Reklama

Polska

Czym żyje Kościół

KS. INF. IRENEUSZ SKUBIŚ: - W symbolicznym miejscu odbywało się ostatnie zebranie plenarne Konferencji Episkopatu Polski - w Wieliczce na terenie archidiecezji krakowskiej, w mieście św. Kingi. Sól ziemi - można powiedzieć... Dotyczyło ważnych tematów, podjęto na nim istotne decyzje, m.in. zmieniono brzmienie IV przykazania kościelnego.

ABP WACŁAW DEPO: - Chciałbym najpierw odnieść się do medialnego przekazu, który zaistniał wcześniej, jeszcze zanim Episkopat się zebrał. Chodzi o sprawę nowelizacji czy interpretacji IV przykazania kościelnego. W mediach w sposób trochę przewrotny powiedziano, że biskupi pozwalają tańczyć w piątki, ale przy śledziku, czyli że wolno tańczyć, ale nie wolno spożywać pokarmów mięsnych. Oczywiście, protestuję przeciw takiej interpretacji medialnej decyzji Episkopatu. Rozumiem, że nakłada się ona na o wiele poważniejszy spór, jakiego w ostatnich tygodniach byliśmy świadkami przy okazji wypowiedzi kard. Stanisława Dziwisza o tym, że prawo stanowione nie może być ponad prawem Bożym. I nic tu się nie zmienia. Biskupi cały czas bardzo mocno przypominają przykazania Boże. Ale niewielkim zmianom mogą podlegać przykazania kościelne. Oczywiście, nie dzieje się to bez uzasadnienia. Zauważmy, że od wielu już lat wszelkie imprezy czy uroczystości szkolne lub państwowe są organizowane w piątki. Tak jest z balami maturalnymi, studniówkami, zabawami itd. - niezależnie od tego, że w tradycji Kościoła piątek ma charakter pokutny, bo jest to dzień śmierci Pana Jezusa na krzyżu. Jeśli jednak z ważnych racji ktoś musi odstąpić od przepisów - pokutnego charakteru tego dnia czy okresu, jakim jest Wielki Post, powinien być szczególnie otwarty na inne formy postu czy pokuty, które może przyjąć, jednak nie z nakazu.
Religia katolicka nie jest religią nakazów czy zakazów, jest wzrastaniem w wolności, ale i odpowiedzialności za siebie i za drugiego człowieka. Jest to spotkanie z Bogiem żywym. W IV przykazaniu kościelnym bardziej chodzi więc o miłość Chrystusa niż wypełnianie przepisów prawnych, które mają nas tak czy inaczej regulować. Ważniejszy jest duch niż litera prawa. Podobnie było, kiedy wprowadzono możliwość odejścia od tradycyjnego postnego charakteru Wigilii. Wówczas także wyraźnie podkreślono, że można tego dnia spożywać pokarmy mięsne, ale w tradycji polskiego Kościoła w Wigilię zachowywany jest post. Chcę więc wyraźnie podkreślić, że w tym przykazaniu zostały uwzględnione warunki życia i dzisiejsze wyzwania, które płyną ze świata, ale nic nie zwalnia nas z okazywania miłości do Chrystusa i do Kościoła. To jest ważniejsze niż prawne zejścia z ostrości przepisu.

- Przykro tylko, że głos przeciwko biskupom podnieśli dziennikarze opcji prawicowej. Tymczasem cała teologia św. Pawła mówi o duchu prawa i przykazaniu jako takim. Św. Paweł znakomicie odpowiada na podobne zarzuty, które zaistniały już w synagodze w początkach Kościoła pierwotnego. Biskupi dobrze wiedzą, co robią. Duch prawa a litera prawa - to dwie rzeczy.

- Dziennikarze mają rację, że jest to jakieś przystosowanie się Kościoła do świata. Ale reforma świata nie polega na czynieniu światu na przekór, lecz na powrocie do źródeł. Św. Paweł pokazuje nam, że duch wiary jest ponad prawem, że to nie prawo nas zbawia, tylko Chrystus, który przynosi nowe prawo - prawo miłości. Dlatego pytajmy wtedy o rzeczywistą miłość do Chrystusa, wyrażaną również w charakterze każdego piątku czy okresu Wielkiego Postu.

- Na Jasnej Górze odbywał się niedawno Ogólnopolski Kongres Katolików „Stop ateizacji”. Wtedy również dziennikarze opcji prawicowej próbowali określać, co jest katolickie, a co nie. Zamiast dostrzegać meritum sprawy - ateizację społeczeństwa, sprowadzili ją do sprzyjania jednej tylko partii. Cieszymy się, że Ksiądz Arcybiskup swoją akceptacją i obecnością na kongresie podkreślił, że powinno się patrzeć dalej.

- Przede wszystkim przypisywanie postawy katolickiej jednej tylko partii jest fałszywe. A protest katolików przeciwko kolejnym aktom ateizacji, które się dokonują jawnie, nie tylko w sposób ukryty, jest czymś normalnym i obowiązkowym.

- Kolejnym bardzo ważnym tematem, jakim zajęła się KEP, była sprawa zbrodni wołyńskiej. Niełatwy to temat, którego wszyscy się boimy...

- Tutaj na pewno tradycja Kościoła katolickiego będzie nawiązywała do ducha przepięknego, choć trudnego, listu Episkopatu Polski do biskupów niemieckich, który wynikał z milenium chrztu. To powracanie do roli braterstwa, budowanego na przebaczeniu. Trudne to i bolesne, bo przez dziesiątki lat nie mówiono nic o zbrodniach na Wołyniu czy w ogóle na naszej tzw. ścianie południowo-wschodniej. Teraz, kiedy rzeczywistość spowodowała, że otworzyliśmy się na tę prawdę, nie możemy jej znowu ukryć celem jakiegokolwiek dialogu i zbratania. Bo tylko na prawdzie można budować przebaczenie, wszelkiego rodzaju porozumienie i współpracę. Ta zbrodnia, która miała miejsce na tamtym terenie 70 lat temu, była - nie boimy się tego powiedzieć wprost - wynarodowieniem i ludobójstwem naszego społeczeństwa, katolickiego i greckokatolickiego, polskiego i ukraińskiego, bo przecież i Ukraińcy ginęli w tej walce dlatego, że byli solidarni z Polakami i w różny sposób pomagali im nie tylko przetrwać.
Kiedy dzisiaj o tym mówimy, to nie możemy też interpretować wszystkiego w schemacie: przemoc za przemoc, bo tak próbuje się to po obydwu stronach zrównywać. Pamiętam wioskę Sahryń na terenie diecezji zamojsko-lubaczowskiej, gdzie w sposób otwarty wraz z tamtejszą ludnością została zlikwidowana grupa banderowców, którzy z tamtego miejsca napadali na okoliczne wioski i dokonywali aktów ludobójstwa na Polakach, palenia i niszczenia wszystkiego, co polskie. Ta akcja Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich później była określona jako wyrównywanie strat przez Polaków. Polaków oceniono jako zbrodniarzy. Wydaje się, że trzeba odróżnić prawdę od tego, co jest tylko nieszczęśliwym epizodem walki wyzwoleńczej.
Także sam fakt walki na tamtym terenie narodu, jakim byli Ukraińcy, związany był z pewnością z ich marzeniem o wolnej Ukrainie. Dlatego podkreślanie tylko tego, że były to zbrodnie bratobójcze, nie jest do końca mówieniem prawdy. Cała sprawa związana jest też na pewno z Niemcami, którzy czynili między nami kolejne podziały po to, żeby ich interes wygrywał. Do tego też trzeba nawiązywać.

- To była czystka etniczna...

- Tak. Prowadzi do tego każdy skrajny nacjonalizm, wynikający z nienawiści, a nie tylko z wojennego poszerzania przestrzeni życiowej dla swojego narodu czy swojej nacji.

- Konferencja Episkopatu podjęła również temat religii w szkole oraz egzaminu z religii na maturze. To ważny temat dla wolności religii w Polsce.

- Powtórzę to, co bardzo często podkreślam, że mówimy tu tym samym językiem, ale mówimy o zupełnie innych sensach. Zarówno Episkopat, jak i katoliccy rodzice pytają, dlaczego na maturze nie ma religii. I pada odpowiedź: bo nie ma jej w ramówce zajęć szkolnych. Ale kto tę religię z ramówki przesunął, jeśli nie ten sam skład ministerialny - Krystyna Szumilas i Katarzyna Hall? Dlatego powoływanie się na tego typu przepis jest, krótko mówiąc, kłamstwem, jeśli nie przewrotnością i obłudą.
Gdy chodzi o sprawę tzw. nowelizacji podstawy programowej nauczania religii - właściwie nic się nie zmienia, to, co będzie źle interpretowane w szkołach, będzie korygować samo ministerstwo. Ale sprawa rozbija się też o podręczniki do religii katolickiej. Opracowane od wielu lat, mają już swoją aprobatę ministerstwa, bo przecież nie zawierają jakiejś tajemnej wiedzy, odrywającej nas od rzeczywistości. Dzisiaj ministerstwo podkreśla swoją autonomiczność w traktowaniu zajęć religii w szkole. To jest naprawdę pomieszanie pojęć.
I kolejna rzecz, na którą nie możemy wyrazić zgody, to seksinstruktaże dla dzieci w nowych programach przedszkolnych czy początkowych klasach szkolnych. To jest odejście od rozumu! Rodzice mają tutaj pierwsze prawo i obowiązek mówienia głośno o tej sprawie. Nie możemy dopuścić, by dzieci były zapoznawane z technikami życia seksualnego, a bez wychowania ich w sumieniu do podstawowych rozróżnień dobra i zła. To rodzice są pierwszymi wychowawcami, pierwszymi zwiastunami wszelkiej wiedzy, zarówno o świecie, o sobie samym, jak i tej religijnej. To matka pierwsza nauczy swoją córkę spoglądania na siebie z godnością, ona pokaże jej, co to jest czystość, piękno, także ludzkiego ciała. Tego lepiej od matki na pewno nie uczynią żadne instruktaże, żadne filmy, dlatego nie oszukujmy się, ta droga jest drogą najlepszą dla przyszłości.

- Trochę radości wprowadza w Kościele Ruch Światło-Życie. Na konferencji przedmiotem obrad była sprawa jedności w Ruchu.

- Tak, to jest pewna nadzieja, od lat związana z charyzmatyczną osobą, dzisiaj już sługi Bożego, ks. Franciszka Blachnickiego. Mam nadzieję, że jego proces beatyfikacyjny, który już się zakończył i teraz rozpatrywany jest na szczeblu watykańskim, będzie dla nas inspiracją i fundamentem dla tej jedności. Chodzi o jedność w sensie formacji dzieci i młodzieży, studentów, ale również dorosłych - Domowego Kościoła. Od kilku czy kilkunastu lat, już po śmierci ojca założyciela, Domowy Kościół przyjął bowiem linię samowystarczalności, a to jest przecież ta sama struktura. Domowy Kościół nie może odróżniać się od formacji w tym duchu dzieci i młodzieży - bo wtedy nie ma prawdziwego domu, prawdziwego Kościoła. Struktury muszą być jedne, procesy i te podręcznikowe, i te formacyjne muszą być takie same, a pięknie różnimy się tylko wtedy, kiedy mamy swoje własne, takie czy inne, spotkania rekolekcyjne, formacyjne, modlitewne. Jest szansa, że najbliższy czas wakacyjny będzie również takim okresem wspólnotowości Kościoła, a nie dzielenia się w nim na zasadzie, że ja jestem Apollosa, ty Pawła, a on Piotra (por. 1 Kor 3, 4-7).

- Przyjaźniłem się z ks. Blachnickim w pierwszych latach jego działalności, jeszcze przed uwięzieniem. Muszę powiedzieć, że był on człowiekiem stawiającym na Maryję - podobnie jak o. Maksymilian Kolbe. Ekscelencja też jest biskupem maryjnym...

- Bardzo dziękuję. Rzeczywiście, jako uczestnik oaz kleryckich, w latach 80. ubiegłego wieku zwróciłem uwagę na maryjny rys pracy duszpasterskiej o. Maksymiliana i takąż linię założyciela Ruchu Światło-Życie, jednego z głównych przewodników na tej drodze formacji, jednocześnie nurtu abstynenckiego oraz wychowywania do wierności Bogu aż po ofiarę z samego siebie. To jest ten przykład z „Gaudium et spes”, mówiący, że człowiek może się w pełni odnaleźć tylko przez bezinteresowny dar z siebie samego dla drugiego człowieka. Dlatego jesteśmy wdzięczni ks. Franciszkowi, że trzymał się dobrych polskich korzeni, czyli i maryjności, i przykładów z historii Kościoła w Polsce - czy to o. Maksymilian, czy później kard. Wojtyła, który był głównym kuratorem i opiekunem duchowym ruchu, a wyrazem jego przekonania do tej formy pracy duszpasterskiej był m.in. przepiękny akt oddania ruchu Niepokalanej na Kopiej Górce w Krościenku w 1973 r.

- Jeszcze jeden temat pojawił się na Konferencji - negocjacje robocze dotyczące odpisu 0,5 proc. podatku na cele Kościoła. Wiemy, że w Polsce sprawa zwrotu Kościołowi zagrabionego mienia nie została jeszcze załatwiona - 31 proc. majątku kościelnego zostaje nadal w rękach państwa. Jak Ksiądz Arcybiskup odniósłby się do tego zagadnienia?

- Dobrze, że ukazała się książka prof. Dariusza Walencika, w której zostały przedstawione realne straty Kościoła w oparciu o dokumenty. Gdyby nie było tego mocnego oparcia historycznego, to strona rządowa mogłaby przeciwko nam wysuwać różne argumenty. Z faktami się jednak nie dyskutuje. Trzeba tylko bardziej powszechnie się z nimi zapoznać, bo wydaje się, że one jeszcze nie przebiły się, powiedzmy sobie szczerze, do parlamentarzystów, którzy będą głosować propozycje przedstawiane przez rząd. Jeśli kraje takie jak np. Czechy rozwiązały ten spór i Kościół zyskał autonomiczność, m.in. na bazie tychże dóbr jemu zabranych, to podobnie powinno być i w Polsce. To samo spotykamy na Węgrzech, a nawet w krajach, które wydają się mniej otwarte na Kościół, jak Francja czy kraje skandynawskie. Dbają one bardzo o zabytki kościelne i nie dodają tu swojej interpretacji, jak to państwo poświęca się dla spraw kościelnych. Wiedzą, że jest to wspólne dziedzictwo. Dlatego powiem tak: nieprzygotowanie naszego społeczeństwa do tego rodzaju obdarowania - 0,5 proc. ze swoich podatków skazuje Kościół na bardzo trudną najbliższą przyszłość. Wydaje mi się, że ta sprawa powinna być wciąż przedmiotem negocjacji, żeby z niej wypływało wspólne dobro, a nie zamknięcie Kościoła w jakimś narożniku, aby zmusić go do proszenia się o jakiekolwiek dotacje. Dlaczego tak uważam? Bo spotykamy się już z taką sytuacją i bezrobocia, i nędzy, że nasze punkty Caritas i zjednoczona działalność Caritas Polska nie wystarczają. A pamiętajmy, że dary z Zachodu idą dalej na Wschód czy do innych krajów. Dziś ludzie zgłaszający się do Caritas otrzymują jeszcze cukier, mąkę czy inne produkty, ale co im powiemy za chwilę? Że już nie mamy? I gdzie ci ludzie mają pójść? Trzeba tu też zauważyć, że od rolników nie otrzymamy odpisu 0,5 proc., a właśnie ludność rolnicza, wioski są najbardziej przywiązane do Kościoła. Czyli - zostajemy skazani na jakąś sytuację bardzo trudną, generującą niepokój.
Trudne są te wszystkie tematy, kiedy się w nie zagłębiać. Ale cieszę się, że dzięki wam mogę się wypowiadać zawsze otwartym sercem i szczerze...

2013-07-01 13:49

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Pielgrzymkowe wyzwania.

2020-07-04 19:35

[ TEMATY ]

abp Wacław Depo

Ks. Jarosław Grabowski

pielgrzymowanie

Niedziela TV

Abp Wacław Depo metropolita częstochowski w rozmowie z ks. Jarosławem Grabowskim redaktorem naczelnym „Niedzieli” porusza temat pielgrzymowania w obliczu pandemii. Pełny zapis rozmowy TUTAJ

CZYTAJ DALEJ

USA: Prezydent Trump oficjalnie wycofał swój kraj ze Światowej Organizacji Zdrowia

2020-07-07 22:14

[ TEMATY ]

USA

Donald Trump

WHO

Wikipedia

Prezydent Donald Trump oficjalnie wycofał USA ze Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), zarzucając jej spóźnioną reakcję na pandemię koronawirusa - poinformował we wtorek na Twitterze wywodzący się z Partii Demokratycznej członek Komisji Senatu ds. zagranicznych Robert Menendez.

Zdaniem Trumpa reakcja WHO na wybuch pandemii koronawirusa nie była właściwa, gdyż Chiny "całkowicie kontrolują" tę organizację. Trump oskarżył też władze w Pekinie o wywieranie presji na WHO i nieprzesyłanie obowiązkowych reportów.

29 maja Trump oświadczył, że USA zrywają relacje z WHO.

Środki, które miały być skierowane z budżetu USA do WHO, zostaną przekazane innym organizacjom, zajmującym się zdrowiem publicznym - zapowiedział przywódca USA. Składka Stanów Zjednoczonych do WHO była największa ze wszystkich krajów świata. W 2019 roku amerykański rząd przekazał WHO ok. 400 mln USD, czyli ok. 15 proc. budżetu tej organizacji.

Przekazana ONZ notyfikacja o wycofaniu się USA z WHO wchodzi w życie za rok, 6 lipca 2021 roku. (PAP)

jo/ mal/

arch.

CZYTAJ DALEJ

77. rocznica pacyfikacji Łukowej

2020-07-08 21:33

Lucyna Paluch (GOK w Łukowej)

Złożenie kwiatów i upamiętnienie ofiar pacyfikacji

Tradycyjnie, jak co roku w pierwszą niedzielę lipca, mieszkańcy Łukowej zgromadzili się (05.07) na uroczystościach poświęconych obchodom 77. rocznicy pacyfikacji tej miejscowości.

Podczas wydarzenia wspominane jest wysiedlenie i tragedia z 1943 roku, mieszkańcy modlą się również za pomordowanych w niemieckich obozach zagłady, czy na robotach przymusowych. Świadków tamtych, tragicznych wydarzeń z czasów wojny jest coraz mniej i są to głównie osoby, które w tamtym czasie miały po kilka lub kilkanaście lat. Tegoroczne uroczystości zgromadziły w kościele parafialnym licznie przybyłych wiernych, kombatantów oraz poczty sztandarowe i młodzież.

Mszę św. za wysiedlonych przez Niemców mieszkańców odprawił wikariusz ks. Marcin Dańków, natomiast pełne patriotyzmu kazanie wygłosił ks. prałat Władysław Kowalik, który jako pięcioletnie dziecko, 3 lipca 1943 roku doświadczył pacyfikacji. Podzielił się on swoim świadectwem wiary i patriotyzmu oraz wspomnieniami sprzed siedemdziesięciu siedmiu lat: – Pamiętam jako dziecko, że gdy rozpoczęła się wywózka, spędzili nas pod kościół, załadowali na samochody ciężarowe i ruszyliśmy. Pamiętam straszny, wielki jęk, jeden płacz, wszyscy płakali. Dziś widzę, jak bardzo inaczej postrzega taką rzeczywistość dziecko, bo mi się chciało śmiać, gdyż pierwszy raz jechałem samochodem. Małemu dziecku zupełnie inaczej się to wszystko przedstawiło, ale gdy popatrzyłem na wszystkich wokoło to zobaczyłem strach, płacz i łzy mojej mamy i zaczęło mi być strasznie smutno. Pamiętam mamę, jak siedziała przy burcie samochodu i trzymała na kolanach moją siostrę. I tak dojechaliśmy na Majdanek – wspominał.

Kapłan dał również swoje świadectwo wiary i patriotyzmu: – Jak to dobrze, że w naszej wspólnocie jeszcze pamięć trwa, że są ludzie zaangażowani i patrzą na naszą Ojczyznę przez pryzmat patriotyzmu, chcąc by Polska się rozwijała. A w naszej historii mamy wiele przykładów wspaniałych ludzi, żołnierzy wyklętych, których my dziś nazywamy bohaterami. Oni na zawsze pozostali wierni wolnej i niepodległej Polsce. Żyjmy dalej na ich wzór, jako katolicy, jako ludzie sumienia i niech każda gmina i każda parafia kultywuje ich pamięć i wciąż mówi o ich odwadze, wyciągajmy na światło dzienne to, co mamy najcenniejszego. Aby to nowe, młode pokolenie mogło się do ich męstwa, odwagi i ofiarności odwoływać – podkreślał.

Po Eucharystii przy pomniku upamiętniającym miejsce wywózki mieszkańców zostały złożone kwiaty i zapalone znicze. Chór ‘Łukowianie’, w którego skład wchodzą Dzieci Zamojszczyzny, zaśpiewał okolicznościową pieśń obrazującą moment wypędzania z domów, pobyt w obozach i w Niemczech na przymusowych robotach. Słowa utworu odzwierciedlały bolesne przeżycia znane chórzystom z autopsji.

Po uroczystościach można było zaopatrzyć się w najnowsze wydawnictwa GOK w Łukowej: ‘Partyzancką Drogę Krzyżową kard. Wyszyńskiego’, ‘Zeszyt Osuchowski’ nr 17 i ‘Goniec Łukowej’ nr 116, a także wspomóc swoim datkiem Siostry Bernardynki z Łodzi, wśród których pracują cztery siostry pochodzące z Łukowej.

W czasie pacyfikacji Gminy Łukowa tj. od drugiego do piętnastego lipca 1943r. zabitych zostało czterdziestu czterech mężczyzn, czterdzieści osiem kobiet i czterdzieścioro dziewięcioro dzieci. Do obozów i na przymusowe roboty do Niemiec wywieziono tysiąc trzystu pięćdziesięciu dziewięciu mężczyzn, tysiąc pięćset sześćdziesiąt trzy kobiety i tysiąc dwieście pięćdziesięcioro dwoje dzieci. Spalono dwadzieścia sześć budynków mieszkalnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję