Reklama

gps na zycie

Tobiasz czyli tam i z powrotem

2019-03-13 10:56

Krzysztof Reszka
Niedziela Ogólnopolska 11/2019, str. 52-55

fotolia

Księga Tobiasza to chyba najbardziej barwna opowieść Pisma Świętego. Ten hebrajski romans przygodowy uczy nas wiele o życiu i nadal pozostaje aktualny

Wewnętrzne zmagania, rozpacz, myśli samobójcze, walka ze złem, wędrówka i szukanie własnego miejsca na ziemi, a wreszcie miłość i małżeństwo – to sprawy, które w każdej epoce stanowią wyzwanie dla ludzi. Zwłaszcza młodych.

Główni bohaterowie

Izraelici zostali uprowadzeni do Niniwy. Gdy ludzie masowo odchodzili od Boga Abrahama i przejmowali zwyczaje pogańskie, Tobiasz (imię znaczy: „Jahwe jest moim dobrem”) pozostał wierny Najwyższemu. Jak tylko mógł, przychodził z pomocą prześladowanym Żydom. Narażając się na gniew króla asyryjskiego, grzebał umarłych, przez co ściągnął na siebie kłopoty. Wkrótce stracił wzrok, a co gorsza – w jego małżeństwie pojawiły się zgrzyty. To odebrało mu siły. Prosił Boga o śmierć.

W tym samym czasie, wiele kilometrów na wschód, pewna kobieta imieniem Sara (imię znaczy: „Księżniczka”) popadła w straszne przygnębienie i chciała się powiesić. Już siedem razy usiłowała ułożyć sobie życie z mężczyzną, ale za każdym razem sprawa kończyła się tragiczną śmiercią ukochanego. Powiadano, że to demon Asmodeusz zabija każdego mężczyznę, który ją poślubi i zechce zbliżyć się do niej. Znani kaznodzieje wskazują, że wątek ten należy odczytać alegorycznie: to egoizm i wulgarna pożądliwość mężczyzn zabijały miłość. Sara, złamana na duchu i dobijana złośliwymi uwagami ze strony innej kobiety, zaczęła błagać Boga o śmierć.

Reklama

Pan Bóg wysłuchał obu modlitw, jednak miał inne plany wobec tych zrozpaczonych. Zamiast zsyłać śmierć, postanowił połączyć ich losy. Tobiasz spodziewając się, że wkrótce umrze, przypomniał sobie o pokaźnej sumie srebra, jakie zostawił w Medii w czasach, gdy był kupcem. Postanowił wysłać swojego syna, również Tobiasza, aby odebrał depozyt. Tobiasz junior potrzebował jednak przewodnika. Wkrótce w pobliżu ich domu pojawił się tajemniczy jegomość, który zdawał się szukać pracy, a doskonale znał tamte strony. Wkrótce dwaj młodzieńcy wyruszyli na wschód. Razem z nimi wyruszył również pies. Młody Tobiasz nie podejrzewał jednak, że wyprawa zmieni całe jego życie. Czy idąc po pieniądze, odnajdzie również samego siebie?

Wielka ryba, czyli...

Gdy zaszli nad rzekę Tygrys, Tobiasz Młodszy postanowił umyć sobie nogi. Wtedy pojawiła się wielka ryba, która chciała odgryźć mu nogę. To byłaby katastrofa. Bez nogi nie zdołałby przecież iść dalej. Skąd też przy brzegu wzięła się tak wielka ryba zdolna do odgryzienia nogi? O. Adam Szustak, dominikanin, tłumaczy, że gdy w Biblii napisane jest coś pozornie pozbawione sensu, to prawdopodobnie chodzi o coś zupełnie innego niż dosłowne odczytywanie.

Tajemniczy jegomość, gdy usłyszał krzyk chłopca, kazał mu chwycić rybę gołymi rękami i wyciągnąć na brzeg. Drapieżna ryba może obrazować trudność, cierpienie, wadę, a nawet pokusę, nałóg czy skłonność do grzechu, której nie należy ulegać, ale podjąć z nią walkę. I to walkę gołymi rękami, a więc bez kompromisów. Właśnie dzięki tym zmaganiom i wysiłkom, by unikać zła i szukać dobra, kształtujemy w sobie cechy potrzebne w dalszym życiu. Dzięki spowiedziom, postanowieniom i podnoszeniu się od razu po porażce – wyrabiamy swój charakter. Zmagając się z okolicznościami i nieszczęściami, możemy rozwijać w sobie takie umiejętności, wypracowywać takie rozwiązania i nawyki, które potem mogą okazać się zbawienne w dalszej wędrówce, gdy trzeba będzie podejmować ważne decyzje i wykonywać wielkie dzieło. Tak też i Tobiasz Młodszy chwycił potwora, który miał zatrzymać go na drodze i obrócił tę sytuację na swoją korzyść. Mięso ryby posłużyło za pokarm na drogę, natomiast jej serce, wątroba i żółć miały się jeszcze przydać. Okazało się, że tajemniczy przewodnik miał jeszcze ważną sprawę do załatwienia...

Zaszyfrowana opowieść

Czy Tobiasz Młodszy odzyska pieniądze ojca? Czy jego starych, doświadczonych rodziców coś jeszcze w życiu zaskoczy? Czy piękna Sara pokona swój wstydliwy problem i odnajdzie prawdziwą miłość? I wreszcie – kim tak naprawdę jest tajemniczy jegomość, który zatrudnił się jako przewodnik po drogach Medii? O tym warto przeczytać samemu. Księga Tobiasza zajmuje w Biblii tylko kilka kartek! A jeśli weźmiemy sobie tę księgę do serca, będzie nas wspierać w chwilach ciemności.

Księga Tobiasza to zaszyfrowana opowieść, która ukazuje naszą wędrówkę ku dorosłości i odkrywaniu własnego powołania. O. Adam Sochacki, karmelita, wyjaśnia: „Nie bez powodu Tobiasz spala właśnie serce i wątrobę, które w starożytności oznaczały uczucia i myśli. Potrzebuje przemiany, aby pomóc w przemianie Sarze. To obraz wspólnej terapii, w którą włącza się Bóg”. Dziś także psycholodzy potwierdzają, że zadaniem rozwojowym młodego człowieka jest podporządkowanie instynktów ośrodkom korowym w mózgu, czyli integrowanie uczuć i namiętności z miłością. Dokonuje się to przez wysiłek samodyscypliny, wierności i otwierania się na świat drugiego człowieka. Stąd medytowanie nad Księgą Tobiasza zalecane jest dla zakochanych, gdyż podpowiada, jak budować trwałe małżeństwo. Warto ją poznać, gdyż ma wysokie walory artystyczne. Stała się natchnieniem dla wielu malarzy. Ale przede wszystkim zawiera mądrość Bożą, która podpowie nam, jak stąpać po wąskiej i śliskiej ścieżce życiowych wyborów, przekroczyć własne lęki i odkrywać prawdziwe szczęście.

Bibliści mówią, że autor tej księgi nie troszczy się o dokładność historycznych szczegółów, gdyż jest to raczej nowela dydaktyczna, która ma przemawiać przede wszystkim do naszej duszy. Dlatego warto czytać ją uważnie, bo można wyczytać więcej niż się spodziewamy...

Wielka Sobota

2019-04-20 07:18

OP / Warszawa (KAI)

Wielka Sobota jest dniem ciszy i oczekiwania. Dla uczniów Jezusa był to dzień największej próby. Według Tradycji apostołowie rozpierzchli się po śmierci Jezusa, a jedyną osobą, która wytrwała w wierze, była Bogurodzica. Dlatego też każda sobota jest w Kościele dniem maryjnym.

Bożena Sztajner/Niedziela

Po śmierci krzyżowej i złożeniu do grobu wspomina się zstąpienie Jezusa do otchłani. Wiele starożytnych tekstów opisuje Chrystusa, który "budzi" ze snu śmierci do nowego życia Adama i Ewę, którzy wraz z całym rodzajem ludzkim przebywali w Szeolu.

Tradycją Wielkiej Soboty jest poświęcenie pokarmów wielkanocnych: chleba - na pamiątkę tego, którym Jezus nakarmił tłumy na pustyni; mięsa - na pamiątkę baranka paschalnego, którego spożywał Jezus podczas uczty paschalnej z uczniami w Wieczerniku oraz jajek, które symbolizują nowe życie. W zwyczaju jest też masowe odwiedzanie różnych kościołów i porównywanie wystroju Grobów.

Wielki Piątek i Wielka Sobota to jedyny czas w ciągu roku, kiedy Kościół nie sprawuje Mszy św.

Wielkanoc zaczyna się już w sobotę po zachodzie słońca. Rozpoczyna ją liturgia światła. Na zewnątrz kościoła kapłan święci ogień, od którego następnie zapala się Paschał - wielką woskową świecę, która symbolizuje zmartwychwstałego Chrystusa.

Na paschale kapłan żłobi znak krzyża, wypowiadając słowa: "Chrystus wczoraj i dziś, początek i koniec, Alfa i Omega. Do Niego należy czas i wieczność, Jemu chwała i panowanie przez wszystkie wieki wieków. Amen". Umieszcza się tam również pięć ozdobnych czerwonych gwoździ, symbolizujących rany Chrystusa oraz aktualną datę. Następnie Paschał ten wnosi się do okrytej mrokiem świątyni, a wierni zapalają od niego swoje świece, przekazując sobie wzajemnie światło. Niezwykle wymowny jest widok rozszerzającej się jasności, która w końcu wypełnia cały kościół. Zwieńczeniem obrzędu światła jest uroczysta pieśń (Pochwała Paschału) - Exultet, która zaczyna się od słów: "Weselcie się już zastępy Aniołów w niebie! Weselcie się słudzy Boga! Niech zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo!".

Dalsza część liturgii paschalnej to czytania przeplatane psalmami. Przypominają one całą historię zbawienia, poczynając od stworzenia świata, przez wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, proroctwa zapowiadające Mesjasza aż do Ewangelii o Zmartwychwstaniu Jezusa. Tej nocy powraca po blisko pięćdziesięciu dniach uroczysty śpiew "Alleluja". Celebrans dokonuje poświęcenia wody, która przez cały rok będzie służyła przede wszystkim do chrztu. Czasami, na wzór pierwotnych wspólnot chrześcijańskich, w noc paschalną chrzci się katechumenów, udzielając im zarazem bierzmowania i pierwszej Komunii św. Wszyscy wierni odnawiają swoje przyrzeczenia chrzcielne wyrzekając się grzechu, szatana i wszystkiego, co prowadzi do zła oraz wyznając wiarę w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego.

Wigilia Paschalna kończy się Eucharystią i procesją rezurekcyjną, by oznajmić, że Chrystus zmartwychwstał i zwyciężył śmierć. Zgodnie z dawną tradycją w wielu miejscach w Polsce procesja rezurekcyjna nie odbywa się w Noc Zmartwychwstania, ale o świcie w niedzielny poranek.

Noc Paschalna oraz Niedziela Wielkanocna to największe święto chrześcijańskie, pierwszy dzień tygodnia, uroczyście obchodzony w każdą niedzielę przez cały rok. Apostołowie świętowali tylko Wielkanoc i każdą niedzielę, która jest właśnie pamiątką Nocy Paschalnej. Dopiero z upływem wieków zaczęły pojawiać się inne święta i okresy przygotowania aż ukształtował się obecny rok liturgiczny, który jednak przechodzi różne zmiany.

Oktawa Wielkiej Nocy

Ponieważ cud Zmartwychwstania jakby nie mieści się w jednym dniu, dlatego też Kościół obchodzi Oktawę Wielkiej Nocy - przez osiem dni bez przerwy wciąż powtarza się tę samą prawdę, że Chrystus Zmartwychwstał. Ostatnim dniem oktawy jest Biała Niedziela, nazywana obecnie także Niedzielą Miłosierdzia Bożego. W ten dzień w Rzymie ochrzczeni podczas Wigilii Paschalnej neofici, odziani w białe szaty podarowane im przez gminę chrześcijańską, szli w procesji do kościoła św. Pankracego, by tam uczestniczyć w Mszy św. Jan Paweł II ustanowił ten dzień świętem Miłosierdzia Bożego, którego wielką orędowniczką była św. Faustyna Kowalska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Życzenia świąteczne abp. Józefa Kupnego

2019-04-21 22:21

Agnieszka Bugała

arch. kurii wrocławskiej

Drodzy Czytelnicy „Niedzieli”!

Chrystus po zmartwychwstaniu polecił Apostołom, by udali się do Galilei. Tam mieli zobaczyć Uwielbionego Pana. To orędzie nie było zwyczajną informacją o tym, że Jezus opuścił grób. Ono było zaproszeniem do spotkania w miejscu, gdzie po raz pierwszy Piotr, Jakub czy Jan usłyszeli słowa Mistrza: „Pójdź za mną”. Uczniowie mieli wrócić do początków swojej przygody z Chrystusem..

Z całego serca życzę Wam, byście świętując Zmartwychwstanie Pana Jezusa usłyszeli to samo zaproszenie do spotkania z Bogiem, który zwycięża śmierć, piekło, szatana i który jest silniejszy od zła, bólu oraz cierpienia. Spotkajcie Go w czasie Liturgii Wigilii Paschalnej i żyjcie nadzieją, że jest On zawsze z Wami.

Radosnego Alleluja

+ Józef Kupny

Arcybiskup Metropolita Wrocławski

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem