konflikty, a moralne zepsucie elit widoczne było gołym okiem. A wszystko to w obliczu niebezpieczeństwa inwazji ze strony potężnej Asyrii. Skąd my to znamy? Wszelkie podobieństwa do sytuacji, w jakiej obecnie się znajdujemy, są nie tylko nieprzypadkowe, ale wręcz ostentacyjnie oczywiste! Kochający swój naród Ozeasz natarczywie napomina, grozi karą Bożą, ale i zachęca swych rodaków do powrotu pod skrzydła Boga. Wprawdzie porównuje Izrael do niewiernej żony, ale jednocześnie przypomina, że Bóg jawi się jako wierny mąż, gotowy do przebaczenia. Jeśli tylko Izrael powróci do lojalności, do głębi, a nie będzie „mydlił oczy” Bogu fałszywym, bo pozbawionym nawrócenia moralnego kultem, On zwróci pogodne oblicze ku swemu ludowi. Pojednanie i odnowienie przymierza możliwe jest w każdej chwili. Czułymi słowami Ozeasz kreśli obraz Boga – jest On pełen miłości, współczucia i cierpienia z powodu zdrady człowieka. Można by powiedzieć, że paradoksalnie upadek każdego z nas Bóg przeżywa jako własną porażkę, bo nas kocha. Poznanie prawdziwego Boga, Ojca Jezusa Chrystusa, a nie boga mojej wyobraźni, ambicji czy aspiracji, jest kluczowe. Wtedy bardziej będziemy wydobywali z siebie miłosierdzie, niż tylko składali ofiary, dawali samych siebie, a nie tylko coś od siebie.
Leon XIV przewodniczy dziś w Madrycie procesji Bożego Ciała. W Hiszpanii uroczystość ta została przeniesiona na niedzielę. Papież podkreślił, że jest to dzień szczególny, który przywraca nas do korzeni wiary. W obecności 1,2 mln wiernych Ojciec Święty zaapelował o powrót do Jezusa obecnego w Eucharystii, bo to On ukształtował Hiszpanię, a dziś na nowo może stać się światłem i źródłem, które nawodni wyschłe obszary serca.
Podczas Eucharystii poprzedzającej procesję Papież przypomniał, że uroczystość ta od wieków kształtuje pobożność, kulturę i życie hiszpańskiego narodu. „Nie chodzi tu o zewnętrzną manifestację, folklorystyczny relikt czy zwykłą ozdobę estetyczną. Chodzi tu o wiarę w obecność Pana Zmartwychwstałego, który żyje i nadal przechodzi pośród nas, który staje się chlebem dla naszego głodu życia i nawiedza zakamarki naszego serca oraz naszej historii, także te najciemniejsze”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
