Reklama

Niedziela Podlaska

Ja zaś zaufałem Twemu Miłosierdziu

17 listopada Ojciec Święty Benedykt XVI mianował ks. dr. Henryka Ciereszkę biskupem tytularnym Dices i biskupem pomocniczym w archidiecezji białostockiej, do której to metropolii należy tez diecezja drohiczyńska.

Niedziela podlaska 51/2012, str. 6-7

[ TEMATY ]

bp Henryk Ciereszko

Teresa Margańska

KS. ARTUR PŁACHNO: - Najpierw pragnę przekazać w imieniu naszych Czytelników wyrazy szacunku oraz gratulację i serdeczne życzenia wielu sił, opieki Bożej w biskupim posługiwaniu, a także wsparcia szczególnego patrona Księdza Biskupa bł. ks. Michała Sopoćki, bo imię Księdza Biskupa jest chyba nieodłącznie związane z jego osobą. Jemu to Ksiądz Biskup poświęcił wiele konferencji, spotkań, publikacji i lata przygotowań do beatyfikacji. Jak tę więź Ksiądz Biskup sam odbiera i jak przyjął decyzję Ojca Świętego?

BP HENRYK CIERESZKO: - Bardzo serdecznie pozdrawiam wszystkich łączących się w mojej osobistej radości i archidiecezji białostockiej, a mieszkających w sąsiednich diecezjach drohiczyńskiej i siedleckiej, które są mi bliskie.
Tak już jest w życiu, że pewne zadania i wyzwania przychodzą. Do kapłaństwa idziemy, słysząc głos powołania, natomiast później stajemy przed wezwaniem, które przychodzi od arcybiskupa i teraz od Ojca Świętego. Ważne jest, czy się je przyjmuje i podejmie tę funkcję w duchu wiary.
Czując opiekę bł. ks. Michała, podjąłem to zadanie w archidiecezji, ufając, że Boże miłosierdzie, którego wszyscy doświadczamy, dalej będzie mnie prowadziło. Jak potrafię, tak będę te zadania przyjmował i wypełniał. Taką mam wolę i taki chcę być jako biskup.

- Każdy biskup przyjmuje do tego posługiwania jakąś dewizę, wyrażoną w formie zawołania i herbu. Co Ksiądz Biskup przyjął?

- Gdy nad tym myślałem, pierwszymi moimi skojarzeniami były słowa: „Miłosierdzie Boże” i „Jezu, ufam Tobie”. Te zawołania mają już jednak nasi biskupi i kard. Macharski. Odnalazłem zaś w Psalmie 13 werset: „Ja zaś zaufałem Twemu miłosierdziu”. Te właśnie słowa przyjąłem, bo zaufałem Bożemu miłosierdziu. Będzie to również uwidocznione w herbie. Znajdą się w nim krzyż na tle złoto-czerwonym z promieniami białym i czerwonym, tak jak to odczytujemy z obrazu Jezusa Miłosiernego, oraz słowa: „In misericordia Tuae speravit”.

- Gdy Ksiądz Biskup spogląda w przyszłość, to jak widzi swoje zadania?

- Dzisiaj może jeszcze trudno wszystko ogarnąć, gdyż są to dopiero dni po konsekracji. Później w gronie kapłańskim pod kierunkiem Księdza Arcybiskupa będziemy podejmować nowe zadania.
Niewątpliwie Rok Wiary jest dużym wezwaniem, aby sięgać do korzeni wiary oraz świadczyć o niej w niełatwym naszym świecie. Każdy wymaga odnowienia swej wiary, a zwłaszcza ci, który gdzieś na marginesie Kościoła się jawią i trzeba do nich docierać. Jest też miłosierdzie Boże, bo - jak było wspomniane - jestem związany z osobą bł. ks. Michała Sopoćki. Ten rys będę chciał ujawnić w moim nauczaniu. O miłosierdziu Bożym nie mówimy bowiem zbyt wiele, a potrzebne jest przenoszenie miłosierdzia do tylu miejsc z postawą dobroci, miłości i opieki. Rozumiem to także w sensie bycia z człowiekiem i dla człowieka. Chcę w osobistej posłudze jakoś to podejmować, gdyż wiem, że ludzie chcą być wysłuchani w zrozumieniu oraz potrzebują kogoś, kto okaże się dla nich bliskim i bratem.
Ufam, że takich okazji będzie dużo, bo nawet teraz już do mnie przychodzą. Wiem, że bycie z człowiekiem będzie ważnym elementem mojej posługi. W podobnym duchu będę starał się służyć z ambony i w posłudze sakramentalnej biskupa.
Najważniejszy jest osobisty kontakt. Zawsze to ceniłem, pełniąc posługę ojca duchownego, i uczyłem się, jak być z ludźmi. To doświadczenie dużo mi dało i chcę to kontynuować.

- Rozmawiamy w Drohiczynie. Ksiądz Biskup w tym mieście i na tych terenach bywał często. Jak je odbiera i wspomina?

- To wszystko są naprawdę nasze tereny. Białystok i Drohiczyn - to samo Podlasie. Ta sama szczera prosta wiara ludzi, oddanie Kościołowi i Ojczyźnie. To są bardzo cenne wartości, które może dzisiaj się gubi w wielkim świecie. Bywałem w tutejszych parafiach, przemawiałem i głosiłem rekolekcje, także do tutejszych księży. Mam kontakty z kolegami księżmi i w parafiach, które znam.
Cieszy nas to, co już mamy, ale zawsze jest też wielkie zadanie, abyśmy zachowali dobro i trwali wiernie przy Bogu i Ojczyźnie. Abyśmy trwali przy wartościach, które wynosimy z domów i od trudzących się prostych ludzi, pracujących na roli, będących blisko z naturą. To nas wiąże z Bogiem i nie pozwólmy, żeby to gdzieś w nas zginęło. Stanowi to bowiem prawdziwe człowieczeństwo. Bardzo bym prosił o otoczenie mnie modlitwą. Życzę też wszelkiego dobra, aby Bóg mógł w nas rozwijać wszelkie dobro, a my byśmy mogli być wiernymi sługami Boga we wszystkim.

2012-12-14 12:30

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bp Ciereszko na Dzień Islamu: dążmy do wspólnego dobra

[ TEMATY ]

wywiad

islam

bp Henryk Ciereszko

Dzień Islamu

Republica/pixabay

Współzawodnictwo zawsze deformowało obraz zarówno samych religii, jak i ich wyznawców oraz sprzyjało upatrywaniu w religiach nie źródeł pokoju, ale przemocy i napięć - mówi KAI bp Henryk Ciereszko. Przewodniczący Komitetu KEP ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi podkreśla, że przywoływanie bliskich sobie wartości religijnych i moralnych i okazywanie szacunku wobec różnic pozwala dążyć do skutecznej współpracy dla wspólnego dobra. Dziś po raz 19. obchodzony będzie Dzień Islamu w Kościele katolickim w Polsce.

Teresa Margańska (KAI): Dzień Islamu w Kościele katolickim już po raz drugi odbywa się w Białymstoku. Co zadecydowało o wyborze miejsca?

Bp Henryk Ciereszko: – Duże znaczenie miał fakt, że Podlasie jest najliczniejszym skupiskiem Polskich Tatarów, a oni stanowią czytelny wzór współpracy, a nie konfrontacji i współzawodnictwa. Obecność w naszym kraju społeczności Polskich Tatarów, ich wpisanie się w życie społeczne, kulturalne, polityczne, przy zachowaniu odrębności religii, uszanowanej przez polskie prawo wyznaniowe, wytworzyła pewien model współistnienia, kontaktów, dialogu i współpracy.
Budowana na tej bazie idea kontaktów i współpracy katolików i muzułmanów, skonkretyzowała się w postaci Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów, powołanej do istnienia w 1997 r. Fakt ten nie mógł nie mieć znaczenia dla pionierskiej inicjatywy w skali Kościoła powszechnego, kiedy to w 2000 r. biskupi polscy ustanowili obchody Dnia Islamu w Kościele katolickim w Polsce. Od tego roku Dzień ten obchodzony jest każdorazowo 26 stycznia, po zakończeniu Tygodnia Ekumenicznego. Dzień ten, jego przygotowanie i przeprowadzenie, jest odtąd głównym wydarzeniem w skali roku w działalności Komitetu ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi.

- Jakie są główne cele działalności tego Komitetu?

- – Działający w ramach Rady Komitet ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi skupia się na relacji do religii niechrześcijańskich, z wyłączeniem judaizmu, a głównie relacji z islamem, choć otwarty jest na inne religie. Ta specyfika jego działalności wynika z obecności w Polsce muzułmanów, głównie polskich Tatarów, a w znikomym procencie wyznawców innych religii.
Inspiracją dla poczynań Komitetu są ustalenia i wskazania Papieskiej Rady, kierowane także wprost pod jej adresem, jak np. przesłania Rady do wyznawców islamu i innych religii w związku z ich dorocznymi świętami czy ważnymi wydarzeniami ich życia religijnego.

- Tegoroczne obchody będą przebiegać pod hasłem: „Chrześcijanie i muzułmanie: od współzawodnictwa do współpracy”...

- – Tak, w jego treści jest przyznanie, że duch współzawodnictwa często naznaczał w przeszłości relacje między wyznawcami obu religii, co przynosiło negatywne konsekwencje w postaci agresywnych konfrontacji, zazdrości, napiętych stosunków i wzajemnych oskarżeń. To właśnie współzawodnictwo zawsze deformowało obraz zarówno samych religii, jak i ich wyznawców oraz sprzyjało upatrywaniu w religiach nie źródeł pokoju, ale przemocy i napięć. Dlatego w przesłaniu kierowany jest apel do chrześcijan i muzułmanów, ażeby przez przywołanie bliskich sobie wartości religijnych i moralnych, uznając zarazem istniejące różnice, ale okazując szacunek wobec nich, w ten sposób dążyli do skutecznej współpracy dla dobra wspólnego.

- Czy taka otwartość zawsze miała miejsce w historii?

- – Idea i praktyka dialogu międzyosobowego, w wielu płaszczyznach życia i działalności człowieka, różnych społeczności i narodów, a także dialogu międzyreligijnego, wpisała się współcześnie w naszą rzeczywistość. Dialog jako rozmowa zawsze towarzyszył człowiekowi w jego dziejach. Bez rozmowy nie ma bowiem kontaktów interpersonalnych, porozumienia, współpracy, rozwoju, ogólnie życia społecznego.
Bolesne doświadczenia przeszłości, w różnych płaszczyznach relacji międzyludzkich, międzynarodowych, międzyreligijnych, w postaci wojen, konfliktów, wrogiej izolacji uświadomiły ludzkości konieczność budowania postaw wzajemnego uszanowania, porozumienia, dialogu, w tym dialogu między wyznawcami różnych religii.
Chrześcijaństwo, a w nim wyznanie katolickie, ze swej natury otwarte jest na dialog ze światem, strukturami państwowymi i społecznymi, tym bardziej z innymi wyznaniami chrześcijańskimi i religiami pozachrześcijańskimi. Rozkwit dialogu Kościoła katolickiego ze światem, w tym z innymi religiami, bardzo wyraźnie ujawnił się po soborze Watykańskim II.
Duch nauczania Soboru Watykańskiego jest przesiąknięty ideą otwartości, twórczego odniesienia i dialogu ze światem. Natomiast programowym dokumentem soborowym odnoszącym się do dialogu międzyreligijnego jest Deklaracja o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich Nostra aetate. Dokument ten stwierdza, że Kościół katolicki nic nie odrzuca z tego, co w religiach jest prawdziwe i święte. Postuluje, aby katolicy „z roztropnością i miłością przez rozmowy i współpracę z wyznawcami innych religii, dając świadectwo wiary i życia chrześcijańskiego, uznawali, chronili i wspierali owe dobra duchowe i moralne, a także wartości społeczno-kulturowe, które u tamtych się znajdują”. Niemniej, przy swej wielkiej otwartości na inne religie, Kościół katolicki, nie zapomina o swej misji wobec narodów, powierzonej uczniom Chrystusa, i jak naucza dokument: „obowiązany jest głosić bez przerwy Chrystusa, który jest «drogą, prawdą i życiem» (J 14, 6), w którym ludzie znajdą pełnię życia religijnego i w którym Bóg wszystko z sobą pojednał”.
Wielką zasługę ponoszą w tym dziele ostatni papieże, począwszy od Jana XXIII po Ojca Świętego Franciszka.
Rozmawiała Teresa Margańska
***
Główne obchody Dnia Islamu już po raz drugi odbędą się 26 stycznia w Białymstoku. Spotkanie odbędzie się w Centrum Wystawienniczo-Konferencyjnym przy ul. Kościelnej 1A. Rozpocznie się o godz. 14.00. Na program złożą się czytanie fragmentów Ksiąg Świętych, Pisma Świętego i Koranu, oraz dwugłos chrześcijańsko-muzułmański, w którym jezuita o. Zygmunt Kwiatkowski, wieloletni misjonarz na Bliskim Wschodzie, opowie o sytuacji religijnej w Syrii, zaś Artur Konopacki z Rady Wspólnej Katolików i Muzułmanów przedstawi doświadczenie polskich Tatarów. Odmówione też zostaną modlitwy: du’a – muzułmańska modlitwa spontaniczna i modlitwa wiernych zakończona modlitwą „Ojcze nasz” i przekazany zostanie znak pokoju.
Dzień Islamu organizowany jest przez Komitet ds. Dialogu z Religiami Niechrześciajńskimi przy współpracy z Radą Wspólną Katolików i Muzułmanów oraz Muzułmańskim Związkiem Religijnym w Polsce, zrzeszającym Polskich Tatarów.

CZYTAJ DALEJ

Rzym-Wiedeń: deszcz płatków róż w uroczystość Zesłania Ducha Świętego

2020-05-31 10:52

[ TEMATY ]

Rzym

Wiedeń

Zesłanie Ducha św.

deszcz róż

Włodzimierz Rędzioch

Deszcz róż w Panteonie

W rzymskim Panteonie każdego roku w uroczystość Zesłania Ducha Świętego ma miejsce szczególna ceremonia: kiedy podczas mszy św. chór śpiewa hymn „Veni Creator Spiritus” (O Stworzycielu Duchu, przyjdź), z góry spływa na obecnych deszcz płatków czerwonych róż. Symbolizują one języki ognia jakie – według Dziejów Apostolskich – spłynęły na Maryję i Apostołów w momencie Zesłania Ducha Świętego.

Zapomniany przez wiele lat zwyczaj „ożywił” przed blisko 25 laty włoski ksiądz Antonio Tedesco, który w tamtym czasie kierował ośrodkiem dla pielgrzymów niemieckich w Rzymie. Ale – jak przypomina ks. Daniele Micheletti z rzymskiego Panteonu – tradycja ta pochodzi z pierwszych wieków Kościoła. Na powitanie Ducha Świętego rzucano kwiaty, w nabożeństwie uczestniczył papież i ogłaszał datę Zesłania Ducha Świętego w następnym roku. Fakt, dlaczego to szczególne święto odbywało się w Panteonie, kapłan uzasadnia prosto: „w tamtym czasie był to najbardziej znany kościół Rzymu i jedyny, który miał otwór w dachu”.

Panteon zbudowany na Polu Marsowym za czasów cesarza Hadriana (117-138) na chwałę bogów Rzymu, poświęcił papież Bonifacy IV (608-615) oddając go na użytek chrześcijan. Znajdujący się w kopule „opaion” – ośmiometrowej szerokości otwór – jest jedynym źródłem światła: „Bożym okiem”. Róże dostarcza od lat na ceremonie niewielkie miasteczko włoskie Giffoni Valle Piana, położone na południe od Neapolu, które słynie z upraw kwiatowych.

Zazwyczaj uroczysta Msza św. Zesłania Ducha Świętego rozpoczyna się o godz. 10.30, ale „zawsze już na godzinę wcześniej nie było wolnych miejsc”, powiedział ks. Micheletti w rozmowie z niemiecką agencją katolicką KNA. Tradycyjnie liturgii przewodniczy biskup polowy, który jest także honorowym opiekunem Panteonu.

Inną wyjątkową cechą liturgii Zesłania Ducha Świętego w rzymskim Panteonie jest używanie w modlitwach i śpiewie języka aramejskiego – oryginalnego języka, którym posługiwali się Jezus i Apostołowie. W ceremonii uczestniczy także 12 dzieci z różnych grup etnicznych, które uczestnikom nabożeństwa, jako znak pokoju, wręczają róże.

Jeśli jednak ktoś nie będzie miał okazji znaleźć się tego dnia w Rzymie, może jeszcze wybrać się 5 sierpnia do rzymskiej bazyliki Matki Bożej Większej, która tego dnia „tonie w powodzi białych róż” na pamiątkę „cudu śniegu”, jaki legł u podstaw budowy tej świątyni.

Panteon, położony między Piazza Navona i Via del Corso, należy do ulubionych celów wędrówek turystycznych po Rzymie. Znajdują się w nim grobowce m.in. Rafaela (1483-1520), Taddeo Zuccariego (1529-1566), Annibale Carracciego (1560-1609) oraz królów Wiktora Emanuela II (1820-1878) i Humberta I (1844-1900).

Tysiące płatków róż spada na wiernych również w romańskim kościele św. Michała w Wiedniu, z otworu w dachu zwanego także „dziurą Ducha Świętego”. Ojcowie salwatorianie sprawujący opiekę duszpasterską w tym zabytkowym kościele powrócili przed kilkoma laty do zapomnianej tradycji zielonoświątkowej.

Proboszcz parafii, o. Erhard Rauch wyjaśnił mediom, że salwatorianie nieco zmodyfikowali dawny zwyczaj. W sklepieniach wielu starych kościołów są „dziury Świętego Ducha” - otwory, przez które w uroczystość Zesłania Ducha Świętego wpuszczano do świątyni gołębie - symbol Ducha Świętego. Do takich symboli należy też róża. Stara legenda mówi o kobiecie, która płakała w swoim ogrodzie różanym, słysząc o okrutnej śmierci Jezusa. Wtedy zauważyła, że z jej róż opadły kolce, gdyż Bóg przemienił swoje cierpienie w radość.

CZYTAJ DALEJ

75 lat ojców jezuitów w Toruniu

2020-05-31 15:20

[ TEMATY ]

jezuici w Toruniu

jubileusz jezuitów

Renata Czerwińska

Bp Wiesław Śmigiel przewodniczył 31 maja Mszy św. w toruńskim Kościele Akademickim pw. Ducha Świętego. Jego gospodarze, ojcowie jezuici, świętują w tym roku 75. rocznicę powrotu do Torunia.

Ksiądz Biskup zwrócił uwagę na burzliwe dzieje kościoła oraz jego duszpasterzy, ofiarnie pomagających wiernym w trudnych czasach komunizmu, przypomniał również historię pożaru świątyni. Nawiązując do uroczystości Zesłania Ducha Świętego, przedstawił postać św. Ignacego z Loyoli, słuchającego natchnień Trzeciej Osoby Boskiej i zachęcił uczestników Eucharystii do korzystania z rekolekcji ignacjańskich.

Eucharystię uświetnił śpiew chóru akademickiego pod przewodnictwem Anny i Marcina Łęckich.

Od jutra w Kościele Akademickim będzie można oglądać wystawę prezentującą historię obecności ojców jezuitów w Toruniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję